Archive for 10/06/2018

Best Kept Secret 2018 (zondag)   Leave a comment

best kept secret 2018

Het is weer zover! Vandaag zitten wij een hele dag in het Nederlandse Hilvarenbeek voor een dagje Best Kept Secret. Vorig jaar was dat ook al het geval op de Radioheaddag en dat gebeurde toen in prachtige zonovergoten weersomstandigheden. Die onwaarschijnlijke luxe zal deze keer misschien niet voor ons zijn weggelegd want ze geven ‘wisselvallig weer’. Qua temperatuur zit het nog wel snor, maar een regenbui zullen we wellicht moeten trotseren. Gelukkig wordt het geheel gecompenseerd door een line-up die ons absoluut kan bekoren. Of wat dachten jullie van o.a. LCD Soundsystem, Father John Misty, Khruangbin, Mogwai, Spoon, Unknown Mortal Orchestra, Preoccupations en ander fijn volk. Sfeer zal er ongetwijfeld wel zijn, al moeten we ‘m zelf maken. Een verslagje volgt uiteraard na afloop.

UPDATE

Eén ding is zeker na drie edities Best Kept Secret (2015, 2017 en 2018): we hebben steeds ongelofelijke mazzel op meteorologisch vlak. Wij reden met goeie moed, een rugzak met die broodnodige regenjas (dachten we!) én makkelijke schoenen (via een korte tussenstop in Retie) naar het festivalterrein in de Beekse Bergen. Onze namiddag zou na ca. 23.000 stappen (ongeveer 17,8 kilometer later volgens mijn gegevens) moe maar voldaan eindigen. Helaas ging één van de revelaties van deze editie (zo bleek achteraf!) Khruangbin aan ons voorbij, dus opteren we maar voor de laatste noten van Let’s Eat Grandma, een meidenband die het publiek aardig leek te bespelen. We stappen dan richting FIVE om Vagabon aan het werk te zien, maar blijkbaar is het daar té vroeg afgelopen? We keren weer om en plannen ons volgende optreden. Omdat het programmaboekje bij Gang of Youths gewag maakt van een kruising tussen Bruce Springsteen en Arcade Fire besluiten we eventjes voor het hoofdpodium post te vatten. Het geheel klinkt ons té braaf, dus onze conclusie luidt: Springsteen en AF hebben hier vooralsnog geen concurrentie aan. We lopen snel door naar Hinds, die aan hun slotnummer bezig zijn. Het publiek geeft achteraf een stevig applaus na zoveel Spaanse furie. Op basis van die korte impressie kunnen wij helaas geen quotering geven. Om de tijd te doden pikken wij vervolgens een groot stuk van Yellow Days mee, nogal easy going muziek die héél vaak hetzelfde klonk. Hierna volgt (helaas zou ik bijna zeggen) de zwakste zondagse performance. Dat die op naam staat van een 75-jarig icoon (Rodriguez), die véél nieuwe zieltjes won na zijn docu ‘Searching for sugar man’ is bijzonder jammer. Wij hielden het welgeteld vier nummers vol. Dat het zo’n flop zou worden stond helaas in de sterren geschreven. Sixto werd op het podium tergend traag door een dame begeleid tot aan zijn stoel waar zijn gitaar en een aantal hoofddeksels op hem lagen te wachten. Zijn openingsnummer speelde hij solo en daarin hoorden we al dat hij a) niet de allerbeste gitarist was en b) niet over een krachtige zangstem beschikte. Toen zijn begeleidingsband inviel leek het beter te gaan, al zaten wij niet meteen op een fletse Doorscover (‘Light my fire’) te wachten op dat moment. Het publiek gaf hem telkens een warm applaus, maar eerder uit sympathie dan van pure bewondering. De vraag die zich hierbij opdrong: ‘stond Rodriguez wel uit vrije wil op dat podium of werd hij eerder gedwongen door zijn entourage?’

