Archive for 17/01/2018

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (20)   Leave a comment

monsters of rock 1991

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Straks (in the near future!) licht Pukkelpop een tip van de festivalsluier maar wij keren terug naar iets langer geleden. We beschrijven de zomer van 1991. Nadat we in 1990 onze eerste Pukkelpopeditie meemaakten op de wei van Sanicole in Hechtel, hadden we in 1991 net iets meer geluk toen Pukkelpop zowat in onze achtertuin werd georganiseerd. Omdat 1990 ons zo goed was bevallen was het een uitgemaakte zaak dat we opnieuw tickets zouden kopen voor het festival. Het waren de jaren dat er maar één podium stond en dat iedereen het hele festival nog kon meemaken (gesteld dat hij niet té veel dronk). In 1993 experimenteerde het festival met een Marqueetent, het jaar erop werd het dancegedeelte eraan toegevoegd. We kunnen de geschiedenis niet veranderen, maar oorspronkelijk gingen we o.a. voor openingsact Limbomaniacs naar Pukkelpop, maar die werden last minute nog vervangen door Nirvana. ‘De rest is geschiedenis’ zeggen ze dan. Zeker in de wetenschap dat niemand hierna nog ooit wat over Limbomaniacs heeft gehoord. Stonden verder nog op de affiche: Ride, An Emotional Fish (achteraf gezien een ‘one hit wonder’), Dinosaur Jr, The House of Love, Sonic Youth (en ja, wij hadden toen een zwak voor Kim Gordon), The Pogues (geen enkel groepslid stond nuchter op het podium!) en Ramones. Zéér strakke affiche, al zeg ik het zelf (want het lag helemaal in ons straatje). En door een gigantisch toeval werd die zomer nóg mooier. Omdat het Pukkelpopterrein beschikbaar was kwam er een extra festival bij. Een kennis van mijn ouders werkte als ambtenaar bij de stad Hasselt. En iedereen die daar werkte had een gratis toegangskaart gekregen voor Monsters of Rock, dat eenmalig op de Kiewitsite neerstreek. Die kennis had nog een aantal tickets geritseld bij een paar collega’s van haar die niet zo muziekminded waren, maar toen ze ermee thuis kwam bleek geen van haar kinderen interesse te hebben. Haar zoon was amper elf jaar (té jong) en haar dochter van zeventien was niet bepaald into metal. Ook de vriendjes én vriendinnetjes hadden er geen trek in. Dus konden zij en haar man zich de trip naar Kiewit beter besparen. Tot ze op het lumineuze idee kwam om de tickets gewoon weg te geven aan échte muziekliefhebbers. Eén telefoontje later (naar een zekere Ambijans in Zonhoven) en de deal was beklonken. Ik kreeg een vijftal tickets voor het festival cadeau, maar ik moest ze wél zelf nog komen oppikken in Hasselt. Ik zou liegen als ik hier vertel dat ik een hardrocker was (al had ik toen ongetwijfeld lang haar), maar één van de twee headliners vonden we best top. Queensrÿche en Motley Crüe kenden we uiteraard van clips op MTV of NBC Superchannel, maar Metallica hadden we twee jaar daarvoor leren kennen op een CM-vakantie in Espalion. En we hadden horen vertellen dat de show van AC/DC magnifiek was. Het zou sowieso een win-winsituatie worden: een gratis muziekfestival (in de tijd dat ‘gratis’ nog een modewoord moest worden) én enkele topoptredens. Na jaren van zwaar drankmisbruik kan ik me wel niet meer juist herinneren of mijn broer überhaupt is meegegaan die dag (ik denk eerlijk gezegd van wél) en naast mijn beste kameraard zijn er volgens mij ook twee ‘verre’ buurjongens van onze kliek (uit de Stenenkruisweg) met ons meegegaan. In die tijd moest je nog met de telefoon mensen opbellen of er met de fiets langs rijden om te vragen of ze zin hadden in een dagje festivallen. Anyways, onze tickets hadden snel een nieuwe eigenaar. Ik weet dat ik die dag stevig heb genoten van Metallica en dat AC/DC inderdaad een geweldige show op poten zette met hun opblaastoestanden. Soit, drie dagen later was iets minder leuk want toen begon het nieuwe schooljaar alweer. Het spreekwoord dat ‘mooie liedjes niet lang duren’ klopte toen al!

Posted 17/01/2018 by ambijans in Algemeen