Archive for juni 2018

50 onderschatte bands/artiesten (103) James Blake   Leave a comment

james blake

James Blake is een 29-jarige Brit die vooral actief is in het segment ‘electronische popmuziek’. Electronische popmuziek mag je in dit geval héél breed zien want er kleven bij hem labels als ‘postmodernisme’, ‘dubstep’, ‘minimal techno’ of ‘ambient’ op. Tijdens zijn studies begon een jonge James Blake al met het maken van muziek op zijn slaapkamer. Zijn ‘rise to fame’ begon toen hij in februari 2011 ‘Limit to your love’, een cover van Feist uitbracht. Die zou later op zijn titelloze debuutcd terechtkomen. Voor zijn tweede cd wint hij in 2013 de prestigieuze Britse Mercury Music Prize. In 2014 wint hij ook een Grammy in de categorie ‘Best New Artist’. Hij houdt zich verder ook bezig met het maken van remixes en hij werkte al samen met o.a. Mount Kimbie, Bon Iver, Kendrick Lamar, Beyoncé, Vince Staples en Frank Ocean. Wie alles van deze man wil kopen is voorlopig gesteld met zes EP’s en drie full cd’s.

1. ‘The Bells Sketch’ (uit ‘The Bells Sketch’ EP, 2010)

2. ‘CMYK’ (uit ‘CMYK’ EP, 2010)

3. ‘I only know (what I know now)’ (uit ‘Klavierwerke’ EP, 2010)

4. ‘The Wilhelm Scream’ (uit ‘James Blake’, 2011)

5. ‘Limit to your love’ (uit ‘James Blake’, 2011)

6. ‘Retrograde’ (uit ‘Overgrown’, 2013)

7. ‘Life round here’ (uit ‘Overgrown’, 2013)

8. ‘I need a forest fire’ (uit ‘The Colour in Anything’, 2016)

9. ‘Modern soul’ (uit ‘The Colour in Anything’, 2016)

10. ‘We go home together’ (uit ‘Love what survives’ van Mount Kimbie, 2017)

Posted 30/06/2018 by ambijans in Muziek

Dinsdagmenu’s najaar 2018-voorjaar 2019   Leave a comment

katalien bollen

Wij hebben de afgelopen tijd weer flink ons best gedaan om een aangenaam dinsdagmenuprogramma in mekaar te boksen voor de komende maanden. Iedereen die het concept van onze lezingen kent (een zestal per jaar ongeveer, verdeeld over drie in het najaar en drie in het voorjaar) weet ondertussen wat hij/zij mag verwachten. Onze sprekers/performers hebben meestal een link met Zonhoven (een uitzondering niet te na gesproken) en bewegen zich voort op meerdere snijvlakken van het culturele spectrum. Het gaat trouwens goed met de bib: sinds vorige week hebben we eindelijk airconditioning in het gebouw (ze is al van pas gekomen!) en eind augustus starten er verfwerken die ervoor zullen zorgen dat alles er hierna hopelijk weer fris en fruitig zal uitzien. Dat de bibliotheek daardoor twee weken haar deuren zal moeten sluiten is helaas noodzakelijk. Ter compensatie zorgen wij daarom voor zeven topavonden die kaderen in de reeks ‘Dinsdagmenu’s’ (ondertussen al ruim 15 jaar een begrip in Zonhoven). Een ideaal antigif tegen saaie CL/Europa League voetbalavonden naar het schijnt. Vooral voor vrouwen dan! 😉 Wat wij in petto hebben? Noteer volgende data alvast in jullie agenda’s!

