Archive for oktober 2018

50 onderschatte bands/artiesten (121) Arno   Leave a comment

arno

Arno Hintjens (° 1949), beter bekend onder zijn artiestennaam Arno, is een Belgische rockzanger, die liedjes vertolkt in het Frans, soms in het Engels, Nederlands en sporadisch ook in het Oostends dialect. Arno koos aanvankelijk voor het beroep van kok, maar was in zijn jonge jaren zeer geïnteresseerd in muziek. Vooral uit Engeland geïmporteerde bluesplaten inspireerden hem. Zo belandt hij in 1970 in zijn eerste bluesrockgroepje Freckleface maar in 1972 gaat hij met de gitarist van die band verder als het duo Tjens Couter. Deze band wisselde bluesnummers af met uitstapjes richting tango en reggae. In 1980 komt pas de grote doorbraak wanneer zijn vorige band weer opgaat in TC Matic. Vier albums en enkele hits later komt er in 1986 ook weer een einde aan dat tijdperk. Vanaf 1986 begint Arno aan zijn soloparcours. In het begin moet hij zijn draai nog een beetje zoeken, maar al snel vindt hij zijn eigen stijl. Tussendoor vindt hij zelfs nog de tijd om aan enkele zijprojectjes te werken. Eén ding is zeker: Arno valt na al die jaren niet meer uit de Belpopgeschiedenis weg te denken. Zijn discografie omvat ca. twee EP’s, veertien full cd’s, tien verzamelcd’s en twee live cd’s.

1. ‘Qu’est ce que c’est?’ (uit ‘Arno’, 1986)

2. ‘Jive to the beat’ (uit ‘Charlatan’, 1988)

3. ‘Mon sissoyen’ (uit ‘Ratata’, 1990)

4. ‘Vive ma liberté’ (uit ‘Idiots savants’, 1993)

5. ‘Les yeux de ma mère’ (uit ‘A la Française’, 1995)

6. ‘Fantastique’ (uit ‘A poil commercial’, 1999)

7. ‘Je veux nager’ (uit ‘Arno Charles Ernest’, 2002)

8. ‘Help me Mary’ (uit ‘Jus de box’, 2007)

9. ‘Brussels’ (uit ‘Brussld’, 2010)

10. ‘Je veux vivre’ (uit ‘Human incognito’, 2016)

Posted 31/10/2018 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (49)   Leave a comment

