Archive for maart 2018

De top 100 tv-series (45) Les Revenants (2012-2015)   Leave a comment

les revenants

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Les Revenants’ is een Franse televisieserie die gebaseerd is op de gelijknamige film uit 2004. De serie werd gecreëerd door Fabrice Gobert en werd uitgezonden op Canal+. Het eerste seizoen telde acht afleveringen die uitgezonden werden in 2012, het tweede seizoen werd in de herfst van 2015 uitgezonden. In 2013 won de serie de internationale Emmy Award voor beste dramaserie. Waarover gaat de reeks precies? In een klein bergdorp in de Franse Alpen verschijnen enkele tientallen overledenen, onwetend dat ze ooit gestorven zijn en schijnbaar gezond en wel om de draad in hun leven weer op te pakken. Onder hen is er Camille (Yara Pilartz), een vijftienjarig meisje dat vier jaar geleden omkwam bij een busongeval; Simon (Pierre Perrier), die tien jaar geleden zelfmoord pleegde op de ochtend van zijn huwelijksdag; seriemoordenaar Serge (Guillaume Gouix), die zeven jaar geleden levend begraven werd door zijn broer en Victor (Swann Nambotin), een zevenjarige jongen die in 1977 vermoord werd. Verder doen er zich vreemde verschijnselen voor in het dorp, stroomstoringen, het waterpeil van een nabijgelegen stuwmeer dat onverklaarbaar snel omlaag gaat en de vorming van korsten op het lichaam van sommige levenden en terugkomers. Wat ons betreft ook noemenswaardig: de schitterende soundtrack van Mogwai. Een trailer om alvast in de stemming te geraken.

Absoluut te mijden op tv: ‘Verbotene Liebe’ (1995-2015)

Advertenties

Posted 31/03/2018 by ambijans in TV

New Wave of Belgian Jazz : SCHNTZL + LABtrio @ Conservatorium Hasselt   Leave a comment

LABtrio

Vanavond staat er opnieuw een double bill op het programma, dit keer niet in het CCHA maar in het er tegenover gelegen conservatorium. Het voorprogramma wordt straks verzorgd door SCHNTZL. Pianist Hendrik Lasure en drummer Casper Van De Velde zetten zichzelf de voorbije maanden op overtuigende wijze op de kaart: in februari 2015 wonnen ze de STORM-contest voor aanstormend muzikaal talent en in de zomer kaapten ze de prijzen voor beste compositie en beste instrumentalist weg op Tremplin Jazz d’Avignon. In 2016 verscheen debuut ‘SCHNTZL’, opgenomen onder de deskundige leiding van producer Koen Gisen (An Pierlé, Dans Dans, …) en binnenkort verschijnt EP ‘paper, mind’. Hendrik en Casper volgden een jazzopleiding aan de conservatoria van Brussel en Antwerpen, maar in hun muziek vind je evenzeer sporen van klassieke en elektronische muziek. Al die invloeden vloeien samen tot eigenzinnige composities, in een zoektocht naar het evenwicht tussen strikte compositie en vrije improvisatie, tussen akoestische en elektronische elementen. Resultaat: een verrassend geluid en originele bezetting. Van Massive Attack tot Satie en over GoGo Penguin en Brad Mehldau terug via Keith Jarrett, dat is SCHNTZL. Maar ook fans van Nils Frahm en Radiohead mogen alvast in de rij gaan staan.

Hoofdact LABtrio bestaat uit Lander Gyselinck (zie ook STUFF.), Anneleen Boehme en Bram De Looze (Piano é forte, CCHA 2016). Het trio heeft een eigenzinnige visie met jazz standards en eigen composities. Goed voor een decennium – hoewel de leden zelf nog maar amper 30 jaar oud zijn! – van nationaal en internationaal succes. In 2008 wonnen ze de Dexia Axion Classics, in 2009 werden ze uitgeroepen tot beste groep op de Brusselse Jazz Marathon en tijdens het Tremplin Jazz d’Avignon Festival in 2011 wonnen ze zowel de jury- als publieksprijs. Sindsdien spelen ze in binnen- en buitenland en worden ze uitgenodigd op verschillende gerenommeerde festivals. Debuut ‘Fluxus’ uit 2013 wordt beschouwd als één van de beste cd’s van 2013. Op het nieuwe album ‘Nature city’ gaan Lander, Anneleen en Bram op zoek naar lyriek en drive, melodieën en beats geïnspireerd door verschillende muziekgenres, van klassieke muziek tot pop en elektronica. Wij zijn alvast benieuwd!

