Archive for april 2018

‘TALK SHOW’ (Suze Milius/Zuidelijk Toneel) @ CCHA   Leave a comment

talk show (c) janne sterke

Alweer mijn laatste CCHA-voorstelling van het lopende seizoen. Het lijkt alsof je in een televisiestudio zit, als klappend publiek bij de opname van een talkshow. Dit is de fysieke arena die ons kijken stuurt, maar misschien moeten we onze blik ergens anders op richten. Op een waardevol detail wellicht, dat je al snel over het hoofd ziet? De nieuwe voorstelling van Suze Milius (1986), één van Nederlands bestbewaarde theatergeheimen (zo las ik ergens) is een ode aan de details in ons bestaan. Milius biedt een andere blik op de waarde van de banaliteiten in ons leven, door ons uit te nodigen er waardig afscheid van te nemen. Suze Milius studeerde ooit antropologie, maar besloot haar onderzoek naar het gedrag van mensen voort te zetten binnen een theatrale context. Haar onderzoeksvragen in deze voorstelling: hoe kennen we waarde aan de dingen in ons leven toe? Wat vinden we (on)belangrijk en waarom? Ze koppelt die vragen aan haar fascinatie voor de vergankelijkheid, de melancholie die schuilt in het verstrijken van de tijd. ‘TALK SHOW’ is veel en is onder andere een poging om waarde toe te kennen aan alles dat anders met het verstrijken van de tijd verloren gaat. Met de liefde voor absurde humor en fijnzinnige esthetiek die Suze Milius zo eigen is.

UPDATE

Al van vóór de start werd je aangesproken door productiemedewerkers die op zoek waren naar mensen die graag een VIP-plaats wilden in de zaal. Je ging naar binnen door een soort van douchegordijn waar ‘STUDIO’ op stond en kon daarna op de tribune plaatsnemen als studiopubliek van een aantal talkshows met daarin vaak triviale onderwerpen (eigenlijk een beetje hetzelfde als wat er nu soms op tv komt). Die onderwerpen kwamen meestal lachwekkend over. Vooral de scène waarin ‘de man die alles kan’ op toeschouwer Bas ging liggen was hilarisch mede door het feit dat Bas mooi opging in zijn rol. Er werd gezongen, er werd gedanst, er was interactie met het publiek en het was voldoende boeiend om ons bijna twee uur aan onze stoel gekluisterd te houden. Op het einde werden alle voorwerpen uit de show die aan bod kwamen nog eens apart op de bühne gezet door een soort van showkoor. Nee, dat apart staaltje theater dat veelal naar het absurdisme neigde heeft ons geen moment verveeld. Het zat goed in mekaar, het was geloofwaardig én er werd deftig geacteerd. Een fijne afsluiter van ons CCHA-seizoen.

Posted 30/04/2018 by ambijans in Theater

New Beat top 50 (4)   Leave a comment

new beat 4

Wij maken de volgende weken een stand van zaken op voor wat het departement ‘New Beat’ betreft. Het is een overblijfsel van het feit dat we anno 2018 mogen zeggen dat exact dertig jaar geleden dit muziekgenre aan een stijle opmars begon. Helaas ging het muzikaal gezien ook al te snel terug bergafwaarts, daarom selecteerden we ook één schijfje dat ‘het begin van het einde’ inluidde. Over het kwaliteitsniveau gaan we hier geen boom opzetten, dat zou ons véél te ver leiden. De coloribus et de gustibus enzovoorts enzoverder. En er is ook nog zoiets als ‘heeft dit nummer écht de tand des tijds doorstaan?’. Luister er eens naar en maak zelf de afweging zou ik zeggen. De lijst zal in totaal 50 nummers bevatten (dat is vrij kort), maar voor het anti-front ongetwijfeld véél te lang. We zullen hier en daar dus toch het credo ‘kill your darlings’ moeten inbouwen. Take this trip down memory lane, de rest zoekt best dekking en een stevige set earplugs! Af en toe mag er zelfs worden gelachen om het abominabele niveau van de bijhorende video’s. 😉

