Archive for juli 2018

De top 100 tv-series (63) Treme (2010-2013)   Leave a comment

treme

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Treme’ is een Amerikaanse HBO televisieserie van David Simon en Eric Overmyer. De titel is ontleend aan de wijk Tremé in New Orleans. In de proefaflevering heeft Elvis Costello een cameo. Later werden er wel meer muzikanten opgevoerd in deze reeks. De belangrijkste rollen worden vertolkt door onder meer Khandi Alexander, Clarke Peters, Rob BrownWendell Pierce, Steve ZahnJohn Goodman en Michiel Huisman. Het verhaal begint in 2005, enkele maanden nadat de stad het slachtoffer is geworden van de verwoestende orkaan Katrina. De schade is enorm, zowel materieel als emotioneel. Alle inwoners proberen op hun eigen manier en met hun eigen middelen de draad terug op te pikken. Muzikanten, arbeiders, leerkrachten, Mardi Gras-indianen, … allen gaan ze op zoek naar de verloren ziel van de stad. In de volgende seizoenen volgen we het geleidelijke herstel van het leven in de stad, dat gepaard gaat met veel muziek, maar ook met (bouw)fraude en andere misstanden. Een trailertje om er alvast in te komen.

Absoluut te mijden op tv: ‘Dr. Quinn, Medicine Woman’ (1993-1998)

Posted 31/07/2018 by ambijans in TV

Pukkelpop 2018 … voor wie door het bos de bomen niet meer ziet! (3)   Leave a comment

it's our destiny to watch the following acts

Wanneer deze woorden op mijn blog verschijnen is mijn ticket voor de Pukkelpopdonderdag besteld. Op die manier zijn we toch een klein beetje deelgenoot geweest van de 2018 editie. Ik vrees dat er in de toekomst opnieuw een visionaire geest moet opstaan om een alternatiever festival uit de grond te stampen want mijn medegeneratie Pukkelpoppers haakt steeds meer af. Wij behoren niet meer tot de juiste doelgroep die de festivalorganisatie voor ogen heeft. Het mag gerust iets kleinschaligs zijn dat zich staande weet te houden tussen Rock Herk en bijvoorbeeld Best Kept Secret (die twee festivals bewijzen ook dat er animo voor is). Als men volgend jaar nóg meer mainstream gaat (of voor de makkelijkste weg kiest), dan kap ik ermee. Dat zal uiteraard niet gebeuren vooraleer we hier nog elf tips hebben gegeven die ons (én misschien hier en daar ook wat jongelui) blij zouden kunnen maken op zaterdag.

Cigarettes after sex : Texaanse ambientpop die hier en daar al wordt vergeleken met o.a. Cocteau Twins en Beach House. Hun muziek komt ook regelmatig voorbij als achtergrondgeluid in tv-series, al zal het uiteraard ook niet misstaan in de Club.

J. Bernardt : één van die zijprojectjes van Balthazar, dit keer van zanger Jinte Deprez. Klinkt een beetje als … euhm Balthazar natuurlijk, maar dé grote vraag is ‘kunnen zij overeind blijven op de main stage?’.

The Joy Formidable : begonnen ooit als voorprogramma van Editors, Passion Pit en The Temper Trap maar ondertussen is deze band uit Wales groot genoeg om op eigen benen te staan. Wie een zwak heeft voor mooie blondines posteert zich best vooraan waar men dan een goed zicht heeft op zangeres Ritzy Bryan. Bedank mij later maar!

Jungle : wie op dag drie nog niet al té veel last heeft van stijve dansspieren zal zeker zijn gading vinden in deze moderne funky dansbare soulmuziek die een glimlach op eenieders gezicht zal toveren. Onder het motto ‘dansen, dansen, dansen’ en tussendoor vooral koude pintjes blijven drinken.

King Gizzard & The Lizard Wizard : psychedelische rockers uit Australië die in 2017 vijf (5!) full cd’s uitbrachten. Ze hadden vorig jaar zoveel nieuwe muziek gemaakt dat het onmogelijk werd om er één coherente cd van uit te brengen. Na het nodige puzzelwerk (zoveel bandleden, zoveel ideëen) volgden meerdere cd’s. Resultaat: enkel tevreden bandleden. Bezorg hen alvast een warm welkom!

