Archive for 21/07/2018

Rock Herk 2018 (zaterdag)   Leave a comment

rock herk

Dag twee ergens te velde in Herk, waar o.a. Sons, Stuff., Kevin Morby, The Soft Moon, Equal Idiots, Arsenal en Shameboy in de line-up zitten vandaag. Ik herinner mij nog levendig de edities 1993 (met o.a. Therapy?, Afghan Whigs, Pond en Mucky Pup) en 1998 (Atari Teenage Riot, Eat Static en DJ Lux Janssen), maar dat waren geheel andere tijden. De helft van de huidige bezoekers was niet eens geboren of heeft die dagen niet bewust meegemaakt. Niet dat het toen zovéél beter was (al waren we toen wél nog jong én knap). Het was gratis … net zoals dit jaar (met dank aan de organisatie van de Groote Gencker muziekquiz én Rock Herk zelf uiteraard). Of we vandaag ergens verplicht de Brabançonne moeten meebrullen is mij vooralsnog onbekend, maar dat kom je achteraf zeker te weten wanneer we nog eens kort terugblikken. 😉

UPDATE

Ik ben blij dat ik het van mezelf kan zeggen, maar ik ben een kei in inschattingen maken. Thuis vertrekken om x, auto wegzetten op de parking rond y om dan op tijd z te kunnen meepikken om 18u20. Z was in dit geval Stuff. dat er net aan begon toen ik mij met een pintje links vanvoor in de tent installeerde. De heren van Stuff. maken er gewoonte van om de structuur van hun nummers aan te passen naargelang het hen uitkomt. Zo klinkt elk concert weer uniek. Voor de newbies was het vast aanpassen, want rondom zag ik hier en daar wat verbaasde blikken. Gelukkig waren er in mijn buurt ook jongelui uitzinnig aan het dansen. Naast mij staat op zeker ogenblik Thibault Christiaensen (zanger van Equal Idiots) geïnteresseerd mee te kijken. Wij hoorden o.a. kloeke versies van ‘Strata’, ‘Java’ en ‘Fulina’. Oerdegelijk, we hadden niet anders verwacht! Aan de andere kant van de straat laven wij ons dan aan Wiegedood, dat na een rustig intermezzo plots luid als een orkaan uithaalt. En dan zwijgen we nog over die ultrasnelle drums. Het lijkt er dan al op dat we vandaag zullen gaan voor een gedoseerde mix tussen slaan én zalven. Kevin Morby verstaat die kunst als geen ander en hij zorgt voor rustmomenten met o.a. ‘City music’, ‘Parade’, ‘Dry your eyes’ en ‘I have been to the mountain’. Want dat is net het mooie van Rock Herk: je van het ene uiterste naar het andere laten slingeren in het muzikale spectrum. Met een beetje geoefende wandelbenen hoef je eigenlijk geen enkel optreden van main stage en Club te missen, want beide podia sluiten naadloos op mekaar aan.

The Soft Moon is exact wat er in het programmaboekje staat: donkere minimal wave gecombineerd met industrial rock. Muzikaal zit dit eigenlijk recht in mijn winkel en ik ben lang niet de enige als ik zo eens rond mij kijk. ‘Burn’, ‘Choke’, ‘Like a father’ en ‘Die life’ konden mij bekoren. Ik heb mijn hamburger bijna naar binnen geschrokt wanneer Tjens Matic eraan begint. Eigenlijk muziek voor mensen die ondertussen op tram 5 én 6 zitten en dat bedoel ik niet denigrerend. Ik was amper negen jaar oud toen TC Matic een hit scoorde met ‘Oh la la la’ en ik ben ondertussen een kloeke zesenveertiger. Dat bedoel ik dus! Voor de absolute leken: Tjens Matic een samenvoeging van Tjens Couter (1972-1980) en TC Matic (1980-1986), waarna leadzanger Arno Hintjens aan een solocarrière begint. Ik vond het een kloeke set, dat dan weer wél. Na afloop vernam ik dat ze ‘Putain putain’ uiteindelijk ook nog speelden, maar toen zat ik alweer bij Equal Idiots. Voor ze eraan beginnen weerklinkt ‘Escape (the pina colada song)’ van Rupert Holmes door de speakers, maar hierna geven de Kempenzonen van jetje. ‘Seduction of Judas’, ‘Salmon pink’ en de luid meegebrulde Plastic Bertrand cover ‘ça plane pour moi’ lieten het jonge volkje collectief uit de bol gaan.

Terug naar de overkant voor het hoofdgerecht én dessert in één verenigd: Arsenal. Vraag hen om voor een breed publiek te spelen en ze openen meteen hun blik vol meezinghits. Na twee vermoeiende dagen moet zoiets zeker kunnen. Zanger John Roan gaf ook meteen aan dat het hun allereerste Rock Herk ervaring was. Na afloop werd mij ook meteen duidelijk dat de band eigenlijk geen nood heeft aan gastzangers/zangeressen maar dat hun songs ook overeind blijven als ze ze helemaal zelf spelen. Zaten gisteravond o.a. in hun puike, energieke setlist: ‘Black mountain’ (beautiful love)’, ‘Low sun, long shadow’, ‘Amplify’, ‘One day at a time’, ‘Estupendo’, ‘Saudade’ (waarin het publiek tijdens het tweede refrein iets té gretig inviel) en ‘Melvin’ (waarin het enthousiasme naar grote hoogtes werd gestuwd) en Roan zelfs nog een stukje van Paul Young’s ‘Love of the common people’ in de tekst binnensmokkelde. Omdat het publiek dankbaar ‘We want more’ scandeerde kregen ze dat nummer ook nog in het bisrondje samen met ‘Lotuk’. Arsenal kwam, zag én overwon (iets wat we van de gelijknamige voetbalploeg niet altijd kunnen zeggen). 😉 Terwijl ik nog één keer naar de overkant wandel hoor ik nog net ‘Blitzkrieg bop’ van Marky Ramone weergalmen. Nixie aka Karolien Polenus draait daarna in Dansbaar nog een retro dj-setje met o.a. ‘Human fly’ van The Cramps, een old time favourite van mezelf. Ik heb genoeg gezien én gehoord dus begeef ik mij naar de uitgang onder de beukende bassen van Shameboy, die blijkbaar ook hun eigen nummers in de dj-set integreerden. Deze keer is het iets drukker om de parking af te rijden, maar gelukkig branden de lampen. De auto stond ook iets makkelijker geparkeerd dus ‘m terugvinden was dit keer een fluitje van een cent. Samenvattend: Rock Herk 2018 was een gezellig festival met een mooie omkadering en dat voor slechts 47 euro (voor de betalende toeschouwers uiteraard). Véél festivalorganisators kunnen daar volgens mij nog een dikke punt aan zuigen. Komen wij in 2019 nog eens terug? Met een deftige line-up overwegen wij het graag. Tot in 2019?

Posted 21/07/2018 by ambijans in Concert, Muziek