Archive for 20/07/2018

Rock Herk 2018 (vrijdag)   Leave a comment

rock herk 2018

De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat ons laatste Rock Herk bezoek nog dateert van uit de tijd dat het festival volledig gratis werd georganiseerd in het Olmenhof. Chapeau voor al die mensen die het festival gedurende al die jaren draaiende wisten te houden. Een huzarenstukje dat ze (zo wil de legende althans) steeds weer konden klaren omdat er bijzonder veel werd geconsumeerd door het aanwezige festivalpubliek. Een aantal jaar geleden kwam het festival (na enkele ‘slecht weer-edities’) in woelig vaarwater terecht, maar één crowdfundingplan later én met nieuwe roergangers aan het stuurwiel lijkt het er nu op dat Rock Herk weer vertrokken is voor enkele decennia. En ze doen dat ook goed daar in Herk-de-Stad. Geen gigantische financiële risico’s nemen, kwaliteit laten primeren op kwantiteit én voor een mooie mix van vaderlandse acts en enkele grotere buitenlandse bands zorgen en het komt wel goed. Die filosofie blijkt bijzonder goed aan te slaan. Nu moet ik er wél bij vertellen dat ik dit jaar als ‘guest’ geheel gratis twee dagen op de festivalweide kan vertoeven, een overblijfsel van een goede prestatie op de Groote Gencker muziekquiz eerder dit jaar. Ik zal ook een stuk van de dag missen omdat ik namiddag moet werken, maar ach … dat nemen we er gewoon bij. Mogelijk zijn deze twee dagen een aanzet om in de toekomst jaarlijks naar Herk te trekken. Wat is er vandaag allemaal mogelijk? Faces On TV, Mark Lanegan Band, Raketkanon, Triggerfinger, Sick of it all, Magnus en T.Raumschmiere. We laten het gewoon op ons afkomen …

UPDATE

Het is net 19u gepasseerd wanneer wij eindelijk de parking in de Ruitstraat kunnen opdraaien. 8 euro betalen (ben ik de enige die dat een forse prijs vind?) en dan nog maal twee in mijn geval want zaterdag moet ik er weer gaan staan. ‘Ik kan er niks aan doen meneer, orders van de organisatie’, zo spreekt de parkeerwachter mij toe wanneer ik er een vraag over stel. ‘Wanneer je hier vannacht kampeert is de prijs gewoon acht euro’, voegt de man er ter informatie nog aan toe. Gezwind wandelen wij dan naar de ingang. Geen idee hoe ik mij vooraf Rock Herk anno 2018 voorstelde, maar ‘in onze jonge tijd’ had je in het Olmenhof één hoofdpodium én een groot park waar alle bezoekers in rondliepen. Nu heb je twee grote weien naast mekaar gescheiden door een straat. In de ene wei staat het hoofdpodium, op de andere wei staat de Club en een iets kleinere plek die ze Dansbaar hebben genoemd. Ook op de straat (‘street’) mogen bands hun ding doen. Twee échte stages dus die schuin tegenover mekaar liggen, dus qua wandelen valt dat ontzettend mee. Eerst al maar wat drank -en voedselbonnen inslaan en dan kan de fun beginnen. Er loopt wat aardig volk rond op zo’n wei: mannen met baarden, mooie, jonge vrouwen, mensen met bijzonder lelijke tattoo’s (ik hoop dat het geen trend wordt!), er wordt wat afgerookt/geblowd (ook véél vapende mannen) en ik heb enkele bijzonder obese specimen gezien (ik hoop uit de grond van mijn hart dat zij het einde van dit festival zullen halen). Ook nogal wat ‘oudere’ concertgangers die hun kinderen bij hadden (zoiets geeft toch een familiaal karakter aan het geheel en op die manier kweek je van jongs af aan een festivalmentaliteit). Qua voedsel is het eerder eenheidsworst (pita, hamburgers, friet, pizza etc.), daar zullen geen prijzen mee worden behaald. Dan maar punten geven op muziek, zeker?