Maribou State : ik heb het helaas niet zo voor de Kendrick Lamars en N.E.R.D.’s dezer wereld (‘I’m sorry!) maar als de hip-hop wat eclectischer mag klinken dan best zoals bij dit Britse duo.

Marlon Williams : Nieuw-Zeelander die een tijdje een liefdesrelatie had met de beloftevolle Aldous Harding. Toen die relatie eindigde, kwam hun muzikale carrière plots wél in een stroomversnelling terecht. Wie op zaterdag voor een deftige singer-songwriter gaat, zorgt er maar beter voor dat het deze man is.

Protomartyr : voor wie zijn muziek graag iets steviger heeft is dit een absolute must. Ze worden vergeleken met Wire, The Fall en Pere Ubu en hun zanger met wijlen Ian Curtis of Mark E. Smith of Nick Cave (die zich gelukkig nog onder de levenden bevindt).

Roisin Murphy : in een vorig leven was ze de frontvrouw van Moloko, maar ondertussen is ze al een tijdlang solo actief. De Ierse is wat men ‘een muzikale kameleon’ noemt, die zich bedient van een breed spectrum aan muzikale stijlen. De kans op verveling is quasi nul!

Ron Gallo : dweept volgens zijn bio met The Beatles, maar de man schijnt na zeven jaar in een andere band toe geweest te zijn aan een nieuwe uitdaging. Alle garagerockers dezer landen kunnen ‘m gaan toejuichen in de Lift.

The Wombats : de enige act die ik heb gezien op die (in eerste instantie warme) doch bijzonder noodlottige 2011 editie van Pukkelpop. Zeven jaar na datum zijn deze Liverpudlians met hun indie rock wellicht nog steeds te pruimen.

Posted 30/07/2018 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (107) METZ   Leave a comment

METZ

METZ is een Canadese punkband die werd opgericht in Ontario, gevormd in Ottawa en die tegenwoordig opereert vanuit Toronto. Ze bestaat uit zanger/gitarist Alex Edkins, bassist Chris Slorach en drummer Hayden Menzies. Hun debuutcd brachten ze in 2012 uit bij Sub Pop en die werd ook onmiddellijk genomineerd voor een belangrijke Canadese muziekprijs. Hun tweede cd was exact hetzelfde lot beschoren met een nieuwe nominatie voor de Polaris Music Prize. Voor hun derde cd riepen ze zelfs de hulp in van Steve Albini. Dat heeft er zeker voor gezorgd dat hun loeiharde noiserock met flarden punk er nóg op vooruit is gegaan. Wie véél herrie én een energiek klinkend geluid wel kan appreciëren die is bij METZ aan het juiste adres. Ze spelen dit jaar o.a. op Pukkelpop én op Bruis in Maastricht. Hun discografie oogt na tien jaar nog vrij mager met slechts drie full cd’s maar hopelijk kunnen ze daar in de toekomst nog verandering in brengen.

1. ‘Wet blanket’ (uit ‘METZ’, 2012)

2. ‘Wasted’ (uit ‘METZ’, 2012)

3. ‘Get off’ (uit ‘METZ’, 2012)

4. ‘Acetate’ (uit ‘II’, 2015)

5. ‘The swimmer’ (uit ‘II’, 2015)

6. ‘Spit you out’ (uit ‘II’, 2015)

7. ‘Cellophane’ (uit ‘Strange peace’, 2017)

8. ‘Drained lake’ (uit ‘Strange peace’, 2017)

9. ‘Mr. Plague’ (uit ‘Strange peace’, 2017)

10. ‘Caterpillar’ (uit ‘Strange peace’, 2017)

