Archive for augustus 2018

50 onderschatte bands/artiesten (112) LCD Soundsystem   Leave a comment

lcd soundsystem

LCD Soundsystem is een Amerikaans muziekproject en band die voornamelijk elektronische muziek maakt. De band uit New York staat onder leiding van James Murphy, die op tournee wordt bijgestaan door o.a. Nancy Whang (keyboard, synthesizer), Pat Mahoney (drums), David Scott Stone (gitaar), Matt Thornley (percussie), Gavin Russom (synthesizer) en Tyler Pope (basgitaar). In 2001 richtte Murphy samen met Tim Goldsworthy het platenlabel Death From Above op in New York. Eén van die eerste uitgaven op DFA was “Losing My Edge” in 2002, een electronummer en een parodie op hipsters die opscheppen over hun exclusieve muziekervaringen. Het nummer, in combinatie met Murphy’s werk als dj en eigenaar van DFA Records, levert hem bekendheid op in de undergroundscene van New York. Murphy sloeg samenwerkingen met Janet Jackson en Duran Duran af en kende zelfs een kortstondige collaboratie met Britney Spears. In 2011 trekt Murphy voor enkele jaren de stekker uit zijn band, maar begin 2016 zijn ze gelukkig weer in full force verder gegaan. Hun discografie omvat voorlopig drie EP’s, vier full cd’s, twee verzamelcd’s en twee live cd’s.

1. ‘Daft Punk is playing at my house’ (uit ‘LCD Soundsystem’, 2005)

2. ‘Tribulations’ (uit ‘LCD Soundsystem’, 2005)

3. ‘Losing my edge’ (uit ‘LCD Soundsystem’, 2005)

4. ‘North American scum’ (uit ‘Sound of silver’, 2007)

5. ‘Someone great’ (uit ‘Sound of silver’, 2007)

6. ‘Drunk girls’ (uit ‘This is happening’, 2010)

7. ‘Home’ (uit ‘This is happening’, 2010)

8. ‘How do you sleep?’ (uit ‘American dream’, 2017)

9. ‘Tonite’ (uit ‘American dream’, 2017)

10. ‘Call the police’ (uit ‘American dream’, 2017)

Posted 31/08/2018 by ambijans in Muziek

Oh Sees + The Glücks @ MOD   Leave a comment

oh sees

Nog snel een concertje meepikken zo net vóór onze vakantie écht gaat beginnen? Moet kunnen! Onvermoeibaar, onuitputtelijk en nooit te kort aan inspiratie is het minst wat je van Thee Oh Sees kan zeggen! We hebben het nog even nagerekend en onze som leert dat de teller op nummer 21 staat. Voor elke kaars dus een plaat. Voor elk album een nieuwe naam. Orinoka Crash Suite,OCS, Orange County Sound, The Ohsees, The Oh Sees,Thee Oh Sees en nu twijfelen we over Oh Sees of Thee Oh Sees. De band rond John Dwyer keert na het Dour- festival hun ‘van’ opnieuw in de richting van België, om jullie het briljante album ’Smote Reverser’ voor te stellen. Dat verscheen op 17 augustus, de vooruitgeschoven single ‘Overthrown’ kan je ondertussen al streamen. Californa über alles, denken we dan! Fun fact: John Dwyer over zijn favoriete muziek op de leeftijd 5-10-15-20: Donald Duck- en Dracula songs, Van Halen, AC/DC, Can. Voor fans van: Ty Segall, T- Rex, Garage, Psyche en Equal Idiots. The Glücks spelen straks voor support act!