UPDATE

Ja LAB! En ook wel een beetje Ja lap! Volgend vervelend bericht bereikte onze mailbox vrijdagmiddag. Beste klant, u kocht tickets voor de double bill van vanavond met SCHTZL + LABtrio, de mooie double bill met de New wave of Belgian jazz. Wegens ziekte van bassiste Anneleen Boehme kan LABtrio niet optreden vanavond. In de plaats zal LABtrio-pianist Bram De Looze – die net nog de Klara prijs ontving voor jong talent – een solo concert spelen. En zo blijft het toch nog een mooie jazzavond met twee concerten om naar uit te kijken. Door de programmawissel wordt ook de volgorde van optreden gewijzigd: eerst Bram De Looze, nadien SCHTNZL. Een duidelijk geval van overmacht dus, dat we niemand ten kwade kunnen duiden. Dus reden wij door het druilerige regenweertje richting Hasselt om in het conservatorium te belanden. Een plek waar ik nu pas voor het eerst binnenging hoewel ze mij uiteraard niet totaal onbekend was. Mijn broer heeft hier namelijk als kind (tot pakweg zijn veertiende) een aantal jaar op de tekenacademie doorgebracht. Anyways, de zaal waarin het optreden doorging leende zich perfect voor dit concert. Bram De Looze bracht het er solo bijzonder goed vanaf. Ik vond zijn improvisaties aan de piano eerlijk gezegd ook beter dan de performance van het SCHNTZL duo, ook al werd hun optreden geleidelijk aan wél beter. Toen de drummer een paar bellen gebruikte werd ik zelfs helemaal teruggekatapulteerd naar mijn kindertijd, toen ik ook van die exemplaren in mijn kast had liggen om ‘muziek’ mee te maken. Het waren ook bijzonder sympathieke kerels allemaal, dus ik ben geneigd om hen nog een grote carrière in de jazzmuziek te gunnen! 😉

Posted 30/03/2018 by ambijans in Concert, Muziek

Brutus @ MOD   Leave a comment

brutus

Laat ons vanavond maar eens gaan genieten van één van ’s lands betere bands. Hoofdbrok is ongetwijfeld Leuvens trio Brutus, dat met hun stratosferische punk door het Belgische muzieklandschap raast. Noem het post-rock, met de dynamiek van black metal, de energie van hardcore en flarden van prog & math-rock. Op hun debuutalbum “Burst” benadrukt Brutus de verschillen tussen Slayer en Savages, The Smiths en Slowdive, Dillinger Escape Plan en dEUS. Er is trouwens ook een voorprogramma. Met hun donkere energetische sound die klinkt als de versmelting van 80’s indie en 90’s pop, maakt het powertrio High Hi iets dat moeilijk weg te schrijven valt binnen een scene of genre. Ze werden ooit omschreven als “een trio met inhoud en reikwijdte,” zweren zij bij scheurende gitaren, dreunende drums en krachtige harmonieën. Wij laten het ons straks allemaal welgevallen!

