Archive for juli 2018

Babe van de week (74) Valeria Orsini   Leave a comment

Valeria Orsini

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Valeria Orsini (28) is een populair Amerikaans fitnessmodel met Italiaanse, Colombiaanse en Puerto Ricaanse roots. Hierdoor spreekt ze naast Engels ook nog eens vloeiend Spaans. Ze is slechts 160 centimeter groot, ze weegt 54 kilogram, ze is atletisch gebouwd en eigenares van een onnatuurlijke 75D cup. Dat maakt van haar wél hét ideale badpakken -en lingeriemodel. Ze heeft de cover gehaald van vrijwel elk glossy (mannen)magazine, speelde mee in een aantal muziekvideo’s, ze speelde enkele kleine filmrollen en maakt vooral furore met haar eigen work out video’s. Na enkele gouden jaren levert zoiets meteen meer dan vier miljoen Instagramfans op. Als hobby’s heeft ze o.a. dansen, boksen, reizen en sushi eten. Valeria zou nog steeds vrijgezel zijn, maar als zich de juiste man aandient met een goed gevoel voor humor en een zacht karakter, dan kan daar uiteraard snel verandering in komen. 😉

Posted 24/07/2018 by ambijans in Babes

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (39)   Leave a comment

CM-vakanties in Espalion

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Iedereen herinnert het zich vast nog wel … die enkele keren dat je met de CM (de christelijke mutualiteiten) op vakantie mocht gaan. Zo was er in ons geval op 12-jarige leeftijd die vakantie naar Heer sur Meuse. Ik herinner me daar eerlijk gezegd vrij weinig van (zoals ik wel meer vergeten ben van die vakanties), tenzij dan dat we fijne leiders hadden. Zo had je E. en D. (die allebei op de middelbare school zaten in Zonhoven) en G. (die als dj radioprogramma’s maakte voor Radio Noordzee in Hasselt). Ook van mijn reis als 14-jarige (naar het Zwitserse Schwarzsee) is me weinig bij gebleven tenzij dan dat er enkele Zonhovenaars in onze groep zaten. En dat er een Libanees in onze groep was die bijzonder grappig was, tot ergernis van de mensen die ervoor moesten zorgen dat we eindelijk gingen slapen. Ik ben zelfs de enige (denk ik toch!) die het heeft gepresteerd om drie keer met de CM naar Espalion te gaan (op met zestiende, zeventiende én achttiende). Die laatste keer kon het omdat er nog plaats vrij kwam bij de inschrijvingen. Die allereerste keer zaten we (met een aantal Zonhovenaars) als 16-jarige jonkies bij mannen/vrouwen die één jaar ouder waren. Het moet zeker een leuke vakantie zijn geweest, want ik heb nog enige tijd pennevriendinnen gehad in héél Limburg. Toen deden we dat nog: elkaar brieven sturen en daarin ons hele leven vertellen. Eén ding staat mij ook nog levendig bij: dat we allemaal afspraken in de Hasseltse trioscoop om naar de film te gaan. Ik zal het nooit vergeten: na afloop spraken alle vrouwen vol lof over ‘Dirty Dancing’, bij de mannen gaf niemand commentaar. Onze lichaamstaal zei genoeg. Het tweede jaar kwamen we in een onwaarschijnlijke luxepositie te zitten: een stuk of tien jongens in de groep (waarvan de helft uit Zonhoven) en een veertigtal meisjes. Onze favoriete leider, P., kwam uit Genk en was een ongelofelijke fan van Metallica. We hadden daar nauwelijks van gehoord (we zitten in 1989, maar we leerden allemaal ‘… And justice for all’ kennen die zomer). De derde keer Espalion kenmerkt zich ook door de toffe vrouwen in onze groep. Ook daar hebben we later vaker mee afgesproken (o.a. op Kapermolen). De hoofdleiding bestond drie keer uit hetzelfde koppel, man (G.) en vrouw (V.) die allebei werkzaam waren in het onderwijs. Ik herinner me zelfs nog enkele grappige practical jokes die we met hen hebben uitgehaald, maar die zijn niet geschikt voor publicatie. En we zijn met een aantal mensen betrapt op de vrouwenkamers. Vooraf was ons gezegd dat daar één sanctie op stond: boeltje bij mekaar pakken en terug naar huis. Wij kwamen er (gelukkig) vanaf met een reprimande. Nog één anekdote van drie jaar Espalion: op het terras daar dronken we steevast ons zelfde drankje, een Monaco. Toen dachten wij ultrahip te zijn maar eigenlijk was het gewoon een ordinair wijvendrankje op basis van grenadine en een beetje alcohol. Maar die CM-vakanties én dat zingen aan het einde van de dag … écht top! 😀