UPDATE

Wij besloten om de support act te skippen en enkel te gaan voor het hoofdgerecht. Dus betraden we ongeveer 20 minuten vóór aanvang met een biertje in de hand de zaal. We hoorden al muziek en er stonden ca. 200 enthousiastelingen mee te nodden. ‘Was het voorprogramma nog steeds bezig?’ dacht ik bij mezelf terwijl ik mijn earplugs indeed. Euhm, één zanger/gitarist, één bassist én twee drummers op één podium? Verrek, Oh Sees waren er al aan begonnen? Langzaam maar zeker druppelde de zaal gezellig vol. En of Dwyer & co er zin in hadden! Hasselt bleek de tweede tussenstop in hun tour te zijn. De band huldigde het aloude motto van wijlen Raymond Goethals ‘Nie zievere, speile!’ En of ze dat goed deden … de babbelaars van dienst kregen in het begin geen kans om te muilen, omdat ze geen kans kregen om over de gitaren te geraken maar wanneer de vaart een beetje uit hun optreden ging met een rustig intermezzo lieten enkelingen zich toch weer verleiden. Misschien moet ik volgende keer ook een waterpistool mee naar binnen smokkelen, want ondanks de waarschuwingen dat er binnen niet mag worden gerookt bestaan er nog steeds marginale én asociale mensen die het verbod aan hun laars lappen. May they burn in hell! Desondanks werd het ‘an evening well spent’ met in de setlist o.a. ‘Toe cutter – Thumb buster’, ‘Animated violence’, ‘Sentient Oona’, ‘I come from the mountain’, ‘Encrypted bounce’, ‘C’, ‘Plastic plant’ en ‘Anthemic agressor’ in de bisronde. Rond de klok van elven wisten onze oren ook meteen hoe laat het was. Conclusie: verrassend goed optreden!

Posted 30/08/2018 by ambijans in Concert, Muziek

Babe van de week (78) Mikaela Hoover   Leave a comment

mikaela hoover

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Mikaele Hoover (34) is een Amerikaanse actrice die o.a. te zien was in ‘Frank’, ‘Sorority forever’, ‘Super’, ‘How I met your mother’, ‘Two and a Half Men’, ‘Guardians of the Galaxy’, ‘Two Broke Girls’ en ‘Lucifer’. Op tweejarige leeftijd begon ze met dansen en niet lang daarmee speelde ze mee in het schooltoneel en acteerde ze in reclamespots. Mikaela is 156 centimeter klein, ze weegt 52 kilogram en ze is gezegend met een 34C cupmaat. Ze houdt van griezelfilms, ze heeft Perzisch, Italiaans én Spaans bloed, is de oudste van vier kinderen en ze genoot een hogere opleiding theater. Ze is karig met informatie over haar privéleven dat zich afspeelt ver van de traditionele roddelpers. We weten wél dat ze op dit moment terug single is.

Posted 29/08/2018 by ambijans in Babes

The World of Tim Burton @ C-Mine   Leave a comment

the world of tim burton

Dankzij De Standaard gratis naar The World of Tim Burton expo in C-Mine? De mogelijkheid diende zich aan, dus trekken wij namiddag naar Genk om ons in zijn wereld te laten onderdompelen. Maar waar gaat het nu precies over? Maak kennis met de excentrieke wereld van filmregisseur Tim Burton, van 15 augustus t.e.m. 28 november 2018 in de exporuimtes van C-mine. Als visionaire filmregisseur en producent wordt Tim Burton (° 1958) internationaal erkend en gelauwerd voor zijn films. Bekende filmtitels zijn o.a. ‘Batman’ (1989), ‘Edward Scissorhands’ (1990), ‘Tim Burton’s The Nightmare Before Christmas’ (1993), ‘Sleepy Hollow’ (1999), ‘Planet of the Apes’ (2001), ‘Big Fish’ (2003), ‘Charlie and the Chocolate Factory’ (2005), ‘Alice in Wonderland’ (2010), ‘Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children’ (2016) en ‘Dumbo’ (2019) nog in de pijplijn. ‘The World of Tim Burton’ presenteert zijn uitgebreide artistieke werk in een samenhangende tentoonstelling van tekeningen, schilderijen, foto’s, poppen, maquettes, geanimeerde films en sculpturale installaties. ‘The World of Tim Burton’ ging in première in 2014 en wordt gecureerd door Jenny He. De expo focust op de bijzondere karakters en werelden die enkel en alleen konden ontstaan in de unieke verbeeldingswereld van Tim Burton. Er worden meer dan 400 werken gepresenteerd in verschillende secties. De expo is een absolute aanrader, zowel voor doorwinterde Tim Burton-fans als voor het publiek dat minder bekend is met zijn werk. Aan de expo wordt een uitgebreid programma opgehangen met gegidste rondleidingen, films, lezingen en events. ‘The World of Tim Burton’ wordt zonder twijfel één van de must-see tentoonstellingen van 2018 in de Benelux. Of het promopraatje oprecht is weten wij jullie na morgen te vertellen! 😉