UPDATE

Bij voorprogramma High Hi staat er al behoorlijk wat volk te kijken. Tijdens het eerste nummer denken wij nog dat het wel los zal lopen met zoveel ‘jeugdig enthousiasme’ (in de wetenschap dat ik zelf al een midveertiger ben), maar na enkele nummers heb ik voor mezelf al uitgemaakt dat dit zeker niet ‘the next big thing’ zal worden. Zelfs het Whitney Houston t-shirt van de blonde zangeres kon me niet op andere gedachten brengen. Het was voor mij net iets te veel ‘we hebben in ons repetitiekot gewoon alle losse ideeën ingespeeld en van de flarden songs proberen te maken’. Ik kan me vergissen, de toekomst zal het uitwijzen! Brutus doet gelukkig wél wat we ervan mogen verwachten: beuken, knallen en iedereen met een voldaan gevoel naar huis laten gaan. Drumster/zangeres Stephanie Mannaerts doet haar naam alle eer aan: ze staat haar mannetje op een podium én ze ziet er ook nog eens goed uit. We weten dat looks niet mogen overheersen op muzikaliteit maar bijvoorbeeld ook Isolde Lasoen bewijst tegenwoordig dat ze méér is dan die bevallige sidekick van DAAN. Ik heb wél enkele keren gedacht van ‘meid, zing die stem van jou maar niet kapot!’, omdat ze er soms zo frêle en fragiel uit ziet maar ze doorstaat de test uiteindelijk met glans. Het is een kunst om niet alleen hard op je drumstel te meppen of om die gitaren te laten scheuren, maar daarenboven vooral melodieuze songs te produceren. Daar slaagt Brutus bijzonder goed in. ‘March’, ‘Justice de Julia II’, ‘Drive’, ‘Horde II’ en ‘All along’ zitten o.a. in de setlist. Enige kleine minpunt: wanneer bands een rustig nummer inzetten menen sommige toeschouwers dat ze hardop moeten beginnen kwaken tegen andere aanwezigen. Gouden tip voor volgende keer, slechts vier woorden: ‘Hou jullie bek dicht!’

Posted 29/03/2018 by ambijans in Concert, Muziek

Oorwurm van de week (94)   Leave a comment

khruangbin

Hier zijn we weer met onze zoveelste oorwurmpjeslijst, waarin we eerst wat small talk vertellen alvorens we overgaan tot het luikje muziek. In eerste instantie misschien iets zeggen over deze week. Gisteravond zat ik aan tafel bij Happy Ending, een quizploeg die zich voor de tweede keer in haar bestaan in het Duffels quizcircuit mengde. Die allereerste keer eindigden ze mooi midden in het pak. Deze keer net iets daaronder, maar STML schotelde ons dan ook een pittige quiz voor. Deze week hebben we geen quiz meer opstaan, maar wél twee optredens. Donderdagavond zitten we bij Brutus in Muziekodroom, vrijdagavond snuiven we een portie Belgische jazz op in het Hasseltse Conservatorium. Daarover later uiteraard meer. We hebben ook nog goed nieuws van het Netflixfront. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik de afgelopen dagen een bingewatchmomentje heb ingelast voor twee seizoenen van ‘Master of None’. Wat een heerlijke reeks zeg! Wie in de mogelijkheid verkeert om te kijken: aanrader! Maar we gingen tijd maken voor muziek …

Maria también – Khruangbin: in tegenstelling tot wat de bandnaam doet vermoeden hebben we hier te maken met een Texaans trio dat een rits thai funk uit de sixties op hun debuutalbum heeft verzameld. Ze staan o.a. op zondag geprogrammeerd tijdens Best Kept Secret, de enige dag dat er nog kaartjes te scoren zijn!

Song for whoever – The Beautiful South: wij rijten nog één keer de wonde open die de Groote Gencker Muziekquiz bij ons achterliet. Dat doen we met deze classic uit 1989, die je nooit meer mag toeschrijven aan The Housemartins, ook al gingen twee groepsleden na de split van voornoemde band aan de slag bij TBS. Als we deze nog ooit zouden missen verdienen we gegarandeerd billenkoek!

Don’t move back to LA – Okkervil River: ook deze heren uit Austin hebben een nieuwe cd te promoten binnenkort. Even leek het erop dat de band zou splitten maar bandleden gingen, nieuwe muzikanten kwamen et voilà … eind volgende maand zal ‘In the rainbow rain’ verschijnen.

Dancing after all – Faces on TV: de bijdrage uit eigen land komt dit keer van de hand van Jasper Maekelberg en hij heeft naar het schijnt ook een flinke hand in een aantal Belgische topbands (Bazart, Warhola, Tsar B, Douglas Firs, …), maar dan als producer. Zijn debuutcd heet ‘Night Funeral’ en die zal ook vanaf volgende week te koop zijn.