Dinsdag 18 september trappen we af met een bijzonder actueel thema: politicoloog Joris Boonen onderzocht het stemgedrag van jongeren en komt daar een boom over opzetten in volle gemeenteraadsverkiezingsstrijd. Op 9 oktober komt auteur Guy Brugmans zijn recentste roman ‘De keuze’ voorstellen. We gaan op 27 november dan weer de digitale toer op met blogster Isabelle Ignoul, die naast Miss Mamalicious ook artikels schrijft voor Libelle. Het jaar 2018 wordt afgesloten door arbeids -en organisatiepsychologe Katalien Bollen, die een tijd geleden het boek ‘Allemachtig: via veerkracht naar invloed’ uitbracht. Op 11 december komt zij hierover vertellen. En we zetten onze opmars in 2019 verder met een jaarlijks terugkerend thema rond Gedichtendag. Dinsdag 29 januari wordt wijlen Herman De Coninck op gepaste wijze in de bloemetjes gezet door woordkunstenaar Godfried Kippers en folkgroep Ancolie. Het dinsdagmenu van februari kan levens redden, want op 19 februari komt Jolien Janssens langs voor een heuse EHBO-cursus. Welke handelingen moet je stellen in noodgevallen? Uiteraard met de nodige tips en tricks! En de allerbekendste naam hebben we tot het laatst bewaard. Op dinsdag 26 maart hebben we misdaadauteur Toni Coppers te gast. Limburger, wereldburger én topschrijver in één man verenigd! Liese Meerhout is ondertussen een begrip geworden voor rechtgeaarde thrillerliefhebbers. De stad Sint-Truiden benoemde Coppers niet alleen tot ereburger, ook de openbare bibliotheek draagt ondertussen zijn naam. Al deze dinsdagmenulezingen gaan door in de bibliotheek van Zonhoven, Kerkplein 80 om 20u. Onze lezingen zijn altijd gratis (tenzij anders wordt aangegeven), vooraf inschrijven is niet nodig. Iedereen van harte welkom!

Posted 29/06/2018 by ambijans in Algemeen, Kunst, Literatuur, Politiek

De top 100 tv-series (58) Het Eiland (2004-2005)   Leave a comment

het eiland

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Het Eiland’ is een Vlaamse komische serie geregisseerd en geschreven door Jan Eelen en geproduceerd door Woestijnvis. De serie draait rond een groep mensen die op kantoor werken en in deze omgeving trachten met elkaar op te schieten en te overleven. De titel verwijst naar het werkeiland waar de drie groepen werknemers elk bij elkaar zitten. De serie speelt zich af op het kantoor van het fictieve bedrijf Cynalco Medics. Qua concept doet de reeks sterk denken aan De Collega’s en The Office, komediereeksen die zich ook in een kantooromgeving afspelen. In tegenstelling tot die laatste reeks is dit echter geen mockumentary, maar eerder een traditioneel gefilmde sitcom, waarbij de personages zich niet bewust zijn van de camera. In de belangrijkste rollen zien we o.a. Sien Eggers, Frank Focketyn, Dirk Van Dijck, Lucas Van den Eynde, Tom Van Dyck, Wim Opbrouck en Bruno Vanden Broecke. De meerderheid kent deze tv-reeks uiteraard dus volstaat deze ultrakorte trailer. 😉

Absoluut te mijden op tv: ‘Dr. Phil’ (2002-)

Posted 28/06/2018 by ambijans in TV

Oorwurm van de week (107)   Leave a comment

sophie

Wij blikken nog eens terug op de afgelopen dagen en belanden in eerste instantie nog even bij afgelopen zaterdag. Na onze weekendse werkplicht zien we de Rode Duivels ook in hun tweede WK-wedstrijd vlotjes afstand nemen van Tunesië. Na de twee kleine garnalen volgt morgen onze eerste échte test tegen Engeland. ’s Avonds gingen wij (met Moordgat/WvA) de B-C quiz van Bajes spelen in Oud-Turnhout. Gezellige boel daar (17de plaats op 28 ploegen), dus al bij al een bevredigend resultaat. Dinsdag nam ik een hele dag verlof (niet voor mijn eigen plezier overigens). Voormiddag met mijn vader op halfjaarlijkse controle in het Salvatorziekenhuis en daarna gewinkeld. Namiddag naar 4D Tegelimport in Maasmechelen voor de keuze van de tegels in mijn appartement. Ook dat karwei was relatief snel gefikst. In de late namiddag nog onze belastingsbrieven in orde laten brengen en zo werd het nog een vrij nuttig bestede dag. Ter ontspanning keken wij nog naar Argentinië-Nigeria. Hopelijk krijgen onze muziekjes hieronder ook het Lionel Messi kwaliteitslabel opgeplakt. 😉