Posted 29/07/2018 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (110)   Leave a comment

oh sees

Alweer meer dan een week gepasseerd sinds onze laatste oorwurmenselectie. Dat het plakkerig, heet weer is hoeven we jullie niet meer te vertellen (ongetwijfeld de beste zomer sinds lang!), dat we onze vrije tijd vooral doorbrachten op een festival in Herk was ook al bekend, dus praten we jullie bij over onze seriële perikelen. Zo zagen wij op Netflix o.a. ‘The Staircase’ en hebben we ondertussen één seizoen van ‘Archer’ uitgekeken. ‘The Handmaid’s Tale’ (seizoen 2) zit erop en we zijn ook rond met ‘Westworld’ (seizoen 2). Enkel van ‘Homeland’ (seizoen 7) hebben we nog wat afleveringen op de plank liggen. Er stonden nog twee quizzen in onze agenda deze week: op donderdagavond was er eerst een broeierige Kermistentenquiz in Attenrode (vorig jaar gewonnen!). Guess what: ook dit jaar nipt winst (één puntje verschil!) al werden we niet meteen wild van hun vragen. Gisteravond tentenquiz nummer twee: Varendonk vraagt. Dit keer een mooi plekje in de top 5. De sauna is voorlopig niet aan ons besteed. 😉 Maar wat te denken van onze volgende vijf oorwurmen? 😉

C – Oh Sees: onlangs stonden deze Amerikanen op Dour, op 30 augustus keren ze terug naar MOD, yours truly zal er binnenkort ook een ticketje voor scoren. Ze veranderden op dik twintig jaar al een aantal keer van naam. Wat mogen jullie verwachten? Garagerock van de betere soort! In augustus verschijnt hun nieuwe cd ‘Smote Reverser’.

Liefdesliedjes – De Jazzpolitie: een Nederlandstalige classic deze week, alweer exact een kwarteeuw oud dus dan weet je dat dit een hitje was in 1993. Het nummer nestelde zich spontaan in mijn hoofd nu we overal een overkill aan ‘Zoutelande’ moeten slikken. Boven mijn hoofd zie ik op dit moment alles behalve grijze wolken, maar ik ben wél blij dat jullie hier zijn! 😀

Blood rain – iTAL tEK: voor iets experimentelere dancemuziek hebben we hier altijd wel een plekje veil, zoals deze week deze Britse bijdrage van Alan Myson, een electronica-adept uit Brighton. Zijn nieuwe cd ‘Bodied’ verschijnt pas in september.

Babasonic – Kornél Kovács: deze Zweedse danceproducer stond enkele weken geleden ook nog op Dour en deze week dus in mijn oorwurmselectie. Niet dat dit zó gigantisch goed is, maar ideaal genoeg als achtergrondbehang in de wagen, tijdens het sporten of om op mee te knikken tijdens festivals. Dit nummer staat trouwens op de onlangs verschenen ‘Metropolis’ EP.

Melody noir – Patrick Watson: we gaan er deze week rustig uit met een Canadese singer-songwriter, die op 9 december het Leuvense Depot met een bezoekje zal vereren. Watson wordt wel eens vergeleken met Rufus Wainwright en Jeff Buckley en dat zijn zowaar knappe referenties. Eén jaar na de Pukkelpopramp in 2011 klonk het magisch op diezelfde wei, dus dat kan haast niet tegenvallen. Tot volgende week!