Baby I love you – Ryan Adams: op Valentijnsdag 2018 bracht deze man zijn variant op een ultieme liefdessong uit. ‘Zou jij nog steeds van mij houden, zelfs als het een beetje tegen zat op dit moment?’ Wat zijn virtuele geliefde hem heeft geantwoord is ons niet meteen bekend maar wij worden er wél steeds blij van wanneer hij op Radio 1 passeert. Tot zover deze lezing, volgende week een nieuw hoofdstuk uit het muzikaal evangelie!

Posted 28/03/2018 by ambijans in Muziek

Babe van de week (57) Abbie Cornish   Leave a comment

abbie cornish

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Abbie Cornish (35) is een Australische actrice die op haar dertiende werd gevraagd voor modellenwerk en die haar eerste acteerwerk kreeg aangeboden op vijftienjarige leeftijd. Ze heeft nog een jongere zus (Isabelle) die ook acteert. Ze won ondertussen al een aantal filmprijzen, maar misschien kunnen we beter enkele filmtitels noemen waarvan jullie haar zouden kunnen kennen: ‘Somersault’ (2004), ‘Candy’ (2006), ‘Stop-Loss’ (2008), ‘Bright Star’ (2009), ‘Limitless’ (2011), ‘Sucker Punch’ (2011), ‘Seven Psychopaths’ (2012) en recenter ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ (2017). Abbie is 173 centimeter lang, ze weegt 59 kilogram, ze heeft een 32B cup en ze kan piano én gitaar spelen. Samen met haar broer en zussen groeide ze op in een enorme boerderij, vandaar dat ze op haar dertiende besloot om vegetariër te worden. Abbie bracht ook ooit (rap)muziek uit onder de naam MC Dusk en deed zo o.a. het voorprogramma van de Australische tour van NAS.

Posted 27/03/2018 by ambijans in Babes

‘Elmet’ (Fiona Mozley)   Leave a comment

fiona mozley

Daniel woont met zijn zus in het huis dat vader met zijn blote handen voor hen in het bos bouwde. Veilig en voor hen alleen. Vader bouwde dingen, jaagde en werkte met zijn handen. Soms verdween hij, gedwongen om hard werk te doen, maar voor Daniel en Cathy was hij een zachtaardige beschermer. Als de lokale landeigenaar voor de deur verschijnt wordt hun onzekere bestaan bedreigd. Vader en Cathy, beiden fel, sterk en onverzettelijk, trachten zichzelf en hun buren te beschermen en zetten een reeks gebeurtenissen in gang die alleen maar kunnen eindigen met geweld. ‘Elmet’ is het overtuigende portret van een gezin aan de rand van de samenleving en een aangrijpende bespiegeling van waar mensen toe in staat zijn als ze tot het uiterste worden gedwongen. Deze week breken we graag een lans voor één van de Man Booker Prize genomineerden van vorig jaar. Duistere en spannende debuutroman van de Engelse schrijfster Fiona Mozley (1988, York) met als thema’s de innige band tussen mens en land, eigendomsrechten en ongelijkheid. John bouwt in Yorkshire in het buitenbos van een dorp illegaal een huis voor hem en zijn tienerkinderen. Dochter Cathy is een onstuimig vaderskind die als een moderne Cathy uit “Wuthering Heights’ steeds in de omringende bossen te vinden is. De benjamin Daniel, de verteller, is meer vrouwelijk (en homo). John is een gevoelige, oersterke man met een verleden als illegale prijsbokser en ingehuurde domme kracht. Hij heeft een rechtlijnige moraal en leert zijn kinderen te overleven in primitieve omstandigheden. Als de machtige landeigenaar Mr. Price hem bedreigt na een mede door hem georganiseerde opstand van de landarbeiders en Price bovendien een link blijkt te hebben met hun verdwenen moeder, is een catastrofe onvermijdelijk. De korte, krachtige zinnen à la Cormac McCarthy onderstrepen de hardheid van het bestaan, vermengd met nuchtere odes aan de flora en fauna van de streek. Het boek ligt te blinken in de schappen van de betere boekhandel maar kan uiteraard ook makkelijk worden ontleend in de plaatselijke bibliotheek.