Posted 23/07/2018 by ambijans in Algemeen

50 onderschatte bands/artiesten (106) Unknown Mortal Orchestra   Leave a comment

unknown mortal orchestra

Unknown Mortal Orchestra is een van oorsprong Nieuw-Zeelandse band, maar de leden zijn ondertussen allemaal verzeild geraakt in Portland, Oregon. Zanger, gitarist en tekstschrijver Ruban Nielson brengt in 2010 een track uit op een anoniem bandcampaccount. Hij had het nummer samen met bassist Jake Portrait in mekaar gestoken. Al op de eerste dag krijgt hij lovende reacties van muziekblogs genre Pitchfork. Meteen het sein om UMO boven het doopvont te houden en nog wat andere extra bandleden te ronselen. Kody Nielson (broer van Ruban) speelt sindsdien keyboards en Thomas Hogason is drummer. In 2011 mogen ze hun debuutalbum releasen op Fat Possum Records. Ze winnen ook meteen een belangrijke muziekprijs in hun thuisland. In 2012 verkassen ze naar het Jagjaguwar label en nemen ze hun tweede full cd op. Omdat ze dan al veel in de States touren besluiten ze ook daar hun uitvalsbasis te zoeken. Sinds hun derde cd kregen ze zowaar in Europa vaste grond onder hun voeten. De grootste troef van deze band is wellicht dat men hen niet aan één bepaalde stijl kan koppelen. Zo ongrijpbaar hun muziek, zo eigenzinnig gedragen de muzikanten zich soms. Vaak zijn dat echter de interessantste muzikanten. Dit alles leverde vooralsnog twee EP’s en vier full cd’s op. En hopelijk straks nog meer …

1. ‘Ffunny friends’ (uit ‘Unknown Mortal Orchestra’, 2011)

2.  ‘Jello juggernauts’ (uit ‘Unknown Mortal Orchestra’, 2011)

3. ‘Little blu house’ (uit ‘Unknown Mortal Orchestra’, 2011)

4. ‘Swim and sleep (like a shark)’ (uit ‘II’, 2013)

5. ‘So good at being in trouble’ (uit ‘II’, 2013)

6. ‘Monki’ (uit ‘II’, 2013)

7. ‘Multi-Love’ (uit ‘Multi-Love’, 2015)

8. ‘Can’t keep checking my phone’ (uit ‘Multi-Love’, 2015)

9. ‘Necessary evil’ (uit ‘Multi-Love’, 2015)

10. ‘American guilt’ (uit ‘Sex & Food’, 2018)

Posted 22/07/2018 by ambijans in Muziek

Rock Herk 2018 (zaterdag)   Leave a comment

rock herk

Dag twee ergens te velde in Herk, waar o.a. Sons, Stuff., Kevin Morby, The Soft Moon, Equal Idiots, Arsenal en Shameboy in de line-up zitten vandaag. Ik herinner mij nog levendig de edities 1993 (met o.a. Therapy?, Afghan Whigs, Pond en Mucky Pup) en 1998 (Atari Teenage Riot, Eat Static en DJ Lux Janssen), maar dat waren geheel andere tijden. De helft van de huidige bezoekers was niet eens geboren of heeft die dagen niet bewust meegemaakt. Niet dat het toen zovéél beter was (al waren we toen wél nog jong én knap). Het was gratis … net zoals dit jaar (met dank aan de organisatie van de Groote Gencker muziekquiz én Rock Herk zelf uiteraard). Of we vandaag ergens verplicht de Brabançonne moeten meebrullen is mij vooralsnog onbekend, maar dat kom je achteraf zeker te weten wanneer we nog eens kort terugblikken. 😉