16. Flesh – A Split Second

17. Rock to the beat – 101

18. Somewhere in Arabia – The Caravan

19. Bryllyant – Boytronic

20. Even now – L&O

Nefast voor de feestvreugde: Arabeat – Bingo

Posted 29/04/2018 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (49) Buiten de Zone (1994-1996)   Leave a comment

buiten de zone

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Buiten De Zone’ was een Vlaams, komisch televisieprogramma voor jongeren. Het combineerde een sitcom met een sketchprogramma. Het liep van 1994 tot 1996 op TV1. De serie verkreeg een cultstatus en maakte acteur en scenarist Bart De Pauw bekend in Vlaanderen. Het programma werd bedacht door door de hier reeds genoemde Bart De Pauw, Danny Timmermans, Pietje Horsten, Ief Stuyvaert en Tom Lenaerts. De Pauw zelf schreef de scenario’s. De serie speelt zich af in de telefooncentrale van een jeugdhulpdienst: de “Jongerenfoon”, waar vijf jonge, enthousiaste vrijwilligers telefoontjes van jongeren met problemen beantwoorden. De vrijwilligers zijn Raf Willems, Ubi Stevens, Robin Laureys, Merel Van Outrive en Roxanne Seynaeve. Ze ontvangen maar zelden echte oproepen (meestal bellen grappenmakers hen op met de woorden: “Allo? Een kieken op een velo!”) en ze verliezen hun tijd dan ook met dagdromen. Deze dromen vormen het echte komische aspect van de serie, omdat ze vaak aanleiding geven tot absurde sketches. Typisch voor de stijl van het programma zijn de vele verwijzingen naar historische of culturele zaken, woordspelingen en lichte anarchistische spot ten opzichte van religie, onderwijs, jongerenleven en seks. Een voorbeeldscène is deze beruchte koffiekoeksketch met een jonge Staf Coppens als protagonist.

Absoluut te mijden op tv: ‘Grappa’ (2006-2008)

Posted 28/04/2018 by ambijans in TV

Oorwurm van de week (98)   Leave a comment

Wende Snijders

Hier zijn we met de oorwurmen van deze week, maar eerst blikken we terug op een aantal activiteiten van enkele dagen geleden. Zo speelden we drie quizzen bij drie verschillende teams: vrijdagavond een derde plaats op de quiz van Schoot Sport (bij Moordgat/WvA), eveneens een derde plek op de Harde Noot Om Te Kraken quiz in Peer (bij Moedige Missers) en een héél klassieke quiz van Quizimodo in het Duffels quizcircuit leverde dinsdag een twaalfde plaats op (15 deelnemende ploegen). Seriegewijs zijn we over halfweg bij ‘Mr. Mercedes’, bijna halfweg in ‘La Casa de Papel’ (seizoen 1) en de eerste aflevering van het zesde seizoen van ‘The Americans’. En we volgen ook nog ‘Atlanta’ (seizoen 2), ‘Barry’ (elke week via Play More) en ‘Westworld’ (seizoen 2) via Play More. En ik heb hier ‘Modern Family’ (seizoen 4) ook nog ergens rondslingeren. Aan kijkvoer geen gebrek dus! We hebben ook nog toekomstig blognieuws: na onze new beat selectie (een reeks van 10 weken) doen we nog één keer ’50 onderschatte bands’, hierna hebben we 150 favorietjes in de kijker gezet. Dat lijkt ons een fijne definitieve afsluiting dan. Op het werk zijn we volop dinsdagmenu’s aan het vastleggen/uitwerken voor het najaar van 2018 én het voorjaar van 2019 maar daarover binnenkort meer. Hieronder onze selectie van vijf!

Deze gin – Wende: af en toe komt er iets Nederlandstalig voorbij dat zwaar de moeite is en dat blijft hangen. Deze Nederlandse zangeres (die straks op tram 4 rijdt) mag zichzelf zangeres, singer-songwriter én actrice noemen. Vijftien jaar geleden begon haar gestage doorbraak in de lage landen. In eigen land won ze al een aantal belangrijke onderscheidingen, dus dringend tijd dat ze ook bij ons eens onder de aandacht wordt gebracht.

