Archive for 28/01/2018

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (21)   Leave a comment

van puistenbeer tot acceptabele heer

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Zoals nogal wat pubers verkeerde ik ook ooit in een acuut acnéstadium toen ik jonger was. Daarom vandaag een antwoord op het verhaal ‘de dag dat ik bij de huidspecialist binnenging en buiten kwam als Sinterklaas’. Het was 1988, ik was 16 jaar en ik had last van acné. Niet dat ik meer huiduitslag had dan de gemiddelde tiener in die tijd, maar voor mezelf was het probleem toch groot genoeg om er depressief van te worden. Het logische gevolg was dus dat we zelf voor een definitieve oplossing wilden gaan. Omdat ik als baby ooit eens was geholpen door een Hasseltse dermatoloog besloot mijn moeder om hem opnieuw te contacteren. Het voelde ook redelijk vertrouwelijk omdat zijn middelste zoon een klasgenoot was van mijn broer op de middelbare school. In eerste instantie ging ik een paar keer bij hem op consultatie zodat hij zichzelf een beeld kon schetsen van de situatie. Hierna stelde hij een soort van actieplan op dat op mij van toepassing was. Hij stelde voor (zonder verplichtingen) om een zware medische kuur te proberen die volgens hem het gewenste resultaat zou opleveren. Ik moest een tijdje zware medicatie nemen, op geregelde tijdstippen bloed laten trekken om te laten analyseren in een lab en zalfjes smeren. Er waren nogal wat bijwerkingen maar na een paar maanden zou ik volledig acnévrij door het leven gaan. Dat moesten ze ons uiteraard geen twee keer zeggen! Vol goede moed begonnen we eraan, tot ons gezicht enkele weken later vol huiduitslag stond. Dokter Teunissen had daar vooraf al voor gewaarschuwd: door de medicatie en de zalf zou er in eerste instantie een heus puistenfestijn uitbreken, maar de situatie zou vroeg of laat normaliseren. Ik moest op zaterdagvoormiddag naar zijn praktijk komen voor een privéaudiëntie. Ik mocht op een tafel gaan liggen en daarna begon hij met behulp van watten de aanwezige puisten uit te knijpen. Voor mij was dat absoluut geen pretje en ik neem aan dat ook de dokter zich plezanter werk voor de geest kon halen. Na een kwartiertje duw -en pitswerk werd mijn gezicht helemaal ontsmet en dat jeukte wel eventjes. Hierna kreeg ik een soort van Sinterklaasbaard aangemeten. Ik moest de aangebrachte watten zelf flink aanduwen, naar de auto wandelen en alles erop laten hangen tot ik terug thuis was. Ik kan je verzekeren: toen ik na een maand geen verbetering zag, was ik ten einde raad. Ik vervloekte mijn moeder (die net als ikzelf al te gretig ja had gezegd tegen deze acnékuur) én ik was op den duur bijzonder kwaad op die hele behandeling. De weken passeerden en net zoals de seizoenen vergleden, zo veranderde de toestand in mijn gezicht van een oorlogsslagveld vol puisten in een nieuw, glad, strak velletje. Na onze laatste sessie sprak dokter Teunissen de verlossende woorden dat mijn acnéspook was verdreven. Het had bloed, zweet én tranen gekost maar ik heb er later ook nooit geen last meer van gehad.

Posted 28/01/2018 by ambijans in Algemeen