UPDATE

Ik ben blij dat ik het van mezelf kan zeggen, maar ik ben een kei in inschattingen maken. Thuis vertrekken om x, auto wegzetten op de parking rond y om dan op tijd z te kunnen meepikken om 18u20. Z was in dit geval Stuff. dat er net aan begon toen ik mij met een pintje links vanvoor in de tent installeerde. De heren van Stuff. maken er gewoonte van om de structuur van hun nummers aan te passen naargelang het hen uitkomt. Zo klinkt elk concert weer uniek. Voor de newbies was het vast aanpassen, want rondom zag ik hier en daar wat verbaasde blikken. Gelukkig waren er in mijn buurt ook jongelui uitzinnig aan het dansen. Naast mij staat op zeker ogenblik Thibault Christiaensen (zanger van Equal Idiots) geïnteresseerd mee te kijken. Wij hoorden o.a. kloeke versies van ‘Strata’, ‘Java’ en ‘Fulina’. Oerdegelijk, we hadden niet anders verwacht! Aan de andere kant van de straat laven wij ons dan aan Wiegedood, dat na een rustig intermezzo plots luid als een orkaan uithaalt. En dan zwijgen we nog over die ultrasnelle drums. Het lijkt er dan al op dat we vandaag zullen gaan voor een gedoseerde mix tussen slaan én zalven. Kevin Morby verstaat die kunst als geen ander en hij zorgt voor rustmomenten met o.a. ‘City music’, ‘Parade’, ‘Dry your eyes’ en ‘I have been to the mountain’. Want dat is net het mooie van Rock Herk: je van het ene uiterste naar het andere laten slingeren in het muzikale spectrum. Met een beetje geoefende wandelbenen hoef je eigenlijk geen enkel optreden van main stage en Club te missen, want beide podia sluiten naadloos op mekaar aan.

The Soft Moon is exact wat er in het programmaboekje staat: donkere minimal wave gecombineerd met industrial rock. Muzikaal zit dit eigenlijk recht in mijn winkel en ik ben lang niet de enige als ik zo eens rond mij kijk. ‘Burn’, ‘Choke’, ‘Like a father’ en ‘Die life’ konden mij bekoren. Ik heb mijn hamburger bijna naar binnen geschrokt wanneer Tjens Matic eraan begint. Eigenlijk muziek voor mensen die ondertussen op tram 5 én 6 zitten en dat bedoel ik niet denigrerend. Ik was amper negen jaar oud toen TC Matic een hit scoorde met ‘Oh la la la’ en ik ben ondertussen een kloeke zesenveertiger. Dat bedoel ik dus! Voor de absolute leken: Tjens Matic een samenvoeging van Tjens Couter (1972-1980) en TC Matic (1980-1986), waarna leadzanger Arno Hintjens aan een solocarrière begint. Ik vond het een kloeke set, dat dan weer wél. Na afloop vernam ik dat ze ‘Putain putain’ uiteindelijk ook nog speelden, maar toen zat ik alweer bij Equal Idiots. Voor ze eraan beginnen weerklinkt ‘Escape (the pina colada song)’ van Rupert Holmes door de speakers, maar hierna geven de Kempenzonen van jetje. ‘Seduction of Judas’, ‘Salmon pink’ en de luid meegebrulde Plastic Bertrand cover ‘ça plane pour moi’ lieten het jonge volkje collectief uit de bol gaan.