Tomorrow – Kali Uchis: deze dame is één van die nieuwe muzikale snoepjes die het goed doet op vrijwel elke radiozender, al werd mijn aandacht meer getrokken door het feit dat de productie in handen was van Kevin Parker (Tame Impala). Deze 24-jarige Colombiaans-Amerikaanse zangeres wordt ondertussen al de koningin van de indie-r&b genoemd. Op haar debuutcd ‘Isolation’ krijgt ze externe hulp van mooi volk als Jorja Smith, Tyler, the Creator en Bootsy Collins.

Sweet release – The Coral: deze Liverpudlians staan meestal ook garant voor aangename schijfjes en dat blijkt ook weer op deze vooruitgeschoven single. Rond Pukkelpop verschijnt ‘Move through the dawn’ dus dat zou perspectieven kunnen openen, al zou ik er mijn geld niet op durven inzetten. Oh ja, ik zag ze ooit op Pukkelpop 2003 (exact 15 jaar geleden) doch dit geheel terzijde!

Jesus, Etc – Wilco: ‘Yankee Hotel Foxtrot’ is misschien wel hét magnum opus van deze Amerikaanse superband. Er worden zelfs voorspellende gaven aan toegekend omdat een aantal nummers hierop (zoals ook dit nummer!) verwijzingen hebben naar de aanslagen van 11 september 2001. Oorspronkelijk zou de plaat ook verschijnen op 11/09/2001, maar de release werd verschoven naar april 2002. Een classic in de ware zin van het woord.

Dancing after all – Faces On TV: van deze vaderlandse productie verwachten wij dit jaar misschien wel het meest, omdat frontman Jasper Maekelberg ondertussen niet meer valt weg te denken uit ons muzikale universum. Het zal ongetwijfeld nog worden overtroffen qua airplay wanneer Tamino straks zijn full cd op ons loslaat maar tot die tijd zullen wij ‘Night Funeral’ aan een indringende luistersessie onderwerpen. Tot volgende week!

Posted 27/04/2018 by ambijans in Muziek

‘La Superba – een ode aan de fantasieën van geloof, hoop en liefde’ (Toneelgroep Maastricht) @ CCHA   Leave a comment

la superba (c) Ben Van Duin

Genua. Ofwel ‘la superba’, Ofwel ‘overmoedig, mooi en trots, aanlokkelijk en ongenaakbaar’. Ilja Leonard Pfeijffer schreef een adembenemende lofzang op deze Italiaanse stad, tevens zijn woonplaats. Met dat boek, ‘La superba’, won hij de Libris Literatuurprijs 2014. Een schrijver is neergestreken in Genua. Hopeloos verliefd is hij op het mooiste meisje van Genua dat werkt in de Bar met de Spiegels. Als hij op een avond een vrouwenbeen vindt, begint een lange tocht door de labyrintische stegen van de stad. De aangespoelde Schotse alcoholist, de Marokkaanse rozenverkoper, de Senegalese illegaal, de schrijver uit het Westen, zelfs het mooiste meisje van Genua, er is één ding wat hen bindt. Allen hebben het onuitputtelijke verlangen naar een mooier en beter leven. En voor allen is dit verlangen een fantasie waar ze in verdwalen. Jibbe Willems bewerkte Pfeijffers roman tot een weergaloze theatrale reis door de stad van ratten en kerken, van dromers en gelukzoekers. Een stad die haar geheimen enkel prijsgeeft aan hen die durven te verdwalen. Wim Opbrouck en Angela Schijf (‘Flikken Maastricht’, ‘Meiden van De Wit’) spelen de hoofdrollen. Ook Joke Emmers (‘Beau séjour’, ‘Callboys’, ‘Den elfde van den elfde’) staat op het podium. De live muziek, uit verschillende Italiaanse opera’s, is van Axl Peleman, Roeland van De Moortele en Wim Opbrouck, onder leiding van Ron Reuman. “Genua la superba. Natuurlijk kun je ernaartoe. Maar natuurlijk heb ik haar verzonnen. Je zult haar nooit zo zien zoals ik haar zie, tenzij ik je vertel, hoe je haar moet zien.” Ilja Leonard Pfeijffer