Faceshopping – Sophie: als er dan toch één ding is dat wij een beetje zullen missen op Pukkelpop 2018 is het misschien deze artiest die op vrijdag staat geprogrammeerd (wij overwegen overigens nog steeds een donderdagticket). Sophie (echte naam Samuel Long) is wat men een cisgender noemt. Het onlangs verschenen ‘Oil of every pearl’s un-insides’ wordt her en der al wel eens omschreven als muziek van de toekomst: electro, industrial, ambient met hier en daar een flard Björk. Luister vooral zelf zou ik zeggen!

Writer’s block – Just Jack: onze classic hoorden we vorige week dinsdag op de Junieke quiz in Heist-op-den-Berg. Het nummer verscheen in 2007, toen deze Brit een tijdje hot was bij ons (ik herinner me bijvoorbeeld nog een enthousiaste Pukkelpopdoortocht in die tijd). De man is nog steeds muzikaal actief, zij het iets meer low profile.

Let me be your story – Tahiti 80: na het beluisteren van deze single krijg je meteen een instant zomergevoel te pakken, dat is toch alleszins bij mij het geval. In de jaren 2000 kwamen deze Fransozen regelmatig voorbij op StuBru. Misschien krijgen ze na ‘The Sunshine Beat vol. 1’ (dat eind september zal verschijnen) wel opnieuw airplay.

We’re not done – Mogwai: enkele weken geleden lieten wij de naam Mogwai al vallen als ‘één van de topacts van onze BKS-zondag’, nu blijkt dat ze binnenkort ook de soundtrackmuziek maken bij ‘Kin’, een science-fictionfilm die met een beetje geluk hier en daar de bioscoopzalen zal halen in september.

Pristine – Snail Mail: achter deze 19-jarige Amerikaanse indierocksensatie gaat een zekere Lindsey Jordan schuil, wiens debuutalbum ‘Lush’ begin deze maand verscheen. Ze zal o.a. te bekijken én beluisteren zijn op Sonic City in Kortrijk (tussen 9 en 12 november) dat dit jaar zal worden gecureerd door Courtney Barnett). Volgende week zijn wij opnieuw op post. Tot dan!

Posted 27/06/2018 by ambijans in Muziek

Babe van de week (70) Joyce Verheyen   Leave a comment

joyce verheyen

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Joyce Verheyen (25) is een Antwerpse babe (Wilrijk city naar het schijnt) wiens Instagramaanhang vooralsnog vrij klein is (al kan daar soms vrij snel verandering in komen), maar die ondertussen toch al mooi samenwerkte met een aantal beroemde fotografen en modellenbureaus in o.a. Parijs, Milaan, Amsterdam, Londen, Brussel en New York. Ze is 177 centimeter lang, ze heeft grijsblauwe ogen, is gezegend met een C-cup en donkerblond haar. Joyce blijft fit door regelmatig te sporten en ze heeft er ook weinig problemen mee om in lingerie, badkleding of gewoon zonder kleding te poseren voor een cameralens. Over haar amoureuze leven zijn weinig details bekend, dus daar mogen jullie zelf naar gissen. 😉