Terug naar de overkant voor het hoofdgerecht én dessert in één verenigd: Arsenal. Vraag hen om voor een breed publiek te spelen en ze openen meteen hun blik vol meezinghits. Na twee vermoeiende dagen moet zoiets zeker kunnen. Zanger John Roan gaf ook meteen aan dat het hun allereerste Rock Herk ervaring was. Na afloop werd mij ook meteen duidelijk dat de band eigenlijk geen nood heeft aan gastzangers/zangeressen maar dat hun songs ook overeind blijven als ze ze helemaal zelf spelen. Zaten gisteravond o.a. in hun puike, energieke setlist: ‘Black mountain’ (beautiful love)’, ‘Low sun, long shadow’, ‘Amplify’, ‘One day at a time’, ‘Estupendo’, ‘Saudade’ (waarin het publiek tijdens het tweede refrein iets té gretig inviel) en ‘Melvin’ (waarin het enthousiasme naar grote hoogtes werd gestuwd) en Roan zelfs nog een stukje van Paul Young’s ‘Love of the common people’ in de tekst binnensmokkelde. Omdat het publiek dankbaar ‘We want more’ scandeerde kregen ze dat nummer ook nog in het bisrondje samen met ‘Lotuk’. Arsenal kwam, zag én overwon (iets wat we van de gelijknamige voetbalploeg niet altijd kunnen zeggen). 😉 Terwijl ik nog één keer naar de overkant wandel hoor ik nog net ‘Blitzkrieg bop’ van Marky Ramone weergalmen. Nixie aka Karolien Polenus draait daarna in Dansbaar nog een retro dj-setje met o.a. ‘Human fly’ van The Cramps, een old time favourite van mezelf. Ik heb genoeg gezien én gehoord dus begeef ik mij naar de uitgang onder de beukende bassen van Shameboy, die blijkbaar ook hun eigen nummers in de dj-set integreerden. Deze keer is het iets drukker om de parking af te rijden, maar gelukkig branden de lampen. De auto stond ook iets makkelijker geparkeerd dus ‘m terugvinden was dit keer een fluitje van een cent. Samenvattend: Rock Herk 2018 was een gezellig festival met een mooie omkadering en dat voor slechts 47 euro (voor de betalende toeschouwers uiteraard). Véél festivalorganisators kunnen daar volgens mij nog een dikke punt aan zuigen. Komen wij in 2019 nog eens terug? Met een deftige line-up overwegen wij het graag. Tot in 2019?

Posted 21/07/2018 by ambijans in Concert, Muziek

Rock Herk 2018 (vrijdag)   Leave a comment

rock herk 2018

De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat ons laatste Rock Herk bezoek nog dateert van uit de tijd dat het festival volledig gratis werd georganiseerd in het Olmenhof. Chapeau voor al die mensen die het festival gedurende al die jaren draaiende wisten te houden. Een huzarenstukje dat ze (zo wil de legende althans) steeds weer konden klaren omdat er bijzonder veel werd geconsumeerd door het aanwezige festivalpubliek. Een aantal jaar geleden kwam het festival (na enkele ‘slecht weer-edities’) in woelig vaarwater terecht, maar één crowdfundingplan later én met nieuwe roergangers aan het stuurwiel lijkt het er nu op dat Rock Herk weer vertrokken is voor enkele decennia. En ze doen dat ook goed daar in Herk-de-Stad. Geen gigantische financiële risico’s nemen, kwaliteit laten primeren op kwantiteit én voor een mooie mix van vaderlandse acts en enkele grotere buitenlandse bands zorgen en het komt wel goed. Die filosofie blijkt bijzonder goed aan te slaan. Nu moet ik er wél bij vertellen dat ik dit jaar als ‘guest’ geheel gratis twee dagen op de festivalweide kan vertoeven, een overblijfsel van een goede prestatie op de Groote Gencker muziekquiz eerder dit jaar. Ik zal ook een stuk van de dag missen omdat ik namiddag moet werken, maar ach … dat nemen we er gewoon bij. Mogelijk zijn deze twee dagen een aanzet om in de toekomst jaarlijks naar Herk te trekken. Wat is er vandaag allemaal mogelijk? Faces On TV, Mark Lanegan Band, Raketkanon, Triggerfinger, Sick of it all, Magnus en T.Raumschmiere. We laten het gewoon op ons afkomen …