UPDATE

Hoewel het een doordeweekse dinsdagnamiddag was, liep er toch aardig wat volk (jong én iets ouder) rond op deze Burtonexpo die eigenlijk best de moeite loont. De expo bestaat eigenlijk uit twee delen waarvan het eerste luik uiteraard het interessantste was: pentekeningen, schilderijen, schaalmodellen, tekeningen op servetten, voorwerpen, … dingen die écht te zien waren in zijn films, maar ook behoorlijk wat uitgewerkte ideeën die later niet in productie zijn gegaan. Knap om te zien hoe Burton (of mensen die hij hiervoor aan het werk zette) bezig waren met het verwerken van materiaal dat later als opstapje zou dienen voor zijn films. Er wordt een mooie chronologische volgorde aangehouden. In het expogedeelte mochten er helaas geen foto’s worden gemaakt, ik heb daar trouwens alle begrip voor. Deel twee van de expo boven (en een klein stuk beneden) is voorbehouden aan een overzicht van zijn werk, wat 16 mm filmpjes, tekeningen en voorwerpen. Uiteindelijk kom je dan terecht in een kleine doch knusse gift shop, waar de rechtgeaarde fan nog wat parafernalia op de kop kan tikken. Voor alle liefhebbers: de expo loopt nog tot eind november in de Genkse C-Mine.

Posted 28/08/2018 by ambijans in Film, Kunst

‘Kukolka’ (Lana Lux)   Leave a comment

lana lux

Oekraïne, jaren negentig. Op zevenjarige leeftijd ontsnapt Samira uit een weeshuis en gaat op zoek naar vrijheid en naar een thuis. Ze komt terecht in een huis met andere kinderen, zonder stroom, warm water of wc. Dat vindt ze niet erg, want ze heeft een eigen bank om op te slapen en een bijna volwassen vriendin, die haar alles leert. Bovendien heeft ze een baantje: bedelen. Ze is er goed in want niemand kan dit mooie kind weerstaan. Ook Rocky niet. Hij is gefascineerd door Samira, zijn nieuwe beschermelinge en noemt haar “Kukolka’, popje. Als Kukolka hem lang genoeg masseert, krijgt ze zelfs chocola. Alles lijkt perfect. Of toch niet? ‘Kukolka’ is een genadeloos realistische roman over een leven aan de rand van de maatschappij, met een heldin die ondanks alles niet optimistischer had kunnen zijn. Auteur Lana Lux werd in 1986 in Dnipropetrowsk, Oekraïne geboren en emigreerde toen ze 10 jaar was als contingentvluchteling met haar ouders naar Duitsland. Ze rondde een theateropleiding in Berlijn af. ‘Kukolka’ is haar debuutroman.

Posted 27/08/2018 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (114)   Leave a comment