Posted 28/07/2018 by ambijans in Muziek

‘Jouw huid’ (Jeroen Theunissen)   Leave a comment

jeroen theunissen

Hij een eurocraat, zij iemand zonder verblijfsvergunning. Hij lobbyt voor grote bedrijven, zij doet allerhande onderbetaalde klusjes. Hij een westerling, zij een Afrikaanse. Hij een ‘expat’, zij een ‘migrant’. Wanneer Griff en Ama een relatie krijgen, moeten ze heel wat twijfels en vooroordelen opzijzetten. Overwint liefde alles? Of gebruiken ze elkaar slechts even, tot ze de ander niet meer nodig hebben? En wat is dat met de stad waarin ze wonen? Brussel, wereldstad tegen wil en dank, vol kunst en fijnstof, de ene dag vriendelijk en de volgende dag grimmig, met soms wat zon maar meestal veel te dikke wolkenpartijen. In een sensuele, meeslepende stijl onderzoekt ‘Jouw huid’ wat liefde en stedelijkheid in de eenentwintigste eeuw betekenen. Zijn wij allen wereldburgers geworden? Of verdwalen we alleen maar een beetje? Auteur Jeroen Theunissen (° 1977) in Gent geboren en getogen, studeerde Germaanse talen aan de Universiteit Gent. Hij reisde een beetje. Later werkte hij als leraar Engels en Duits. Tegenwoordig heeft hij een deeltijdse baan als docent in de film- en theaterschool RITCS in Brussel. Sinds 2004 publiceerde Jeroen tien boeken. In januari 2004 debuteerde hij bij uitgeverij Meulenhoff opmerkelijk met de roman ‘De onzichtbare’. Hierna volgden drie dichtbundels, ‘Thuisverlangen’ (2005), ‘Het zit zo’ (2009) en ‘Hier woon je’ (2015).  In 2006 verscheen de verhalenbundel ‘Het einde’ (2006). Hij publiceerde de romans ‘Een vorm van vermoeidheid’ (2008), ‘De stolp’ (2010), ‘De omwegen’ (2013) en ‘Onschuld’ (2014).

Posted 27/07/2018 by ambijans in Literatuur

De top 100 tv-series (62) Het Geslacht De Pauw (2004-2005)   Leave a comment

het geslacht de pauw

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Het Geslacht De Pauw’ was een Belgische komische televisieserie van Woestijnvis, die twee seizoenen kende. Het programma was een parodie op realitysoaps, vooral De Pfaffs en een mockumentary over Bart De Pauws zogenaamde leven achter de schermen en bij zijn familie. ‘Het Geslacht De Pauw’ volgt Bart De Pauw en zijn familie in hun dagelijkse bezigheden. Om de illusie te wekken dat het om een echte realitysoap gaat hebben de personages dezelfde voornaam als de acteurs die ze spelen. Ook wordt er regelmatig verwezen naar de echte leefwereld van de acteurs. Bart De Pauw verwijst bijvoorbeeld naar programma’s die hij vroeger maakte en er wordt verwezen naar Aspe, de politieserie waarin de actrice die Maaike (in de serie de vrouw van Bart De Pauw) vertolkt ook meespeelt. In verdere rollen zien we o.a. Maaike Cafmeyer, Benny Claessens, Tom Waes en Tine Van den Wyngaert. Verder hadden heel wat BV’s een cameo in deze reeks. De allereerste aflevering als introductie volstaat ruimschoots.

Absoluut te mijden op tv: ‘Holby City’ (1999-)

Posted 26/07/2018 by ambijans in TV

Beste. Film. Ooit. (17) Vertigo   Leave a comment

vertigo

Het is hier al een aantal maanden stil voor wat het filmfront betreft (het is ook té warm om in de bioscoop te zitten doch dit geheel terzijde!), dus smijten wij er graag nog eens een ‘gouwe ouwe’ tegenaan, van de hand van grootmeester Alfred Hitchcock en gemaakt in het jaar 1958. In de belangrijkste rollen zien we o.a. James Stewart, Kim Novak en Barbara Bel Geddes. Waarover gaat ie? Scottie Ferguson (Stewart) is een voormalig politieagent uit San Francisco die vanwege zijn hoogtevrees met pensioen is. Een oude vriend vraagt hem diens vrouw (Novak) te volgen vanwege haar zelfmoordneigingen. Nadat hij haar met succes van een sprong in het water heeft gered, raakt hij langzaam maar zeker geobsedeerd door deze prachtige, maar verwarde vrouw. Allereerst toch zeggen dat het bijzonder moeilijk is om iets van Hitchcock te kiezen, wetende dat de man ook verantwoordelijk is voor o.a. ‘The man who knew too much’, ‘Rebecca’, ‘Strangers on a train’, ‘Dial M for murder’, ‘Rear window’, ‘North by northwest’ en ‘Psycho’.