waarom blokfluit spelen onzin was

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Enkele weken geleden zag ik haar toevallig nog eens op het werk, mijn ex-leerkracht muzikale opvoeding mevrouw C. Iedereen die ondertussen op tram vier zit (of nog net niet!) herinnert zich ongetwijfeld nog de lessen muziek die werden gegeven op onze middelbare school. Hoewel muziek op zich mij bijzonder boeit, was ik nooit écht gek op de lessen muzikale opvoeding. Het had overigens ook niets met mevrouw C. te maken, want die was best oké. Maar dat noten lezen en die onnozele liedjes fluiten op dat vreemde instrument: ik kreeg er niet meteen een wowgevoel bij. Het is ondertussen zó lang geleden, maar zat het niet zo? Eerste middelbaar: muzikale opvoeding, tweede middelbaar: plastische opvoeding en dan ergens in het vijfde middelbaar nog één keer  muzikale opvoeding (vooral over klassieke muziek) en in het laatste jaar esthetica? Het eerste jaar was alleszins het jaar van de beruchte blokfluit. Of we na dat eerste middelbaar nog vaak op een blokfluit hebben moeten blazen herinner ik mij niet eens meer. Misschien ook nog in het tweede middelbaar, dat zou best kunnen. In sommige schoolvakken ben ik altijd een buitenbeentje geweest: ik was waarschijnlijk de enige leerling die wél alle formules kende die bij zijn wiskundesyllabus hoorden, maar ze ook kunnen toepassen … mèh! Zo ging het ook een beetje in de muziekles. De liedjes die we moesten spelen, die kon ik perfect naspelen … zonder de noten op de notenbalk te volgen. Ik wist wel een paar noten te onderscheiden op zo’n balk, maar als puntje bij paaltje kwam speelde ik tijdens de les het lied gewoon na puur op gevoel. Wanneer ik aan de beurt was om te spelen keek ik recht naar mevrouw C. terwijl ik op mijn blokfluit bezig was. Zij riep telkens ‘volg eens mee op je notenbalk’, maar ik bleef haar gewoon aankijken. Na mijn topperformance vroeg ze waarom ik niet op mijn blad keek, waarna ik doodleuk zei dat ik het nummer ‘op mijn gevoel’ speelde. Uiteraard had ik de lachers in onze klas op mijn hand, maar wat ik zei klopte wel. Mevrouw C. lachte, schudde eens meewarig haar hoofd en gaf me uiteindelijk toch een deftig cijfer. Helaas hadden we ook enkele leerlingen in de klas zitten die hun instrument zwaar folterden. Zo herinner ik me S. (telg van een bekende Hasseltse zelfstandigenfamilie), die werkelijk geen enkele zuivere noot uit zijn fluit wist te persen. Eigenlijk had men de hele klas preventief oordoppen moeten geven, maar in die tijd werd er nog niet serieus gesensibiliseerd voor mogelijke gehoorschade. Ten eerste hield S. het ding zo vast alsof ie met een giftige slang te doen had (een totaal gebrek aan oog-handcoördinatie) en ten tweede trilde de fluit als gek toen ie erop begon te spelen. Omdat we met lede ogen toezagen hoe S. er telkens een puinhoop van dreigde te maken (ontelbare keren heb ik tranen met tuiten gelachen tijdens zijn valse intermezzo’s en de (drog)redenen die hij aanhaalde waarom het zo slecht klonk). We hadden afgesproken dat wanneer S. de volgende les aan de beurt zou komen, één van de andere, getalenteerde klasgenoten het stuk van hem zou overnemen en hij verder zou playbacken tot het einde. Kon niet misgaan … zou je denken. Wanneer de eerste leerlingen aan de beurt waren, was er altijd wel iemand van de klas die ook aan zijn blokfluit zat te prutsen door ‘m alvast in de mond te nemen of iets anders, dus het zou vast wel loslopen. S. kwam aan de beurt en hij hield het instrument zowaar onder controle terwijl iemand anders het lied foutloos blies. Mevrouw C. keek spiedend de klas rond en na een seconde of twintig werd S. onderbroken. ‘Iedereen die niet aan de beurt is legt zijn blokfluit nu aan de kant, ik wil enkel S. zien spelen’. S. blies vervolgens een toontje lager … het klonk eerder als ‘de aftocht blazen’. Oh boy, wat was dat slecht zeg! Véél gelachen in die lessen, weliswaar ook één keertje groen. Die ene keer dat we eens een onverwachte overhoring kregen haalde ik 2/10. ‘Niet gestudeert!’ stond er onderaan op het blad. Die redenering klopte slechts gedeeltelijk. 2/10 was weliswaar zwaar gebuisd, maar ik ging er mevrouw C. na de les wél eventjes op wijzen dat ‘gestudeerd’ wel degelijk met een ‘d’ van achter was en niet met een t. Mevrouw C. zag er gelukkig de humor van in. Ze verbeterde het op het blad en lachte er eens goed mee. Deze jongen moest zich thuis helaas wél verantwoorden voor die onvoldoende …

Posted 30/10/2018 by ambijans in Algemeen

De top 100 tv-series (76) Boardwalk Empire (2010-2014)   Leave a comment

boardwalk empire

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Boardwalk Empire’ is een Amerikaanse dramaserie die gedurende vijf seizoenen werd uitgezonden door HBO. De serie is gebaseerd op de roman ‘Boardwalk Empire: The Birth, High Times, and Corruption of Atlantic City’ van schrijver Nelson Johnson. Het verhaal speelt zich af aan het begin van de 20ste eeuw in Atlantic City. Een stad die als een trekpleister voor toeristen begon, groeit dankzij de drooglegging in geen tijd uit tot de bakermat van corruptie, gokken en prostitutie. Enoch “Nucky” Thompson (Steve Buscemi) is één van de vele corrupte, Republikeinse politici die achter de schermen de touwtjes in handen hebben. In verdere rollen zien we o.a. Michael Shannon, Kelly Macdonald, Michael Stuhlbarg en Gretchen Mol. Hier alvast een trailer die prima als inleiding kan dienen.

Absoluut te mijden op tv: ‘MTV Cribs’ (2000-)

Posted 29/10/2018 by ambijans in TV

‘Zomervacht’ (Jaap Robben)   Leave a comment

jaap robben

Vandaag presenteren we één van de volgende boeken die we ook zelf zullen lezen. Waarover gaat ‘Zomervacht’ nu precies? Sinds hun gezin uit elkaar viel, wonen de dertienjarige Brian en zijn vader op een terreintje met loodsen, caravans en waakhonden. Als ze voor het eerst in maanden Brians verstandelijk en fysiek gehandicapte broer Damian bezoeken, vraagt de directeur van de instelling of Damian vanwege een grote renovatie tijdelijk thuis opgevangen kan worden. Pa ziet dat niet zitten. Tot het woord ‘vergoeding’ valt. Die zomer krijgt Brian de verantwoordelijkheid voor zijn broer. Maar hoe praat je met een broer die niet spreekt? Hoe zorg je voor iemand van wie je niet weet wat hij nodig heeft? En hoe houd je iemand in bedwang die sterker is dan jij? In de schaduw van hun stacaravan ontstaat een intieme band tussen de broers die hun leven zal veranderen. Auteur Jaap Robben (1984) won met zijn romandebuut ‘Birk’ de Nederlandse Boekhandelsprijs 2015. Hij was al bekend als dichter en maakte samen met illustrator Benjamin Leroy de jeugdboeken ‘De Zuurtjes’, ‘Zullen we een bos beginnen?’ (shortlist Gouden Uil) en ‘Als iemand ooit mijn botjes vindt’. In 2016 begon hij aan een nieuwe reeks kinderboeken over Suzie Ruzie. Hij was stadsdichter van Nijmegen. Robbens gedichten zijn terug te vinden op posters, in tal van bloemlezingen, op muren, fietspaden en zelfs op een parkeergarage.

