Archive for januari 2018

De top 100 tv-series (36) Girls (2012-2017)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Girls’ is een Amerikaanse televisieserie over het hectische leven van een hechte groep twintigers uit New York. ‘Girls’ werd bedacht door de 26-jarige actrice Lena Dunham, die ook de hoofdrol in de serie vertolkt. Sinds haar eerste seizoen in 2012 heeft ‘Girls’ al meerdere prijzen en nominaties (inclusief twee Golden Globes voor ‘beste televisieserie’ en ‘actrice in een comedy’) in de wacht weten te slepen. De inhoud? Aspirant-schrijfster Hannah krijgt de schok van haar leven wanneer ze van haar ouders te horen krijgt dat zij haar na twee jaar niet langer financieel kunnen ondersteunen. In één ogenblik staat haar hele wereld op zijn kop en moet ze dringend op zoek naar een nieuwe bron van inkomsten om haar leven in New York te behouden. Ondertussen lijkt Hannahs huisgenoot en beste vriendin Marnie (Allison Williams) het allemaal voor elkaar te hebben, met een volwassen baan bij een kunstgalerie en een langdurende relatie met haar vriendje Charlie; maar ook zij heeft zo haar dilemma’s. Wanneer Britse vrije geest Jessa (Jemima Kirke) terugkeert uit het buitenland en intrekt bij haar nichtje Shoshanna (Zosia Mamet), een naïeve NYU-studente met Sex and the City-dromen, is de New Yorkse vriendengroep compleet. Aan hun lot overgelaten in een van de buitenwijken van Brooklyn, navigeren Hannah en haar vriendinnen door het leven met het motto “one mistake at a time”. Ook de ondertussen al iets bekendere Adam Driver doet erin mee. Je hebt enkel nog een trailer van ons te goed.

Absoluut te mijden op tv: ‘Jersey Shore’ (2009-2012)

Posted 31/01/2018 by ambijans in TV

Babe van de week (49) Sophie Mudd   Leave a comment

sophie mudd

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Sophie Mudd (19) is een Amerikaans Instagramfenomeen dat meestal wordt gespot op bikinikiekjes/in lingeriesetjes en dat sinds het gezegende jaar 2013. Ze is 165 centimeter lang, ze heeft een flinke 32F cup en ze weegt 51 kilogram. Hier en daar wordt ze wel eens vergeleken met Emily Ratajkowski, die in 2015 nog de 24ste plaats wegkaapte in mijn lijstje ’50 mooiste vrouwen internationaal’. Mooie Sophie had ooit een relatie met één van de nazaten van het Hilton hotelwezen, maar ze zou ondertussen al een ander vriendje hebben. Ze geeft verder vrij weinig commentaar over haar privéleven, maar het is wél geweten dat ze graag reist en dat ze het maken van selfies ondertussen tot een kunstvorm heeft verheven. Het perfecte buurmeisje m.a.w.

Posted 30/01/2018 by ambijans in Babes

‘The Shape of Water’ (Guillermo del Toro) @ Roxy   Leave a comment

the shape of water

Vandaag start onze nieuwe werkweek, al spendeer ik mijn namiddag al meteen op de radiologieafdeling van het Jessa ziekenhuis voor een scan van mijn bil. Binnen enkele dagen zullen we dan iets wijzer zijn over de operatie die ik binnenkort moet ondergaan aan het gezwel. Voorlopig kunnen we ons daar nog niet zenuwachtig om maken. Ter ontspanning trakteren we onszelf dan maar op de avant-première van de topfavoriet voor de komende Academy Awards. De prent wist maar liefst dertien nominaties te versieren, ook al doken er enkele dagen geleden onheilspellende berichten op dat er sprake is van plagiaat. Het verhaal zou losjes zijn gebaseerd op een toneelstuk uit 1969. Gemakshalve laten we die beschuldiging even voor wat ze is. Regisseur Guillermo del Toro wist ons in 2006 al aangenaam te verrassen met ‘Pan’s Labyrinth’ dus wij hopen dat het ook dit keer het geval zal zijn. De inhoud? 1962, gedurende de Koude Oorlog. De stomme schoonmaakster Elisa vindt op een dag samen met haar collega Zelda een visachtig creatuur waarvoor ze snel empathie voelt. Dit wezen is de laatste van zijn soort en wordt door de Amerikaanse overheid bestudeerd om eventueel te worden ingezet in het leger of in de ruimtevaart. Bijgevolg probeert Amerika dit verborgen te houden voor Rusland. Elisa wil het amfibisch wezen helpen ontsnappen uit het laboratorium. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Sally Hawkins, Doug Jones en Michael Shannon. Uiteraard krijg je van ons de trailer nog cadeau.

UPDATE

Wat wij vonden van dit sprookje voor volwassenen? Dat het alle ingrediënten bezit die ervoor zorgen dat het een prachtige film is geworden, al zeg ik er eerlijkheidshalve meteen bij dat ik ‘Three Billboards’ eigenlijk interessanter vond als geheel. Toch wordt er weer sterk geacteerd (ik ben bijvoorbeeld al jaren een fan van Michael Shannon) en ook de muziek van Alexandre Desplat is absoluut top! Ik heb ook enkele keren aan regisseur Jean-Pierre Jeunet moeten denken wiens werk opvallende gelijkenissen vertoont met del Toro. Of de film nu plagiaat is of niet: ik vermoed dat er toch een aantal van die dertien nominaties zullen worden verzilverd binnenkort.