Waarom is deze film zo memorabel? Bijvoorbeeld door de sfeerschepping, het camerawerk, de soundtrack van Bernard Herrmann én de degelijke acteerprestaties. En uiteraard omdat de ondertussen 85-jarige Kim Novak een écht plaatje was in die tijd. Voor de nodige spanning en mysterie zit je bij Hitchcock meestal gebeiteld. Deze film wordt soms gezien als één van de beste films aller tijden ook al was de positieve respons ten tijde van de release niet zo denderend. Hij is ook zeer geliefd in diverse toplijstjes van cinefiele websites, al harkte de film slechts in beperkte mate filmprijzen binnen. Een trailer krijg je uiteraard ook nog van ons.

Posted 25/07/2018 by ambijans in Film

Babe van de week (74) Valeria Orsini   Leave a comment

Valeria Orsini

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Valeria Orsini (28) is een populair Amerikaans fitnessmodel met Italiaanse, Colombiaanse en Puerto Ricaanse roots. Hierdoor spreekt ze naast Engels ook nog eens vloeiend Spaans. Ze is slechts 160 centimeter groot, ze weegt 54 kilogram, ze is atletisch gebouwd en eigenares van een onnatuurlijke 75D cup. Dat maakt van haar wél hét ideale badpakken -en lingeriemodel. Ze heeft de cover gehaald van vrijwel elk glossy (mannen)magazine, speelde mee in een aantal muziekvideo’s, ze speelde enkele kleine filmrollen en maakt vooral furore met haar eigen work out video’s. Na enkele gouden jaren levert zoiets meteen meer dan vier miljoen Instagramfans op. Als hobby’s heeft ze o.a. dansen, boksen, reizen en sushi eten. Valeria zou nog steeds vrijgezel zijn, maar als zich de juiste man aandient met een goed gevoel voor humor en een zacht karakter, dan kan daar uiteraard snel verandering in komen. 😉

Posted 24/07/2018 by ambijans in Babes

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (39)   Leave a comment

CM-vakanties in Espalion

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Iedereen herinnert het zich vast nog wel … die enkele keren dat je met de CM (de christelijke mutualiteiten) op vakantie mocht gaan. Zo was er in ons geval op 12-jarige leeftijd die vakantie naar Heer sur Meuse. Ik herinner me daar eerlijk gezegd vrij weinig van (zoals ik wel meer vergeten ben van die vakanties), tenzij dan dat we fijne leiders hadden. Zo had je E. en D. (die allebei op de middelbare school zaten in Zonhoven) en G. (die als dj radioprogramma’s maakte voor Radio Noordzee in Hasselt). Ook van mijn reis als 14-jarige (naar het Zwitserse Schwarzsee) is me weinig bij gebleven tenzij dan dat er enkele Zonhovenaars in onze groep zaten. En dat er een Libanees in onze groep was die bijzonder grappig was, tot ergernis van de mensen die ervoor moesten zorgen dat we eindelijk gingen slapen. Ik ben zelfs de enige (denk ik toch!) die het heeft gepresteerd om drie keer met de CM naar Espalion te gaan (op met zestiende, zeventiende én achttiende). Die laatste keer kon het omdat er nog plaats vrij kwam bij de inschrijvingen. Die allereerste keer zaten we (met een aantal Zonhovenaars) als 16-jarige jonkies bij mannen/vrouwen die één jaar ouder waren. Het moet zeker een leuke vakantie zijn geweest, want ik heb nog enige tijd pennevriendinnen gehad in héél Limburg. Toen deden we dat nog: elkaar brieven sturen en daarin ons hele leven vertellen. Eén ding staat mij ook nog levendig bij: dat we allemaal afspraken in de Hasseltse trioscoop om naar de film te gaan. Ik zal het nooit vergeten: na afloop spraken alle vrouwen vol lof over ‘Dirty Dancing’, bij de mannen gaf niemand commentaar. Onze lichaamstaal zei genoeg. Het tweede jaar kwamen we in een onwaarschijnlijke luxepositie te zitten: een stuk of tien jongens in de groep (waarvan de helft uit Zonhoven) en een veertigtal meisjes. Onze favoriete leider, P., kwam uit Genk en was een ongelofelijke fan van Metallica. We hadden daar nauwelijks van gehoord (we zitten in 1989, maar we leerden allemaal ‘… And justice for all’ kennen die zomer). De derde keer Espalion kenmerkt zich ook door de toffe vrouwen in onze groep. Ook daar hebben we later vaker mee afgesproken (o.a. op Kapermolen). De hoofdleiding bestond drie keer uit hetzelfde koppel, man (G.) en vrouw (V.) die allebei werkzaam waren in het onderwijs. Ik herinner me zelfs nog enkele grappige practical jokes die we met hen hebben uitgehaald, maar die zijn niet geschikt voor publicatie. En we zijn met een aantal mensen betrapt op de vrouwenkamers. Vooraf was ons gezegd dat daar één sanctie op stond: boeltje bij mekaar pakken en terug naar huis. Wij kwamen er (gelukkig) vanaf met een reprimande. Nog één anekdote van drie jaar Espalion: op het terras daar dronken we steevast ons zelfde drankje, een Monaco. Toen dachten wij ultrahip te zijn maar eigenlijk was het gewoon een ordinair wijvendrankje op basis van grenadine en een beetje alcohol. Maar die CM-vakanties én dat zingen aan het einde van de dag … écht top! 😀

