Archive for 19/07/2018

Pukkelpop 2018 … voor wie door het bos de bomen niet meer ziet! (2)   Leave a comment

kendra lust wel een biertje, vooral als de zon schijnt

Wie geen jeuk, huidirritatie of andere vervelende kwaaltjes krijgt bij het beluisteren van Oscar & The Wolf, die zit meteen gebeiteld voor deze tweede Pukkelpopdag. Zelf ga ik hier uiteraard feestelijk voor bedanken, ook al blijft er hier en daar best wat moois over als je het kaf deftig van het koren weet te scheiden. Opgelet: probeer het kaf niet té goed van het koren te scheiden op de festivalweide. Je weet maar nooit of er talentscouts rondlopen die op zoek zijn naar mensen die het eens willen komen demonstreren aan de oude huisjes in het iets verderop gelegen Bokrijk. 😉 Mochten wij vrijdag virtueel aanwezig zijn in Kiewit, dan zouden dit onze elf basisspelers zijn.

Amenra : post-metal van Champions League niveau, ook al is deze band afkomstig uit West-Vlaanderen. Scoren op dat gebied straks ongetwijfeld betere punten dan hun provinciegenoten van Club Brugge. Ze verkopen overal kleinere zalen in recordtempo uit. Geen show voor watjes, maar die hebben altijd Max Colombie nog! 😀

BeraadGeslagen : steek Lander Gyselinck (Stuff.) en Fulco Ottervanger (De Beren Gieren) samen in een blender en je krijgt een interessante mix van jazz, avant-garde, electronica en popmuziek. Wie het experiment niet schuwt, is hier aan het juiste adres. Voor de rest is er nog altijd de eenheidsworst van OATW.

Benjamin Clementine : deze Londenaar die een mix van muzikale stijlen gebruikt is wat mij betreft een échte ‘must see’. Of kennen jullie nog muzikanten die een klavecimbel verwerken in één van hun bekendste nummers? De New York Times noemde hem ‘een muzikaal genie’, wie zijn wij om dat te ontkrachten?

John Maus : synthpopfanaten moeten deze man zeker gaan uitchecken. Hij maakte ooit deel uit van Animal Collective, Panda Bear en Ariel Pink’s Haunted Graffiti. Ondertussen al een tijdje solo actief en in zijn sound durft hij al eens dwepen met David Bowie en andere Joy Divisions.

Madensuyu : Gents noiseduo dat zelden zal ontgoochelen en dat zich naar mijn bescheiden mening tussen de beste vaderlandse bands mag scharen. Ze slagen er steeds weer in om de toeschouwers murw te slaan met hun groepsgeluid door altijd weer het beste van zichzelf te geven.

METZ : Canadezen die schitterende noiserock maken en die volstrekt niets te maken hebben met de gelijknamige Franse stad. Ze zitten op het vermaarde Sub Pop label dat ons o.a. ooit Sonic Youth en Nirvana schonk. Gebruik die oordopjes, jongens en meisjes!

Rhye : hun bio heeft het over dromerige R&B die zelfs Sade doet verbleken. Oorspronkelijk gestart als een duo, maar sinds 2017 is dit het soloproject van Mike Milosh. Misschien kleurt ie net iets té veel binnen de lijntjes, maar laat dat vooral de pret niet drukken.

Sons of Kemet : Britse jazzband die het in een mum van tijd presteert om de sfeer van de Caraïben op te roepen. Voor een feestje (groot of klein!) moeten jullie alweer in de Lift zijn. Allen daarheen!

SOPHIE : één van de spannendste acts van 2018 staat dan weer in de Castello. SOPHIE is eigenlijk de Schotse Samuel Long, die met ‘Oil of every pearl’s un-insides’ een dijk van een plaat heeft gemaakt. ‘Onaards goed’ en ‘muziek voor een nieuw tijdperk’ zijn enkele superlatieven die ik al tegenkwam.

Steak Number Eight : tien jaar geleden was er nog Rock Rally winst voor deze heren, maar binnenkort (ergens in de herfst) kappen ze ermee … om daarna een doorstart te maken onder een nieuwe groepsnaam en misschien kiezen ze ook wel een andere muzikale koers. Afspraak in de Marquee!

WWWater : alter ego van onze landgenote Charlotte Adigéry, die op het label van Soulwax zit. Ze maakt unieke, donkere, catchy R&B-electronica en men voorspelt haar een grootse toekomst. Iedereen rept zich dus best naar de Lift onder het motto ‘support your local scene’ én ook omdat Charlotte er niet onaardig uitziet, toch?

Posted 19/07/2018 by ambijans in Muziek