Posted 29/01/2018 by ambijans in Film

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (21)   Leave a comment

van puistenbeer tot acceptabele heer

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Zoals nogal wat pubers verkeerde ik ook ooit in een acuut acnéstadium toen ik jonger was. Daarom vandaag een antwoord op het verhaal ‘de dag dat ik bij de huidspecialist binnenging en buiten kwam als Sinterklaas’. Het was 1988, ik was 16 jaar en ik had last van acné. Niet dat ik meer huiduitslag had dan de gemiddelde tiener in die tijd, maar voor mezelf was het probleem toch groot genoeg om er depressief van te worden. Het logische gevolg was dus dat we zelf voor een definitieve oplossing wilden gaan. Omdat ik als baby ooit eens was geholpen door een Hasseltse dermatoloog besloot mijn moeder om hem opnieuw te contacteren. Het voelde ook redelijk vertrouwelijk omdat zijn middelste zoon een klasgenoot was van mijn broer op de middelbare school. In eerste instantie ging ik een paar keer bij hem op consultatie zodat hij zichzelf een beeld kon schetsen van de situatie. Hierna stelde hij een soort van actieplan op dat op mij van toepassing was. Hij stelde voor (zonder verplichtingen) om een zware medische kuur te proberen die volgens hem het gewenste resultaat zou opleveren. Ik moest een tijdje zware medicatie nemen, op geregelde tijdstippen bloed laten trekken om te laten analyseren in een lab en zalfjes smeren. Er waren nogal wat bijwerkingen maar na een paar maanden zou ik volledig acnévrij door het leven gaan. Dat moesten ze ons uiteraard geen twee keer zeggen! Vol goede moed begonnen we eraan, tot ons gezicht enkele weken later vol huiduitslag stond. Dokter Teunissen had daar vooraf al voor gewaarschuwd: door de medicatie en de zalf zou er in eerste instantie een heus puistenfestijn uitbreken, maar de situatie zou vroeg of laat normaliseren. Ik moest op zaterdagvoormiddag naar zijn praktijk komen voor een privéaudiëntie. Ik mocht op een tafel gaan liggen en daarna begon hij met behulp van watten de aanwezige puisten uit te knijpen. Voor mij was dat absoluut geen pretje en ik neem aan dat ook de dokter zich plezanter werk voor de geest kon halen. Na een kwartiertje duw -en pitswerk werd mijn gezicht helemaal ontsmet en dat jeukte wel eventjes. Hierna kreeg ik een soort van Sinterklaasbaard aangemeten. Ik moest de aangebrachte watten zelf flink aanduwen, naar de auto wandelen en alles erop laten hangen tot ik terug thuis was. Ik kan je verzekeren: toen ik na een maand geen verbetering zag, was ik ten einde raad. Ik vervloekte mijn moeder (die net als ikzelf al te gretig ja had gezegd tegen deze acnékuur) én ik was op den duur bijzonder kwaad op die hele behandeling. De weken passeerden en net zoals de seizoenen vergleden, zo veranderde de toestand in mijn gezicht van een oorlogsslagveld vol puisten in een nieuw, glad, strak velletje. Na onze laatste sessie sprak dokter Teunissen de verlossende woorden dat mijn acnéspook was verdreven. Het had bloed, zweet én tranen gekost maar ik heb er later ook nooit geen last meer van gehad.

Posted 28/01/2018 by ambijans in Algemeen

‘Lanark : een leven in vier boeken’ (Alasdair Gray)   Leave a comment

alasdair gray

‘Lanark’ is een modern visioen van de hel dat zich afspeelt in de uiteenvallende steden Unthank en Glasgow. Het vertelt de verweven verhalen van Lanark en Duncan Thaw. Hoewel het een werk van buitengewone, speelse verbeelding is, draagt het een diepe boodschap uit, zowel persoonlijk als politiek, over het onvermogen van de mens om lief te hebben, en onze innerlijke dwang om het te blijven proberen. ‘Lanark’ werd voor het eerst gepubliceerd in 1981 en vestigde direct Alasdair Grays naam als één van de belangrijkste Britse schrijvers, waarbij hij werd vergeleken met – onder meer – Dante, Blake, Joyce, Orwell, Kafka, Huxley en Lewis Carroll. De roman geldt als de grote moderne klassieker van de Schotse literatuur. Auteur Alasdair Gray (Glasgow, 1934) is een Schotse schrijver en kunstenaar. ‘Lanark’ werd door The Guardian ‘één van de mijlpalen van de twintigste-eeuwse fictie’ genoemd. De auteur liet zich ooit ontvallen dat hij liefst dertig jaar aan zijn debuut had gewerkt. Zijn roman ‘Poor Things’ (1992) won de Whitbread Novel Award en de Guardian Fiction Prize.