UPDATE

Het is net 19u gepasseerd wanneer wij eindelijk de parking in de Ruitstraat kunnen opdraaien. 8 euro betalen (ben ik de enige die dat een forse prijs vind?) en dan nog maal twee in mijn geval want zaterdag moet ik er weer gaan staan. ‘Ik kan er niks aan doen meneer, orders van de organisatie’, zo spreekt de parkeerwachter mij toe wanneer ik er een vraag over stel. ‘Wanneer je hier vannacht kampeert is de prijs gewoon acht euro’, voegt de man er ter informatie nog aan toe. Gezwind wandelen wij dan naar de ingang. Geen idee hoe ik mij vooraf Rock Herk anno 2018 voorstelde, maar ‘in onze jonge tijd’ had je in het Olmenhof één hoofdpodium én een groot park waar alle bezoekers in rondliepen. Nu heb je twee grote weien naast mekaar gescheiden door een straat. In de ene wei staat het hoofdpodium, op de andere wei staat de Club en een iets kleinere plek die ze Dansbaar hebben genoemd. Ook op de straat (‘street’) mogen bands hun ding doen. Twee échte stages dus die schuin tegenover mekaar liggen, dus qua wandelen valt dat ontzettend mee. Eerst al maar wat drank -en voedselbonnen inslaan en dan kan de fun beginnen. Er loopt wat aardig volk rond op zo’n wei: mannen met baarden, mooie, jonge vrouwen, mensen met bijzonder lelijke tattoo’s (ik hoop dat het geen trend wordt!), er wordt wat afgerookt/geblowd (ook véél vapende mannen) en ik heb enkele bijzonder obese specimen gezien (ik hoop uit de grond van mijn hart dat zij het einde van dit festival zullen halen). Ook nogal wat ‘oudere’ concertgangers die hun kinderen bij hadden (zoiets geeft toch een familiaal karakter aan het geheel en op die manier kweek je van jongs af aan een festivalmentaliteit). Qua voedsel is het eerder eenheidsworst (pita, hamburgers, friet, pizza etc.), daar zullen geen prijzen mee worden behaald. Dan maar punten geven op muziek, zeker?

Ik zie nog een klein stukje van Ruiner, maar omdat ik mijn dag liever niet vroegtijdig om zeep wil helpen besluit ik andere oorden op te zoeken. Ons eerste pintje valt op die manier mooi samen met de soundcheck van Faces On TV, de band van Jasper Maekelberg. Die heeft zelfs een blondine in zijn band zitten (dat blijkt de helft van het Limburgse zusjesduo Lili Grace te zijn). Het valt mij meteen op dat in het midden van de tent gaan staan niet zo’n goed idee is. Op die manier hoor je Rudi zijn werkweek overlopen en Benny die nog steeds vol lof is over de prestaties van de Rode Duivels. Allemaal goed en wel heren, maar kan je dat gesprek niet buiten de tent houden aub? FOTV doet het verder overigens voortreffelijk: nog niet dadelijk de wow-factor al mogen songs als ‘Dancing after all’, ‘The image of boy wonder’ en ‘Looking glass’ er zeker zijn. Aan de andere kant van de straat hoor ik vervolgens een grafreutel, scheurende gitaren en ik zie een energieke frontman zijn publiek mennen. Brutality Will Prevail heet dit (mij totaal onbekend hardcorebandje) uit Wales. Ze stonden hier enkele jaren geleden blijkbaar ook al. Zij weten mijn aandacht toch zeker twintig minuten vast te houden want hierna is het tijd om aan de andere kant voor Mark Lanegan Band te gaan. Lag het nu aan mij of was dit niet de meest begeesterende doortocht? Aldo Struyf komt het podium op met in zijn zog de rest van de band. Starten met ‘The Gravedigger’s Song’ en vrijwel onmiddellijk daarna ‘Hit the city’. Verder ook nog ‘Sister’ en ‘Nocturne’, maar het klonk (wat mij betreft) weinig geïnspireerd. Jammer!