Posted 23/07/2018 by ambijans in Algemeen

50 onderschatte bands/artiesten (106) Unknown Mortal Orchestra   Leave a comment

unknown mortal orchestra

Unknown Mortal Orchestra is een van oorsprong Nieuw-Zeelandse band, maar de leden zijn ondertussen allemaal verzeild geraakt in Portland, Oregon. Zanger, gitarist en tekstschrijver Ruban Nielson brengt in 2010 een track uit op een anoniem bandcampaccount. Hij had het nummer samen met bassist Jake Portrait in mekaar gestoken. Al op de eerste dag krijgt hij lovende reacties van muziekblogs genre Pitchfork. Meteen het sein om UMO boven het doopvont te houden en nog wat andere extra bandleden te ronselen. Kody Nielson (broer van Ruban) speelt sindsdien keyboards en Thomas Hogason is drummer. In 2011 mogen ze hun debuutalbum releasen op Fat Possum Records. Ze winnen ook meteen een belangrijke muziekprijs in hun thuisland. In 2012 verkassen ze naar het Jagjaguwar label en nemen ze hun tweede full cd op. Omdat ze dan al veel in de States touren besluiten ze ook daar hun uitvalsbasis te zoeken. Sinds hun derde cd kregen ze zowaar in Europa vaste grond onder hun voeten. De grootste troef van deze band is wellicht dat men hen niet aan één bepaalde stijl kan koppelen. Zo ongrijpbaar hun muziek, zo eigenzinnig gedragen de muzikanten zich soms. Vaak zijn dat echter de interessantste muzikanten. Dit alles leverde vooralsnog twee EP’s en vier full cd’s op. En hopelijk straks nog meer …

1. ‘Ffunny friends’ (uit ‘Unknown Mortal Orchestra’, 2011)

2.  ‘Jello juggernauts’ (uit ‘Unknown Mortal Orchestra’, 2011)

3. ‘Little blu house’ (uit ‘Unknown Mortal Orchestra’, 2011)

4. ‘Swim and sleep (like a shark)’ (uit ‘II’, 2013)

5. ‘So good at being in trouble’ (uit ‘II’, 2013)

6. ‘Monki’ (uit ‘II’, 2013)

7. ‘Multi-Love’ (uit ‘Multi-Love’, 2015)

8. ‘Can’t keep checking my phone’ (uit ‘Multi-Love’, 2015)

9. ‘Necessary evil’ (uit ‘Multi-Love’, 2015)

10. ‘American guilt’ (uit ‘Sex & Food’, 2018)

Posted 22/07/2018 by ambijans in Muziek