Posted 25/03/2018 by ambijans in Literatuur

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (28)   Leave a comment

new beat, a musical phenomenon

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

N.a.v. het pas verschenen boek ‘Belgian New Beat : the book’ van Kristof Vandenhende (dat ik ondertussen aan het lezen ben) leek het me een gepast moment om nog eens terug te komen op een muzikale trend die ons land een tijdlang op de wereldkaart zette, maar die helaas geen lang leven beschoren was. En we gaan er ook niet over liegen: ik bevond mijzelf in het kamp van de liefhebbers van deze hype. Al kan ik iedereen hier geruststellen: buiten een aantal typische smiley buttons heb ik mij nooit ingelaten met de typerende kledingcollectie van Boy London, de kekke wielertenues waarin ware trendsetters zich kleedden of de gangbare party drugs die volop aanwezig waren. Al zeg ik het zelf: ik was toen al een (té) brave jongen. Ik was dus meer de man van de stijlvolle muziek (er bestaan ongetwijfeld mensen die het tegendeel beweren!), die tussen 1988 en pakweg 1990 werd geproduceerd. Al ging het genre uiteindelijk wél ten onder aan het feit dat een hele hoop nitwits/BV’s op die kar sprongen omdat het toen leek alsof je met new beat snel geld kon verdienen. Kwantiteit ging plots overheersen op kwaliteit met alle gevolgen vandien. Dancings floreerden in die tijd wel, het kan haast niet anders of een aantal (Belgische) muzikanten is door het new beat genre snel rijk geworden. Waar ik dan ook weer niets op tegen heb.

Ik was 16 jaar oud toen ik kennismaakte met new beat. Samen met een aantal vrienden zaten we regelmatig in de plaatselijke platenzaak. De uitbater had pas iets nieuws binnengekregen dat volop aan het groeien was: ‘New Beat take 1 AB Sounds’, een compilatiecd (samengesteld door Maurice Engelen) met daarop de hipste tracks van het genre. We lieten ‘m in de winkel opleggen en hoorden een bizarre, trage, dansbare sound die nogal wat indruk maakte op onze oren. Eén van mijn vrienden, E., was meteen overtuigd. Hij haalde zijn portefeuille boven en kocht ‘m meteen op vinyl. Hierna hebben wij thuis op zijn kamer de plaat nog eens integraal beluisterd. En zoals dat toen meestal ging heeft iedereen uit onze vriendenkring die muzikaal niet wilde achterblijven de plaat op een cassette gestanst om er zelf naar te kunnen luisteren. Op onze eerstvolgende megaparty in de Hasseltse Grenslandhallen gingen we enkele weken later volledig uit de bol toen de dj ‘D’bop’ van Dirty Harry draaide. Hierna konden zelfs de zichzelf respecterende parochiefuifzalen niet achterblijven. In de Boccaccio in Destelbergen zijn we nooit geweest tenzij dan in hun ‘filiaal’ in Halen. Wij waren meer gecharmeerd door de Hasseltse Ritz danstempel aan de Kanaalkom. Vreemd genoeg herinner ik mij nog levendig een grote new beat party aan de overzijde, de Dockside (dat later nog in Versuz zou veranderen). Bij het naar binnen gaan deden wij nog lacherig over enkele die hards die in wielertenue naar binnen mochten, maar eens we zelf binnen waren zaten wij in een volgepakte discotheek met een indrukwekkende lichtinstallatie en een geluidsinstallatie die de hele avond new beat deuntjes dropte te midden van dansende bezoekers. Wij waren niet meteen de allerbeste dansers van de hoop, maar bij new beat volstond het vaak al om te doen alsof je thuis de ramen zat te zemen of dat je (figuurlijk) toevallig net een muurtje stond te metselen in je achtertuin om niet volledig uit de toon te vallen. Omdat het zo’n laagdrempelig genre was werd het volgens mij zo immens populair. New beat ontstond exact 30 jaar geleden en dat was voor een aantal mensen genoeg reden om een lijvig boek én een kakelverse verzamelcd op de markt te brengen. Als hommage zullen wij binnenkort gedurende 10 weken de 50 hipste new beat gerelateerde nummers in een mooi lijstje gieten. Al kunnen we ook hier uiteraard discussie verwachten over het zogenaamde ‘kwaliteitslogo’.

Posted 25/03/2018 by ambijans in Algemeen