Ik zie nog een klein stukje van Ruiner, maar omdat ik mijn dag liever niet vroegtijdig om zeep wil helpen besluit ik andere oorden op te zoeken. Ons eerste pintje valt op die manier mooi samen met de soundcheck van Faces On TV, de band van Jasper Maekelberg. Die heeft zelfs een blondine in zijn band zitten (dat blijkt de helft van het Limburgse zusjesduo Lili Grace te zijn). Het valt mij meteen op dat in het midden van de tent gaan staan niet zo’n goed idee is. Op die manier hoor je Rudi zijn werkweek overlopen en Benny die nog steeds vol lof is over de prestaties van de Rode Duivels. Allemaal goed en wel heren, maar kan je dat gesprek niet buiten de tent houden aub? FOTV doet het verder overigens voortreffelijk: nog niet dadelijk de wow-factor al mogen songs als ‘Dancing after all’, ‘The image of boy wonder’ en ‘Looking glass’ er zeker zijn. Aan de andere kant van de straat hoor ik vervolgens een grafreutel, scheurende gitaren en ik zie een energieke frontman zijn publiek mennen. Brutality Will Prevail heet dit (mij totaal onbekend hardcorebandje) uit Wales. Ze stonden hier enkele jaren geleden blijkbaar ook al. Zij weten mijn aandacht toch zeker twintig minuten vast te houden want hierna is het tijd om aan de andere kant voor Mark Lanegan Band te gaan. Lag het nu aan mij of was dit niet de meest begeesterende doortocht? Aldo Struyf komt het podium op met in zijn zog de rest van de band. Starten met ‘The Gravedigger’s Song’ en vrijwel onmiddellijk daarna ‘Hit the city’. Verder ook nog ‘Sister’ en ‘Nocturne’, maar het klonk (wat mij betreft) weinig geïnspireerd. Jammer!

We proppen een stuk pizza in onze mond en proberen het dan maar bij Raketkanon. Het lijkt zo makkelijk wat ze doen maar met kopstoten van het kaliber ‘Harald’, ‘Florent’ en ‘Ibrahim’ slagen zij weer moeiteloos in hun missie ‘het publiek overtuigen’. Op dan naar Triggerfinger, die (geloof het of niet!) pas voor de allereerste keer in Herk aantraden. De heren laten er geen gras over groeien (niet abnormaal in deze tijden van extreme droogte!) en geven er meteen een flinke mep op (vooral Mario dan!). Van mij krijgen Ruben Block & co écht veel krediet, op voorwaarde dat ze hun strontvervelende Lykke Li cover maar niet van stal halen. Mijn smeekbede werd aanhoord want tussen opener ‘Let it ride’ en (bijna) laatste nummer ‘All this dancin’ around’ kunnen we bijna spreken van één langgerekt hoogtepunt. Wat kan die Mario Goossens drummen zeg! Tussendoor nog een streepje ‘First taste’ en een flard ‘Flesh tight’ en iedereen tevreden! Snel naar de overkant voor de heren van Sick of it all (die ik vrij zeker moet hebben gezien in 1994, wellicht in beschonken toestand). Ik vind de meeste hardcore bands wél plezant om naar te luisteren … voor eventjes dan toch, want ik krijg vrij snel de indruk dat ze daarna in Bad Religion modus zitten. Het is zó herkenbaar, het begint na verloop van tijd wat op mekaar te gelijken enzovoorts. Toch mogen de New Yorkers zich altijd weer verheugen in een jolige bende die hard fans voor het podium. ‘No cure’, ‘Us vs them’, ‘Black venom’ en ‘Sanctuary’ passeren op die manier de revue. Ik denk dan nog een stukje van de dj-set van Magnus mee te pikken maar door het gedraal van Tom Barman (in lichtblauw t-shirt en identiek petje op zijn hoofd) kies ik toch eieren voor mijn geld en keer ik liever huiswaarts. Omdat er enkel verlichting is aan het begin van de parking (maar het licht op de rest van het terrein nog niet aan is) wordt het toch eventjes zoeken met mijn zaklamp voor ik mijn wagen kan traceren. Vermoedelijk doen ze de lichten na afloop overal aan (logica!). Anyways, we zijn relatief snel weg en na wat binnendoor rijden omwille van wat afgesloten straten zijn we even over 1u ’s nachts al terug thuis. Dag één zat het muzikaal nog niet écht snor, maar het geheel oogde toch gezellig. Op naar dag twee!

Posted 20/07/2018 by ambijans in Concert, Muziek