UPDATE

Gisteravond absoluut genoten van dit stuk (én toch blijft het boek beter!) met een goeie cast (ik wil ze graag allemaal in de hulde betrekken). Nu ben ik wél geen fan van ‘Gente di Mare’ van Tozzi & Raf maar als ze dat op een speelse manier verweven met ‘Jealous guy’ van Roxy Music dan zeg ik met plezier ‘chapeau’. Ook de andere muzikale ‘interventies’ waren de moeite. Het werd ook nog eens duidelijk dat beeld, scherm en bepaalde decorstukken (de stoelendans aan het begin van het tweede deel) een meerwaarde geven. Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een toneelstuk zag met een pauze in het midden, maar daar leek de goed volgelopen zaal niet om te malen. Wat onthouden we dus: een Wim Opbrouck in grootse doen, dat Joke Emmers bijzonder gemeend tekeer kan gaan, dat Angela Schijf één van de mooiste vrouwen van Nederland is (ook al heeft ze ondertussen de Belgische nationaliteit) en Axl Peleman en de andere twee muzikanten kweten zich uitstekend van hun taak. Maandag a.s. alweer mijn laatste CCHA-voorstelling van dit seizoen. Op naar 2018-2019!

Posted 26/04/2018 by ambijans in Theater

‘Het lied van de geesten’ (Jesmyn Ward)   Leave a comment

jesmyn ward

In ‘Het lied van de geesten’ van Jesmyn Ward (1977) wonen Jojo en zijn kleine zusje Kayla met hun zwarte grootouders langs de kust van Mississippi. Hun moeder, Leonie, veroorzaakt met haar sporadische aanwezigheid in hun levens alleen chaos. Als hun (blanke) vader vrijkomt uit een gevangenis in het noorden van de staat, besluit Leonie dat ze hem gezamenlijk moeten ophalen. Ze hoopt op een gelukkige familiereünie, maar in plaats daarvan volgt een hellevaart door een landschap dat nog altijd is getekend door armoede en racisme. Onderweg wordt zowel Leonie als Jojo geteisterd door spoken uit het verleden, dat op het platteland van het Diepe Zuiden, in de onsterfelijke woorden van William Faulkner, nooit dood is, zelfs niet voorbij. Ward ontving de National Book Award voor haar roman ‘Salvage the Bones’ en voor ‘Het lied van de geesten’, waarmee ze de eerste vrouw ooit is die de prijs twee keer heeft gekregen voor fictie. Een literatuurtip voor de meerwaardezoeker in dit geval. Die rept zich best naar de betere boekhandel in zijn/haar buurt als is ontlenen in de plaatselijke bibliotheek uiteraard ook een valabel alternatief.

Posted 25/04/2018 by ambijans in Literatuur

Babe van de week (61) Alicia Vikander   Leave a comment

Alicia Vikander

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Alicia Vikander (29) is een Zweedse actrice die ooit een Oscar won voor ‘beste vrouwelijke bijrol’ in ‘The Danish Girl’ (2015). Ze heeft bruin haar, bruine ogen, meet 166 centimeter, is 53 kilogram zwaar en eigenares van een 34A cup. Van haar negende tot haar vijftiende levensjaar deed ze aan ballet. Na haar middelbare studies schreef ze zich in om rechten te gaan studeren, maar ze volgde nooit lessen omdat haar acteercarrière plots in een stroomversnelling terechtkwam. Alicia begon als een Zweedse soapster maar groeide ondertussen uit tot een internationaal gevierde actrice. Ze was in 2012 even de vriendin van Alexander Skarsgård, maar sinds oktober 2017 is ze getrouwd met een andere acteur (Michael Fassbender) die ze in 2014 leerde kennen. Ze was ook eventjes model, o.a. voor Louis Vuitton. Je zou haar verder ook kunnen kennen van vertolkingen in ‘A Royal Affair’, ‘Anna Karenina’, ‘Ex Machina’, ‘Tulip Fever’ en héél recent ‘Tomb Raider’. Nog een aardige uitsmijter: ze is niet meer actief op social media omdat het hele gebeuren haar compleet boven het hoofd begon te groeien.

Posted 24/04/2018 by ambijans in Babes