We proppen een stuk pizza in onze mond en proberen het dan maar bij Raketkanon. Het lijkt zo makkelijk wat ze doen maar met kopstoten van het kaliber ‘Harald’, ‘Florent’ en ‘Ibrahim’ slagen zij weer moeiteloos in hun missie ‘het publiek overtuigen’. Op dan naar Triggerfinger, die (geloof het of niet!) pas voor de allereerste keer in Herk aantraden. De heren laten er geen gras over groeien (niet abnormaal in deze tijden van extreme droogte!) en geven er meteen een flinke mep op (vooral Mario dan!). Van mij krijgen Ruben Block & co écht veel krediet, op voorwaarde dat ze hun strontvervelende Lykke Li cover maar niet van stal halen. Mijn smeekbede werd aanhoord want tussen opener ‘Let it ride’ en (bijna) laatste nummer ‘All this dancin’ around’ kunnen we bijna spreken van één langgerekt hoogtepunt. Wat kan die Mario Goossens drummen zeg! Tussendoor nog een streepje ‘First taste’ en een flard ‘Flesh tight’ en iedereen tevreden! Snel naar de overkant voor de heren van Sick of it all (die ik vrij zeker moet hebben gezien in 1994, wellicht in beschonken toestand). Ik vind de meeste hardcore bands wél plezant om naar te luisteren … voor eventjes dan toch, want ik krijg vrij snel de indruk dat ze daarna in Bad Religion modus zitten. Het is zó herkenbaar, het begint na verloop van tijd wat op mekaar te gelijken enzovoorts. Toch mogen de New Yorkers zich altijd weer verheugen in een jolige bende die hard fans voor het podium. ‘No cure’, ‘Us vs them’, ‘Black venom’ en ‘Sanctuary’ passeren op die manier de revue. Ik denk dan nog een stukje van de dj-set van Magnus mee te pikken maar door het gedraal van Tom Barman (in lichtblauw t-shirt en identiek petje op zijn hoofd) kies ik toch eieren voor mijn geld en keer ik liever huiswaarts. Omdat er enkel verlichting is aan het begin van de parking (maar het licht op de rest van het terrein nog niet aan is) wordt het toch eventjes zoeken met mijn zaklamp voor ik mijn wagen kan traceren. Vermoedelijk doen ze de lichten na afloop overal aan (logica!). Anyways, we zijn relatief snel weg en na wat binnendoor rijden omwille van wat afgesloten straten zijn we even over 1u ’s nachts al terug thuis. Dag één zat het muzikaal nog niet écht snor, maar het geheel oogde toch gezellig. Op naar dag twee!

Posted 20/07/2018 by ambijans in Concert, Muziek

Pukkelpop 2018 … voor wie door het bos de bomen niet meer ziet! (2)   Leave a comment

kendra lust wel een biertje, vooral als de zon schijnt

Wie geen jeuk, huidirritatie of andere vervelende kwaaltjes krijgt bij het beluisteren van Oscar & The Wolf, die zit meteen gebeiteld voor deze tweede Pukkelpopdag. Zelf ga ik hier uiteraard feestelijk voor bedanken, ook al blijft er hier en daar best wat moois over als je het kaf deftig van het koren weet te scheiden. Opgelet: probeer het kaf niet té goed van het koren te scheiden op de festivalweide. Je weet maar nooit of er talentscouts rondlopen die op zoek zijn naar mensen die het eens willen komen demonstreren aan de oude huisjes in het iets verderop gelegen Bokrijk. 😉 Mochten wij vrijdag virtueel aanwezig zijn in Kiewit, dan zouden dit onze elf basisspelers zijn.

Amenra : post-metal van Champions League niveau, ook al is deze band afkomstig uit West-Vlaanderen. Scoren op dat gebied straks ongetwijfeld betere punten dan hun provinciegenoten van Club Brugge. Ze verkopen overal kleinere zalen in recordtempo uit. Geen show voor watjes, maar die hebben altijd Max Colombie nog! 😀

BeraadGeslagen : steek Lander Gyselinck (Stuff.) en Fulco Ottervanger (De Beren Gieren) samen in een blender en je krijgt een interessante mix van jazz, avant-garde, electronica en popmuziek. Wie het experiment niet schuwt, is hier aan het juiste adres. Voor de rest is er nog altijd de eenheidsworst van OATW.

Benjamin Clementine : deze Londenaar die een mix van muzikale stijlen gebruikt is wat mij betreft een échte ‘must see’. Of kennen jullie nog muzikanten die een klavecimbel verwerken in één van hun bekendste nummers? De New York Times noemde hem ‘een muzikaal genie’, wie zijn wij om dat te ontkrachten?