Trixie Whitley

¡Hola! Hier zijn we weer met onze wekelijkse oorwurmenselectie, maar die starten we niet alvorens we nog eventjes terugblikken naar de afgelopen week. Door verfwerken in onze bibliotheek ben ik enkel maandag, donderdag en vrijdag gaan werken. Dinsdag en woensdag nam ik vrij. Donderdag hebben we trouwens niet stilgezeten, want we hebben de fictie én non-fictiecollectie terug geplaatst én verschoven. Er zijn ook wat rekken e.d. verschoven, maar er werden vooral véél zware boeken ingetast op leggers. Ik denk dat iedereen daarna wat last had van rugpijn, maar in de pauze was er dan een wafel om onze gedachtes een beetje te verzetten. 😉 Vrijdagavond ben ik dan weer gaan jureren op de allerlaatste Lingua Franca editie in Mol, een samenwerkingsverband tussen Tom en Frank van Moordgat/WvA. Het bleef tot een ronde of drie voor het einde een spannend onderonsje, maar daarna nam MVC op indrukwekkende wijze afstand van Clockwork en Extremisten die de top drie vervolledigden. Gisteravond speelde ik met D.A.M. dan weer de uitstekende Svarabhaktiquiz in Mariakerke bij Gent. Dat leverde ons een puike vijfde plek op. Staan komende week nog in mijn planning (naast werken uiteraard): dinsdagnamiddag een bezoek aan de Tim Burton expo in C-Mine en ’s avonds quizzen met Happy Ending in Heist-op-den-Berg. Donderdagavond is er een concert van Oh Sees in Muziekodroom en we knopen er nog een quiz in de Kempen (met Moordgat/WvA) aan vast. Op serieel gebied hebben we twee seizoenen van ‘The Good Place’ gezien (n.a.v. een fragment in ‘Zomergasten’), heb ik ondertussen drie seizoenen gezien van ‘Archer’, ben ik rond met seizoen 6 van ‘Orange is the new black’ en ben ik gestart met ‘Disenchantement’, de nieuwe reeks van Matt Groening. Maar we gingen het over muziek hebben zeker?

Heartbeat – Trixie Whitley: en wij starten deze week met één van dé grote verrassingen van Pukkelpop 2018. Op 14 december stelt ze haar gloednieuwe derde album voor (opgenomen in Brooklyn) tijdens een concert in de Antwerpse Lotto Arena.

My life – Tame Impala & Zhu: één van onze favoriete Australische bands lanceerde al ergens begin dit jaar een samenwerking met deze Chinees-Amerikaanse house-dj, al was het eigenlijk deze laatste die Kevin Parker onder de arm nam om samen iets te doen. Het ziet er (helaas) nog niet meteen naar uit dat Tame Impala iets nieuws op de plank heeft liggen.

B.A.B.Y. – Evil Superstars: onze classic zochten we deze week in eigen land, het nummer werd uitgebracht in 1998 en er zit een vrij groot Zonhovens randje aan. Het komt tevens uit hun laatste cd ‘Boogie-Children-R-Us’ en leidde meteen hun zwanenzang in.

Lasting kind of love – Ana Popovic featuring Keb’Mo’: wie nog op zoek is naar een geschikt zomerdeuntje, die raden we deze combinatie aan. Ana Popovic is een Servische singer-songwriter die in de late jaren ’90 jazz gaat studeren in Nederland en daarna aan haar solocarrière begint. Sinds 2012 woont ze permanent in Memphis. Keb’Mo’ is een Amerikaanse bluesmuzikant die al vier Grammy’s op zijn schouw heeft staan. De nieuwe cd van Popovic ‘Like it on top’ verschijnt volgende maand.

Loading zones – Kurt Vile: we zagen zijn vrienden van The War On Drugs schitteren op Pukkelpop, maar zelf maakt deze man ook aanstekelijke muziek. Vile’s recentste cd dateert alweer van 2015, al had hij vorig jaar wél nog een muzikaal samenwerkingsproject met Courtney Barnett. Tot volgende week!

Posted 26/08/2018 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (67) House of Cards (2013-2018)   Leave a comment

house of cards

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘House of Cards’ is een Amerikaanse televisieserie uit 2013 ontwikkeld door Beau Willimon voor de streamingdienst Netflix. Kevin Spacey speelde tot en met het vijfde seizoen de hoofdrol als Francis “Frank” Underwood, een genadeloos en ambitieus politicus in Washington D.C. Het politieke drama is gebaseerd op de gelijknamige Britse miniserie uit 1990. In oktober 2017 werd bekend dat er na het zesde seizoen geen nieuw seizoen meer zou volgen. Spacey was inmiddels in opspraak geraakt wegens seksuele intimidatie. De reeks werd nog in allerijl herscheven waardoor Spacey’s echtgenote Claire (vertolkt door Robin Wright) in het laatste seizoen (vanaf november te zien) de belangrijkste protagonist zal worden. De reeks won tal van belangrijke televisieprijzen (o.a. Emmy’s en Golden Globes) en wij vonden dat volkomen terecht. Wij zorgden alvast voor een trailer van deze reeks die als opstapje kan dienen.