Posted 27/01/2018 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series (35) Terug naar Oosterdonk (1997)   Leave a comment

terug naar oosterdonk

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Terug naar Oosterdonk’ is een meermaals bekroonde Vlaamse dramaserie, geregisseerd door Frank Van Passel naar een scenario van Guido Van Meir over de teloorgang van het fictieve Vlaamse polderdorp Oosterdonk (samenvoeging van Oosterweel en Wilmarsdonk). Het verhaal van “Terug naar Oosterdonk” begint op de begrafenis van Louis, de vader van televisiepresentator Brecht Bosmans. Brecht ontdekt een briefje waarin zijn vader verzoekt ene Jos Teugels uit te nodigen op zijn begrafenis. Teugels was een oude dorpsgenoot van Louis uit Oosterdonk van wie al jaren niets meer geweten is. Brecht begint samen met enkele kennissen die allemaal in Oosterdonk hebben gewoond herinneringen op te halen aan het dorp en de geheimzinnige dorpsfiguur Pietje De Leugenaar (Dirk Roofthooft) die in magisch contact met de natuur stond. Rudy, de assistent van Brecht, komt Jos Teugels op het spoor en regelt dat hij naar het café komt waar iedereen verzameld zit. Ondertussen komt er steeds meer informatie over de laatste keer dat Teugels gezien is boven. Naar het schijnt waren hierbij ook Pietje en ingenieur Custers die de havenwerken leidde aanwezig waardoor Oosterdonk moest verdwijnen. In verdere rollen zien we o.a. Rik Van Uffelen, Katelijne Damen, Marc Van Eeghem en Peter Van den Eede. Een korte trailer geeft alvast een sfeerimpressie.

Absoluut te mijden op tv: ‘Marienhof’ (1992-2011)

Posted 26/01/2018 by ambijans in TV

Oorwurm van de week (85)   Leave a comment

eels

Het is me al een week geweest! Zo zaten we dinsdagmorgen bij de dermatologe, waar we eind 2011 ook al eens zaten. Toen moesten we een bult laten verwijderen uit onze rug (een goedaardig gezwel, zo bleek achteraf!). Dinsdag zat ik er in de wetenschap dat er opnieuw snijwerk aan te pas zou komen. Al blijkt de bult deze keer van een andere orde: hij zit in mijn bil, vrij diep naar het schijnt dus dat wordt een chirurgische operatie binnenkort. Maandagnamiddag moet ik eerst naar het Jessa ziekenhuis voor een scan, daarna op controle, waarna we een afspraak kunnen maken om het ding eruit te laten halen door een Hasseltse chirurg. Over de behandeling, de nazorg e.d. zijn we voorlopig nog in het ongewisse. Maar daarover lees je hier meer als de info beschikbaar is. Toen ik ’s avonds tijdens het dinsdagmenu het ziektebulletin van mijn werkmakkers te horen kreeg, wist ik al dat het geen gewone, gezapige week zou worden. Na de theatervoorstelling van gisteravond staat er enkel zaterdag nog een quiz op ons programma. Zondag moeten we werken. Hopelijk blijven we bespaard van griep e.d. Touchons du bois! Maar vandaag gingen we het dus over oorwurmen hebben!

The Deconstruction – Eels: deze zomer komt de band al minstens langs op Rock Werchter en dat is een goeie zaak wetende dat ze in april een nieuwe cd in de aanbieding hebben waarvan wij de titeltrack willen promoten. Een plaat om naar uit te kijken denk ik!

In my view – Young Fathers: Young Fathers blijft een bizarre band. Op plaat vind ik hen nog best oké maar mijn twee live-ervaringen (één keer op Pukkelpop, één keer in het voorprogramma van Massive Attack) was het telkens een mager beestje. In maart mogen we hun derde full cd ‘Cocoa Sugar’ verwachten.

Espionage – Preoccupations: Preoccupations is die band die noodgedwongen een naamsverandering moest doorvoeren omdat de vorige naam (Viet Cong) bij sommige lui een vrij negatieve connotatie had. Het recept blijft hetzelfde als voorheen en hun nieuwe cd kreeg een heel toepasselijke titel: ‘New Material’, ergens eind maart te koop in de reguliere handel.

Familiar five – Marcus Marr: de artiest in kwestie heeft geen uitstaans met de bekende Johnny Marr (The Smiths) volgens onze bronnen. Ten eerste bevindt hij zich in een ander muzikaal spectrum en ten tweede woont en werkt hij in Londen, terwijl Johnny een band had met Manchester. In het verleden werkte Marcus samen met Chet Faker maar straks brengt hij een EP uit op het DFA-label van James Murphy.

Sing your life – Morrissey: en we sparen onze classic weer op voor het laatst. We kunnen alweer een échte verwijzing maken naar The Smiths. Hun voormalige zanger is al meer dan een kwarteeuw solo actief. Dit nummer kan je terugvinden op ‘Kill Uncle’ uit 1991. Volgende week zijn wij opnieuw van de partij!

Posted 25/01/2018 by ambijans in Muziek