Posted 26/06/2018 by ambijans in Babes

‘Bella figura : waarom de Italianen zo Italiaans zijn’ (Joost Houtman & Philip Roose)   Leave a comment

houtman & roose

Waarom zijn de Italianen zo bijgelovig? Waarom blijven volwassen mannen tot voorbij hun 30ste bij hun mamma wonen? Waarom zijn de Italianen allergisch aan alles wat de staat dicteert? Waarom is er niets mis met een politicus die elf keer van partij verandert? En waarom moet in alles dat verduvelde ‘fare bella figura’ nagestreefd worden? Waarom doet het er niet toe of iets ‘goed’ of ‘slecht’ is, maar wel of het mooi overkomt? Waarom is Mona Lisa’s faam te danken aan een sullige Italiaanse amateurschilder? Waarom is Jezus eigenlijk een Italiaan? En Napoleon ook? Wat maakt de Italianen zo Italiaans? ‘Bella Figura’ wil dat achterhalen. Die zoektocht wordt u geserveerd in een lasagne gevuld met de meest wonderlijke verhalen. Met humor en passie leggen de auteurs de essentie van het zoete leven in De Laars bloot. Dat u na het lezen de Italianen iets beter zal begrijpen is zeker. Dat u in een volgend leven als Italiaan wil herboren worden, al helemaal. Joost Houtman (1976) groeide op aan de achterzijde van de Antwerpse Zoo. ’s Nachts werd hij gewekt door gebrul van leeuwen en tijgers en gekrijs van papegaaien. Het verknipte zijn geest voorgoed. Joost is een storyteller die leeft van pen en stem. Joost mag weten of Joosts werk als auteur, copywriter, ghostwriter, scenarist, presentator, interviewer en of zijn slogans, advertenties, artikels, interviews, scenario’s de moeite lonen. Philip Roose (1979) studeerde geschiedenis in Leuven en Granada en marketing en management in Parma. Hij woont in Catania (Sicilië) en exporteert Italiaanse wijnen. Ik heb nog één jaar als student met hem rondgedwaald in Leuven en ik moet zeggen dat hij destijds een ‘markante figuur’ was. Het kan haast niet anders of hij heeft een interessant boek geschreven.

Posted 25/06/2018 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (102) Paolo Conte   Leave a comment

paolo conte

Paolo Conte (° 1937) is een Italiaanse zanger, componist en tekstschrijver van liedjes voor andere zangers en later voor zichzelf. Zijn korrelige, holle stem verleent een speciale charme aan zijn treurige, soms melancholische teksten. Paolo was de zoon van een notaris en een telg uit een familie van landeigenaars. Vóór zijn vierde kreeg hij al pianoles, samen met zijn broer Giorgio, die ook zanger en liedjesschrijver zou worden. Hij componeerde ook filmmuziek en een musical, ‘Razmataz’. Als beeldend kunstenaar had hij tentoonstellingen in Londen van zijn grafiek en schilderijen. Duidelijk een man die van meerdere markten thuis is, want naast piano speelt hij ook vibrafoon en op de kazoo. Maar eerst studeerde hij rechten en was ie een tijdje advocaat. In de jaren ’70 ontstaat zijn belangstelling voor muziek, al is hij in eerste instantie niet tevreden over zijn eigen werk dat hij niet goed genoeg vindt. Dus schrijft hij muziek voor andere muzikanten. Eén producer gelooft echter sterk in hem en moedigt ‘m aan om het zelf eens te proberen als soloartiest. De wereldwijde doorbraak komt er pas in 1987 wanneer hij ‘Max’ uitbrengt, een ode aan een pas overleden vriend. Paolo Conte speelt volgende maand op Gent Jazz (na enkele jaren van afwezigheid). Zijn discografie bestaat uit ca. 19 full cd’s, vijf verzamelcd’s en drie live-cd’s.