Absoluut te mijden op tv: ‘Teletubbies’ (1997-2001)

Posted 25/08/2018 by ambijans in TV

50 onderschatte bands/artiesten (111) M83   Leave a comment

M83

M83 is een Franse band met Anthony Gonzalez als frontman. Ze werd door hemzelf en ex-lid Nicolas Fromageau opgericht in 2001. De band is genoemd naar een spiraalvormig sterrenstelsel Messier 83. De andere bandleden zijn Jordan LawlorLoïc MaurinKaela Sinclair en Joe Berry. Ze zijn ondertussen uitgeweken naar Los Angeles. Het begint allemaal wanneer Gonzalez zich op zijn veertiende blesseert tijdens het voetballen. Zijn ouders kopen hem een gitaar en dat zal zijn muzikale carrière in een stroomversnelling brengen. Op zijn zeventiende (we zijn dan in 1997) richt hij samen met Fromageau een band op, koopt hij zichzelf nog een synthesizer en beginnen ze demo’s op te nemen. Ze brengen hun debuutcd uit in 2001, maar die wordt pas opgepikt wanneer ze in 2005 door Mute Records wordt heruitgegeven. Hun zesde studioalbum uit 2011 zorgt ervoor dat ze eindelijk doorbreken bij een iets groter publiek. De band omschrijft hun muzikale stijl zelf als ‘uitgeschreven tienerdromen met een 80’s sausje’. Al dekt ook de term ‘droompop’ zeker de lading. Zij spiegelen zich o.a. aan My Bloody Valentine, Pink Floyd, Tangerine Dream, Brian Eno, Cocteau Twins en Slowdive. Hun palmares bestaat vooralsnog uit één EP, zeven full cd’s en twee filmsoundtracks.

1. ‘I’m happy, she said’ (uit ‘M83’, 2001)

2. ‘Run into flowers’ (uit ‘Dead cities, red seas & lost souls’, 2003)

3. ‘America’ (uit ‘Dead cities, red seas & lost souls’, 2003)

4. ‘Don’t save us from the flames’ (uit ‘Before the dawn heals us’, 2005)

5. ‘My own strange path’ (uit ‘Digital shades vol. 1’, 2007)

6. ‘Kim and Jessie’ (uit ‘Saturdays = Youth’, 2008)

7. ‘We own the sky’ (uit ‘Saturdays = Youth’, 2008)

8. ‘Midnight city’ (uit ‘Hurry up, we’re dreaming’, 2011)

9. ‘Claudia Lewis’ (uit ‘Hurry up, we’re dreaming’, 2011)

10. ‘Do it, try it’ (uit ‘Junk’, 2016)

