Archive for 22/12/2017

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (17)   Leave a comment

vroeger toen de melkboer nog aan huis kwam

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

We keren terug naar het eind van de jaren ’70 en het begin van de jaren ’80 toen het in ons dorp nog een vaste gewoonte was dat de melk -en de groenteboer wekelijks aan huis kwam om zijn waar af te leveren. Om maar meteen met de melkboer te starten: die kwam steevast met zijn VW-busje onze oprit opgedraaid, waarna hij vrolijk fluitend de bakken begon uit te tasten. Arsène heette de man, die altijd de tijd nam om binnen eventjes met mijn moeder te praten. Hij had dan al o.a. onze voorraad cola, water, melk en bruin bier aangevuld. Het is eigenlijk door dat bruin bier dat ik vanzelf bij de melkboer terechtkwam. Mijn moeder kocht het onlangs in de Alvo zodat ze kan gebruiken bij het bereiden van stoofvlees. Als kind dronken wij ook regelmatig bruin bier, ook al vind ik achteraf gezien dat de smaak nu ook weer niet zó denderend was. Arsène had nog een andere vaste gewoonte, eentje waar wij als kind stiekem een beetje op zaten te wachten. Dan sprak hij in zijn sappige Zonhovense dialect de legendarische woorden: ‘Moeten de wichter geen kebabbel hebben?’ In gewoon Nederlands moet dat hebben geklonken als ‘Willen de kinderen geen snoepje?’ Daar zeiden we uiteraard geen neen tegen. Mijn broer en ik kregen dan elk zo’n zoet hard fruitsnoepje waar je een tijdje op kon zuigen. De vrouw van Arsène (Roza) ging dan wel mee op ronde, ik heb haar nooit samen met haar echtgenoot bij ons zien binnengaan. Zij bleef trouw in de passagiersstoel van hun VW zitten tot haar man terug buiten kwam. Arsène overleed in 1999, zijn echtgenote Roza verruilde in 2006 het tijdelijke voor het eeuwige. Later (dieper in de jaren ’80) kwam er nog een boomlange melkboer langs die Joske Vermeulen heette (net zoals het typetje van Gaston Berghmans, I kid you not).

Onze groenteboer, Isidoor (Door voor de vrienden), kwam eigenlijk meer bij mijn grootouders aan huis. Hij kwam dan vanaf Zonhoven centrum met zijn grote groentewagen bij mijn grootouders voor de deur ingedraaid, waarna hij met het gevaarte manoeuvreerde totdat hij weer met zijn snuit richting Zonhoven centrum stond geparkeerd. Hij belde aan de voordeur aan en liep al terug naar zijn kraam. Mijn grootmoeder liep hierna via de voordeur bijna rechtstreeks de fruitsoorten en de diverse groenten tegemoet. Door stond daarna rustig te wachten terwijl mijn grootmoeder de boodschappen deed. Taken die later door iets jongere familieleden werden overgenomen. Als de keuze was gemaakt ging Door (altijd in zijn zelfde blauwe stoffen jas) aan de slag met de weegschaal en diverse zakjes om alles in te kunnen doen. Als kind vond ik ‘m er eigenlijk altijd stokoud uitzien, al had ie toen misschien de pensioengerechtigde leeftijd nog niet bereikt. Toch vermoed ik dat Door tot op een gezegende leeftijd met die groentekraam is blijven rondrijden. Opzoekwerk vertelt mij dat hij in 1994 overleden is. Hij had o.a. opvolging in de figuur van zijn schoonzoon Paul. In tegenstelling tot de nogal stugge Door was Paul een aimabel en minzaam man. Niet dat ik Door iets ten kwade wil duiden, maar het verschil tussen beide personen was gewoon hemelsbreed. Helaas overleed Paul in 2007. Beide fenomenen die ik hierboven heb beschreven zullen anno 2017 nog wel bestaan, al lijkt het erop dat het met uitsterven bedreigde sectoren zijn.

Posted 22/12/2017 by ambijans in Algemeen