Archive for 08/03/2018

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (26)   Leave a comment

zo deden ze dat vroeger dus

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

We kondigden het vorige week al aan, maar we gaan opnieuw de muzikale toer op. Dat we ten huize Ambijans nogal sterk muziekgericht waren (mijn broer en ik) is vast een understatement. We ‘speelden’ muziek op diverse manieren, zonder daarvoor één noot muziek te kennen (ook al heeft mijn moeder ons toentertijd zeker aangemoedigd om een instrument te leren spelen). Daardoor mochten we onszelf geen rasechte muzikanten noemen want we playbackten veelal met de middelen die voorhanden waren. Een band die we bijvoorbeeld makkelijk konden playbacken en die we ook ontzettend goed vonden was The Police. In 1983 brachten zij ‘Synchronicity’ uit, een album dat 35 jaar na datum uiteraard nog steeds waanzinnig goed is. We legden de plaat thuis op, installeerden ons achter de drums (een ton waspoeder met toebehoren), hanteerden tennisrackets als gitaar en een vuist of een haarborstel voor onze mond houden als microfoon volstond ruimschoots om een ‘net écht’ gevoel te krijgen. Mijn broer, een vriend des huizes en ikzelf waanden ons voor eventjes rocksterren in eigen woonkamer. Meestal speelden we ‘Synchronicity’ integraal ‘live’ en er mocht onderling wel eens worden gewisseld van instrument. Daar deden we niet zo moeilijk over, al nam ikzelf vermoedelijk altijd de rol van Sting op mij omdat ik de teksten vanbuiten kende (of ik pretendeerde alleszins toch dat ik ze goed kende). Met een andere vriend (uit een naburige gemeente) maar die vaak bij ons kwam spelen, creëerden we ook ‘vrije radio’ gevoel. In onze fantasie kon dat vrij makkelijk als we twee cassetterecorders naast elkaar plaatsten, de FM-band gebruikten we als back-up voor als we het volgende nummer nog niet konden terugvinden op een hele hoop cassettes die op onze slaapkamer lagen. Uren hebben we zo zelf verzonnen radiouitzendingen verzorgd. Met een man of drie hielden we zo een fictieve vrije zender in de lucht, waar af en toe zelfs moppen mochten worden verteld wanneer we zogezegd in de ether waren … maar ook weer niet té veel, want ik vond dat ‘niet professioneel’. Radiopresentators moesten muziek draaien, geen onzin vertellen. Dat was nog ruim vóór ‘Het Leugenpaleis’, ‘Hallo Hautekiet’ en andere talk radio grote sier begonnen te maken. En we leerden onszelf in die tijd ook scratchen. Dat deden we o.a. met ‘Young guns’ van Wham, een single die een kameraad had gekocht. Dat schijfje was werkelijk waar niet kapot te krijgen, hoe hard we ook probeerden. Het enige wat uiteindelijk wél finaal de geest gaf was de naald van de pick-up van mijn ouders. Eén ding wisten we daarna met zekerheid: een nieuwe naald kopen voor een platenspeler was een kostelijke zaak. We zijn daarna toch wat voorzichtiger omgesprongen met onze infrastructuur. 😉

Posted 08/03/2018 by ambijans in Algemeen