Posted 24/08/2018 by ambijans in Muziek

Babe van de week (77) Christa B. Allen   Leave a comment

christa b. allen

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Christa B. Allen (26) is een Amerikaanse actrice die sinds 2004 actief is. Ze is de jongste uit een gezin van negen kinderen. Als kind wist ze al dat ze graag actrice wilde worden. Ze kreeg thuisonderwijs en begon al op 9-jarige leeftijd met acteerlessen. Ze leerde ook gitaarspelen, speelde in tal van reclames en studentenprojecten en ze was ook stemacteur. Hoewel ze ook acteerde in enkele langspeelfilms acteerde is ze toch bekender van rollen in o.a. ‘Cake’, ‘Grey’s Anatomy’, ‘ER’, CSI: Crime Scene Investigation’, ‘Cold Case’, ‘Code Black’ en een hoofdrol in de vier seizoenen van ‘Revenge’. Christa is 165 centimeter groot, ze weegt 52 kilogram en ze heeft een 32B cup. Verder houdt ze van muziek luisteren, samen dingen doen met vrienden en bloemschikken. Haar lievelingsdier is de alpaca. Sinds 2014 waren er roddels dat ze samen was met een zakenman, maar die roddels werden door beide partijen tegengesproken. Dit jaar startte ze ook een muzikaal project op samen met Johnny What (luisterend naar de naam Pour Vous), dus wordt er nu gefluisterd dat hij haar nieuwe vriendje is.

Posted 23/08/2018 by ambijans in Babes

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (43)   Leave a comment

de schoenenhistorie van een vakantie in de 80's

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ons volgende verhaaltje is een waargebeurd sprookje met een slecht begin maar gelukkig met een happy end. ‘Ze leefden nog lang en gelukkig’ had zowaar het einde ervan kunnen zijn. Het is een vakantieverhaal dat je eigenlijk niemand toewenst en wat je waarschijnlijk ook maar één keer zal meemaken omdat er nooit meer op deze manier zal worden geflaterd. ‘Een goede voorbereiding is de helft van een geslaagde vakantie’ denkt een mens dan, maar dat kwam in de grote vakantie van 1984 of 1985 niet helemaal tot uiting. We woonden in ieder geval bij mijn grootouders in toentertijd (lang verhaal als ik het helemaal uit de doeken moet doen maar in die tijd werd er bij ons thuis o.a. een nieuwe veranda gebouwd). Soit, verder niet van belang voor mijn verhaal. Ik vermoed dat Luxemburg dat jaar onze vakantiebestemming was en dat we naar daar zouden rijden met kennissen uit Hasselt (ook met twee kinderen), dus dat zou sowieso gezellig worden omdat we wel vaker samen op vakantie gingen. Zolang ik me kan herinneren gingen we jaarlijks met mijn ouders op reis, dus die waren altijd super goed voorbereid als er moest worden ingepakt. Mijn broer en ik moesten ons niets in ons hoofd steken, tenzij dan welke broeken, t-shirts e.d. we graag in de valiezen wilden hebben. We gingen toch met de auto, dus er kon gerust wat bagage mee worden genomen. Omdat we allemaal meerdere paar schoenen meenamen (stevige wandelschoenen, een deftig paar schoenen, sportschoenen, strandschoenen én sandalen) had mijn moeder ze allemaal samen in één grote huisvuilzak gestoken zodat ze daarna in de koffer van de auto konden worden gezet. Tot ze op de dag van vertrek constateerde dat die zak vol schoenen nergens meer terug te vinden was. Nadat ze in eerste instantie het huis had doorzocht, vroeg ze uiteindelijk aan mijn vader of die ‘m misschien niet had gezien? ‘Die bruine huisvuilzakken? Ik heb die gisteravond allemaal buiten gezet omdat ze die vanmorgen zouden ophalen.’ ‘Ook de zak die ik hier apart had gezet?’ ‘Ja, mocht dat niet of wat?’ Conclusie: al onze schoenen die mee op vakantie moesten waren ’s morgens door Van Gansewinkel meegenomen. Daarbij o.a. mijn plechtige communieschoenen (van die hippe grijze dingen). Niet dat ik er toen tranen om heb gelaten maar het was voor ons allemaal toch eventjes een schok. Vóór we effectief op reis konden vertrekken zijn we dus de eerste de beste schoenwinkel in Hasselt ingedoken om onszelf diverse nieuwe paren aan te schaffen. Een deel van ons vakantiebudget ging dat jaar dus op aan schoenen. De doorsnee vrouw zou daar ontzettend blij mee zijn, mijn moeder dat jaar nét iets minder! 😉 Gelukkig was de vakantie in Luxemburg een voltreffer. Eind goed, al goed!

Posted 22/08/2018 by ambijans in Algemeen