1. ‘Via con me’ (uit ‘Paris Milonga’, 1981)

2. ‘Gli impermeabili’ (uit ‘Paolo Conte’, 1984)

3. ‘Sparring partner’ (uit ‘Paolo Conte’, 1984)

4. ‘Sotto le stelle del jazz’ (uit ‘Paolo Conte’, 1984)

5. ‘Come di’ (uit ‘Paolo Conte’, 1984)

6. ‘Aguaplano’ (uit ‘Aguaplano’, 1987)

7. ‘Max’ (uit ‘Aguaplano’, 1987)

8. ‘La negra’ (uit ‘Aguaplano’, 1987)

9. ‘Happy feet’ (uit ‘Parole d’amore scritte a macchina’, 1990)

10. ‘Elisir’ (uit ‘Una faccia in prestito’, 1995)

Posted 24/06/2018 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (37)   Leave a comment

wij noemden het spel vroeger anders maar blijkbaar heet het busjekruit

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Toen wij jong waren (lang geleden, de dieren spraken niet meer dus relatief gezien valt het nog best mee) speelden we nog vaak op straat. Misschien waren de zomers in die tijd gewoon beter, al kan dat nooit een excuus zijn voor de huidige generatie kinderen die liever games spelen op hun computer dan te ravotten in de prachtige buitenlucht. Zoals ik hier al vaker aangaf, spraken we meestal twee straten verder af in de straat waar een aantal kameraden van ons woonden. Midden jaren ’80 (we waren pas aan onze middelbare schoolcyclus begonnen) was er zo bijvoorbeeld een balspel (waarvan mij de exacte naam die wij eraan gaven alweer ontgaat), maar die Nederlanders blijkbaar busjekruit noemen. Hoe zat het kort gezegd in mekaar? Er kwamen in die tijd niet zo gek veel auto’s voorbij in de straat, dus werd er een bal midden op de straat gelegd. Eén van onze vrienden mocht die bal (meestal keihard boerentip!) wegrammen waarna iedereen zich mocht gaan verstoppen. Eén persoon mocht daarna de bal gaan halen, de rest gaan zoeken, nadat hij de bal terug bij het vertrekpunt had gelegd. Wanneer hij iemand had gevonden moest hij terug naar de bal rennen en de naam van die persoon vernoemen. Die persoon was dan ‘af’ en mocht in de buurt van de bal gaan zitten. Als iedereen was gevonden was het spel afgelopen. Degene die als eerste was gevonden, mocht als volgende de rest gaan zoeken wanneer de bal weer was weggetrapt. Uren hebben wij ons daarmee geamuseerd. Zeker als het lot van de gevonden personen in handen lag van die ene persoon die nog niet was gevonden. Die kon namelijk de rest ‘verlossen’ als hij de bal ongezien terug kon wegtrappen. Wanneer dat gebeurde begon het spel weer van voor af aan. Niet zo leuk voor de zoeker, des te leuker voor de rest uiteraard! 😉 Soms eindigde het spel bij ons wel eens abrupt, wanneer één van de verstopten net iets meer belangstelling had voor het mooie buurmeisje, dan voor het spel. Het buurmeisje (dat meestal niet meedeed) zorgde er soms voor dat bepaalde mensen té snel werden gevonden omdat hun verstopplaats steevast dezelfde was. Later werden sommige mensen iets inventiever door gewoon naar binnen te gaan om ongestoord met het buurmeisje te kunnen praten. Zo werd het voor de verstopper een haast onmogelijke zaak om alle verstopten terug te vinden. Ik wil mij langs deze weg (meer dan dertig jaar na datum) nogmaals excuseren bij sommige zoekers voor het feit dat ik in die tijd zo vaak werd ‘afgeleid’. 😀