John Maus : synthpopfanaten moeten deze man zeker gaan uitchecken. Hij maakte ooit deel uit van Animal Collective, Panda Bear en Ariel Pink’s Haunted Graffiti. Ondertussen al een tijdje solo actief en in zijn sound durft hij al eens dwepen met David Bowie en andere Joy Divisions.

Madensuyu : Gents noiseduo dat zelden zal ontgoochelen en dat zich naar mijn bescheiden mening tussen de beste vaderlandse bands mag scharen. Ze slagen er steeds weer in om de toeschouwers murw te slaan met hun groepsgeluid door altijd weer het beste van zichzelf te geven.

METZ : Canadezen die schitterende noiserock maken en die volstrekt niets te maken hebben met de gelijknamige Franse stad. Ze zitten op het vermaarde Sub Pop label dat ons o.a. ooit Sonic Youth en Nirvana schonk. Gebruik die oordopjes, jongens en meisjes!

Rhye : hun bio heeft het over dromerige R&B die zelfs Sade doet verbleken. Oorspronkelijk gestart als een duo, maar sinds 2017 is dit het soloproject van Mike Milosh. Misschien kleurt ie net iets té veel binnen de lijntjes, maar laat dat vooral de pret niet drukken.

Sons of Kemet : Britse jazzband die het in een mum van tijd presteert om de sfeer van de Caraïben op te roepen. Voor een feestje (groot of klein!) moeten jullie alweer in de Lift zijn. Allen daarheen!

SOPHIE : één van de spannendste acts van 2018 staat dan weer in de Castello. SOPHIE is eigenlijk de Schotse Samuel Long, die met ‘Oil of every pearl’s un-insides’ een dijk van een plaat heeft gemaakt. ‘Onaards goed’ en ‘muziek voor een nieuw tijdperk’ zijn enkele superlatieven die ik al tegenkwam.

Steak Number Eight : tien jaar geleden was er nog Rock Rally winst voor deze heren, maar binnenkort (ergens in de herfst) kappen ze ermee … om daarna een doorstart te maken onder een nieuwe groepsnaam en misschien kiezen ze ook wel een andere muzikale koers. Afspraak in de Marquee!

WWWater : alter ego van onze landgenote Charlotte Adigéry, die op het label van Soulwax zit. Ze maakt unieke, donkere, catchy R&B-electronica en men voorspelt haar een grootse toekomst. Iedereen rept zich dus best naar de Lift onder het motto ‘support your local scene’ én ook omdat Charlotte er niet onaardig uitziet, toch?

Posted 19/07/2018 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (61) Atlanta (2016-)   Leave a comment

atlanta

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Atlanta’ is een Amerikaanse televisieserie met o.a. Donald Glover in de hoofdrol. Hij is tevens de bedenker van deze reeks. Sommige mensen zullen hem ongetwijfeld herkennen als muzikant Childish Gambino. De afleveringen duren elk 23 à 26 minuten en er zijn ondertussen twee seizoenen van verschenen. De serie gaat over Earnest Earn Marks (Donald Glover), die in Atlanta woont. Hij probeert zijn leven te verbeteren voor zijn ex-vriendin (de moeder van zijn dochter), zijn ouders en zijn neef, die rapt onder het alias “Paper Boi”. Nadat hij de Princeton-universiteit verlaten heeft, moet Earn werk gaan zoeken. Hij heeft geen geld en geen plek om te leven, dus slaapt hij steeds bij zijn ouders of zijn ex-vriendin. Als hij zich realiseert dat zijn neef aan het doorbreken is met rappen, besluit Earn om contact te zoeken met zijn neef, om wat te maken van zijn leven en vooral een beter leven te creëren voor zijn dochter Lotti. De serie werd niet alleen in de States maar ook bij ons zeer goed ontvangen en kreeg veel positieve reacties. Vooral het behandelen van controversiële thema’s op een komische manier werd zeer gewaardeerd. Ondertussen werden al enkele Emmy Awards en Golden Globes binnengehaald. Een ultrakorte trailer will do the trick!

Absoluut te mijden op tv: ‘Editie’ (1995)

Posted 18/07/2018 by ambijans in TV