Van Rodriguez maken wij dan maar de doorsteek naar Waxahatchee. Indie-singer-songwriter die zich op de bühne laat omruilen door wat extra muzikanten. Tijdens haar rustige nummers hoor je vooral véél gekwaak dat al sinds jaar en dag bekendstaat als ‘the Dutch disease’. Gelukkig schakelt op zeker ogenblik over op wat steviger gitaarnummers en dat komt haar setlist absoluut ten goede. Ons eerste hoogtepuntje staat daarna in de TWO geprogrammeerd. Ty Segall en zijn Freedom Band tekenden vorig jaar op Pukkelpop ook al voor een stevige rechttoe rechtaan set die er mocht wezen, op BKS doet hij dat nog dunnetjes over in o.a. Hot Chocolate cover ‘Every1’s a winner’, ‘My lady’s on fire’ en ‘Sleeper’. Wij weten meteen dat onze oordoppen werken! Van de TWO is het maar een kleine stap naar de ONE voor Spoon. Deze heren (wars van enige kapsones) gaan vooral voor herkenning en dat resulteert in een prima dwarsdoorsnede van hun bekendere nummers als ‘Do I have to talk you into it’, ‘I turn my camera on’, ‘Don’t you evah’‘Hot thoughts’, een magistrale versie van ‘I ain’t the one’ en ‘The way we get by’. Van Spoon maken we nog eens de omgekeerde richting van ONE naar TWO voor Unknown Mortal Orchestra. In nogal wat recensies van recente UMO-doortochten werd gewag gemaakt van slecht geluid en op BKS was het helaas van hetzelfde. Terwijl wij nog snel een Nederlands frietje binnenduwen horen we al openingsnummer ‘Ffunny frrends’. Zitten verder ook nog in de setlist: ‘Necessary evil’, ‘American guilt’, ‘Multi-love’ (misschien wel één van de beste singles van het laatste decennium), ‘So good at being in trouble’ en ‘Not in love we’re just high’. Het manco zat erin dat de zang vaak niet boven de instrumenten uitsteeg waardoor het leek alsof je naar een puur instrumentale setlist zat te luisteren. Ruban Nielson & co willen het wellicht op deze manier, dus zeggen wij: geniale songs, alleen worden ze niet in de ideale omstandigheden gebracht.

Wij zitten in ons laatste rechte stuk BKS en hier opteren we voor Preoccupations in plaats van voor Father John Misty. Die laatste deed het voor ons ooit uitstekend op Pukkelpop, Preoccupations (toen nog als Viet Cong!) vond ik destijds tegenvallen op Pukkelpop, op BKS was er gelukkig beterschap te merken in de vorm van ‘Continental shelf’, ‘Silhouettes’ en ‘Death’. FJM breit dan op de ONE een einde aan ‘I love you honeybear’ en gaat eruit met ‘Ideal husband’. Hoog tijd om af te spreken met ons persoonlijke hoogtepunt van de dag: Mogwai. Die zetten meteen wondermooi in met ‘Mogwai fear satan’, dé ideale opener tegen luid kwakende festivalgangers. Wij worden op dat moment enkel nog afgeleid door een kettingrokende jongeman die wellicht naarstig op zoek was naar een lelijke ziekte die longkanker heet. Dat stond in schril contrast met de sublieme doortocht van de Schotten. Verder ook nog ‘Rano pano’, ‘2 rights make 1 wrong’ en ‘We’re no here’. Een beter opstapje naar een feestelijke, dansbare afsluiter als LCD Soundsystem leek ons niet mogelijk. James Murphy & co brengen het er meer dan treffelijk vanaf met floorfillers als o.a. ‘Tribulations’, ‘Daft Punk is playing at my house’, ‘I can change’, ‘Get innocuous’, ‘Someone great’ en het bijzonder aanstekelijke ‘Tonite’ die zelfs de stramste festivalganger nog aanzet tot enkele ultieme dansmoves. Wie deze zomer nog een grote tuinbarbecue plant en wie eens goed los wil gaan op een afterparty krijgt met het complete BKS-optreden van LCD Soundsystem vast iedereen aan het shaken. Wij trokken hierna alleszins tevreden naar huis. Tot volgend jaar?

Posted 10/06/2018 by ambijans in Concert, Muziek