Archive for 30/12/2017

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (18)   Leave a comment

dé honda camino, elke johny had er vroeger één

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ook al zijn de feiten ondertussen enige tijd verjaard (we gaan hier ook zéker niet aan namedropping doen!), maar sommige dingen die eind jaren ’80-begin jaren ’90 misschien bekend stonden als cool, hip, stoer en ‘helemaal mee met je tijd’ kunnen zoveel jaar later eindelijk terug worden herleid tot hun ware proporties. Veel zestienjarigen dromen al vanaf pakweg hun dertiende over die allereerste brommer. Ik wil hier zeker niet beweren dat ik toen alles al in een ander perspectief zag, maar ik kan me niet herinneren dat ‘een brommer’, een Honda Camino dan nog, op mijn prioriteitenlijstje stond toen ik zestien werd. De eerlijkheid gebiedt ons wél te zeggen dat een Honda Camino tussen mijn 17de en 19de levensjaar toch een klein stuk van mijn leven vormde (ook al waren we geen eigenaar van het felbegeerde object). ‘Een Camino hebben’ (en we vinden nogal wat voorbeelden in onze kennissenkring terug) was even vanzelfsprekend als de ‘gegarandeerde vechtpartijen op elke fuif (die naam waardig!) in feestzaal De Kwint, het dragen van een Kappatraining of een Chipiebroek én die jaarlijkse buis op ons examen wiskunde. ‘A Camino way of life’ eigenlijk. Mijn fijne vrienden (écht wel!) hadden vrijwel allemaal een Camino (hier en daar een uitzondering niet te na gesproken). De moderne Zonhovense ‘John’ (met of zonder Marina) reed met zo’n Customding rond, niet eens wetende hoe ‘fout’ dat eigenlijk was. In onze ogen was het niet zo maar een flauw rood of geel brommertje … nee, eentje met een heuse Polinipijp eronder die er door een expert was opgezet. En DAT was dan weer wél fantastisch, maar ook ineens weer levensgevaarlijk. Toen realiseerde ik me dat niet zo maar Camino + Polinipijp = snelheid. Hoe hard MOCHT je met zo’n Camino rijden? 25 km/u? Hoe hard KON je met zo’n ding rijden? Iets meer dan 100 km/u als je genoeg lef had.

Op zekere dag had ik ook genoeg lef. We hadden met vrienden afgesproken in ons stamcafé op de Heuvenstraat (de Bolero, ondertussen kleding Cartouche). Ik was thuis iets vergeten, dus leende één van mijn vrienden me de sleutel van zijn Camino. Dan zou ik véél sneller terug zijn! ‘Er ligt trouwens een nieuwe Polinipijp onder, test ‘m onderweg maar eens uit).’ zei hij zo langs zijn neus weg en hij grijnsde. In het centrum van Zonhoven reed ik nog rustig, maar eens op de Houthalenseweg draaide ik het gas eens helemaal open. Ik reed daarna niet meer met een Camino … ik VLOOG ermee door onze straat. Mijn lange haar vloog alle kanten uit, ik hield de baan voor mij zéér goed in de gaten, op zeker moment liet ik zelfs enkele rijdende auto’s ter plaatse alsof ze niet bestonden … de laatste honderd meter vóór Casa Ambijans remde ik sterk af zodat mijn ouders geen argwaan zouden krijgen. Het ging dus ontzettend snel maar het was toch ook weer kicken! Op de terugweg volgde er een identiek scenario als op de heenweg, tot het plaatje van de bebouwde kom voor Zonhoven centrum verscheen. Toen hielden we ons weer voorbeeldig aan de adviessnelheid. En dan te denken dat we daar zonder helm mee rondreden. Eén verkeerd kiezeltje op de straat, één fout uitgevoerd manoeuver aan die snelheid … en ze hadden voor ons een plaatsje op de Reuvoortweg mogen reserveren! Het Caminoverhaal was overigens van voorbijgaande aard. Op school werden er door de politie geregeld controles gedaan op ‘opgefokte brommertjes’. Caminootje op de rollen, snelheidsmeting en daarna kwam de ontnuchtering! Maar je was wél een held op school als je een krachtige Camino had, dat dan weer wél! Eén van mijn vrienden raakte zijn Camino trouwens kwijt aan stamcafé Bolero. Gestolen! Enkel zijn opengebroken slot lag er nog … lang kon er niet worden stilgestaan bij dit verlies, want Koning auto stond hierna te trappelen om zijn plechtige intrede te doen!

Posted 30/12/2017 by ambijans in Algemeen