Posted 23/06/2018 by ambijans in Algemeen

Open VLD Zonhoven presenteert kieslijst voor 14 oktober   Leave a comment

het gros van de 27 kandidaten in oktober 2018

Er moest iemand het eerste zijn, dus besloot de Open VLD-afdeling van Zonhoven om uit te pakken met een volledige kieslijst voor de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober a.s.. Als grootste fractie in de gemeenteraad was hun huiswerk blijkbaar als eerste klaar, dus waarom langer wachten? Er doen waarschijnlijk zes partijen mee aan de komende gemeenteraadsverkiezingen. CD&V loste mondjesmaat al enkele namen van nieuwe kandidaten en ze lieten weten dat ze een kartel aangaan met Groen. Aan Zonshovenkant (de vroegere SP.A-afdeling) is het vooralsnog windstil, N-VA maakt haar volledige lijst bekend op 11 juli (héél toepasselijk in hun geval). Hoe het bij PLUZ en Vlaams Belang zit is mij nog onduidelijk. De kans dat ze een volledige kieslijst op de been krijgen is echter reëel.

De lijst van de liberalen zelf dan. Die telt net als in 2012 27 kandidaten. Er staan 12 nieuwe kandidaten op, zeven kandidaten zijn jonger dan 35 jaar. Drie kandidaten stonden in 2012 op de lijst voor een andere politieke partij. Lijsttrekker is huidig burgemeester Johny De Raeve en de top drie wordt verder vervolledigd door schepenen Ria Hendrikx en Bram De Raeve. Drie oudgedienden (Magda Hulsmans-Moons, Jules Achten en Henri Schraepen) zullen de lijst duwen. Cliché of niet, maar nogal wat kandidaten op de lijst hebben een zelfstandigenstatuut. Geen nood, zelfs voor ambtenaren (o.a. een leerkracht en een schooldirecteur) werd er een plekje vrijgehouden. Zo wordt aan iedereen gedacht! 😉 Op plaats 8 staat Katrien Hoebers, niet enkel een bekende Zonhovenaar (maar buiten onze dorps -en provinciegrenzen gekend onder haar alter ego Madam Confituur). Ze schreef al drie boeken over haar passie, straks komt daar misschien nog een hoofdstuk politiek bij. Wie graag eens een blik wil werpen op al die andere interessante kandidaten die de lijst bevolken, verwijs ik graag door naar de facebookpagina van Open VLD Zonhoven. Gewoon doen. Hé, ik zie daar precies een catchy verkiezingsslogan opdoemen!

Posted 22/06/2018 by ambijans in Politiek

De top 100 tv-series (57) The Royle Family (1998-2000)   Leave a comment

the royle family

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The Royle Family’ is een Britse comedyserie, die tal van prijzen won, waaronder meerdere malen de BAFTA TV Award en de British Comedy Award. Het gaat om in totaal 22 prijzen en 14 nominaties. De hoofdrollen worden vertolkt door Ricky Tomlinson (vader James ‘Jim’ Royle), Sue Johnston (moeder Barbara Royle), Caroline Aherne (dochter Denise Royle), Ralf Little (zoon Antony Royle) en Craig Cash (Dave Best, de vriend en later man van dochter Denise). De serie bestond drie seizoenen met daarbij ook enkele (Kerst)specials. De inhoud? Het draait allemaal om het doodgewone gezin Royle, woonachtig in Manchester. Vader Jim is werkloos en hangt veelal voor de televisie, rookgrage moeder Barbara klust bij in een bakkerij, de tevens rookgrage dochter Denise is nogal lui, bazig en jaloers, zoon Antony (die altijd de pineut is bij het doen van allerlei klusjes, maar later in de serie een succesvol zakenman wordt) en Dave Best (de vriend en later man van Denise). De serie speelt zich vrijwel geheel af in de woonkamer van de familie Royle. Ook niet onbelangrijk om te vermelden: de scenario’s van deze reeks kwamen grotendeels van actrice Caroline Aherne, die in 2016 op 52-jarige leeftijd overleed aan longkanker. Een mooie, overzichtelijke trailer vinden is moeilijk, dus moeten jullie het doen met deze scène.

Absoluut te mijden op tv: ‘Wat nu weer!?’ (1995-1998)

Posted 21/06/2018 by ambijans in TV