Posted 28/10/2018 by ambijans in Literatuur

Babe van de week (86) Paige Hathaway   Leave a comment

Paige Hathaway

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Paige Hathaway (31) is een Amerikaans fitnessmodel met een behoorlijk grote fanbase op Instagram. Ze mag zich ondertussen één van de meest gerespecteerde fitnessiconen ter wereld noemen. Haar rise to fame kwam wel niet vanzelf. Ze groeide op in een heel arm milieu (afhankelijk van voedselbonnen, vechtscheiding van haar ouders op 4-jarige leeftijd, geplaatst worden in pleeggezinnen, …). Op haar zestiende is er gelukkig een rechter die beslist dat ze op haar eentje mag gaan wonen. Ze legt zich hierna toe op een modellencarrière maar haar wereld veranderde compleet nadat ze zich vanaf 2010 intensief op het fitnessen gaat richten. Daarvoor voetbalde ze en deed ze wel eens aan atletiek, maar het komt nooit in haar op om met gewichten e.d. aan de slag te gaan. Toch begint ze ermee en het wordt een passie die nooit meer zal uitdoven. Eerst begint ze wedstrijden te winnen, later wordt ze model voor magazines. Wanneer ook nog haar advies wordt gevraagd over gezondheid en beweging komt er plots serieus wat geld in het spreekwoordelijke laatje. Paige is 163 centimeter lang, ze weegt 57 kilogram en ze is gezegend met een 34 D cup. Ze is op dit moment single, maar ze heeft wél een bulldog als soulmate op dit moment.

Posted 27/10/2018 by ambijans in Babes

10 jaar Ambijans’s Blog   Leave a comment

10 jaar bloggen, feestje

Vandaag dag op dag 10 jaar geleden lanceerde ik mijn eigen blog, die ontstond n.a.v. een studiedag onder Limburgse bibliotheekmedewerkers in de provinciale bibliotheek van Hasselt. Ik post vandaag mijn 3704de bericht. Dat betekent dat ik in al die jaren dagelijks een bericht hebt gepost, soms zelfs iets meer. Wanneer ik in het buitenland vertoefde (zoals bv. in Australië eind 2012), postte ik bij mijn terugkomst een reisverslagje van de afgelopen periode. Je kan dus stellen dat ik zonder fout vrijwel dagelijks op de afspraak was. Of ik in de toekomst nog dagelijks ga posten is een optie die ik voorlopig nog eventjes open houd, maar hier en daar een snipperdag inlassen zou me zeker deugd doen. Niet dat we al op vergevorderde leeftijd zijn, maar toch … Waren al mijn schrijfsels van wereldniveau? Uiteraard niet, maar dat gaf ik zelf al aan in mijn About sectie. Ik heb nooit meer willen zijn dan een huis-tuin-keukenblogje dat herkenbaar en authentiek was. Alsof je zou lezen waarmee de buurman die twee huizen verder woonde zich zo al bezighield. Het is ook vrij duidelijk dat het zwaartepunt van mijn berichtonderwerpen zich in het muzikale spectrum situeert, want ik kan écht niet wegsteken dat ik een muziekliefhebber pur sang ben. Weliswaar eentje met een vrij duidelijke en eigenzinnige (lees ‘soms eclectische’) smaak maar ik zal ook onomwonden zeggen wanneer ik iets niet te pruimen vind (ook als 70 % van de wereld een andere mening is toegedaan). 😉

Over wereldwijde belangstelling heb ik in al die jaren niet te klagen gehad, want de statistieken geven dagelijks aan dat mijn publiek van zowat overal ter wereld komt. Om en bij de 989.316 (and counting) aantal bezoekers op 10 jaar. Bijna één miljoen mensen die op de één of andere manier op mijn blog verzeild raakten. Daar kan je mee thuiskomen! Het zal mij geen titel als baron opleveren, maar een virtueel lintje voor moed en volharding geef ik mezelf graag cadeau. Op 26 oktober 2013 (bij ons vijfjarig jubileum) dacht ik nog dat 1998 unieke hits op één dag mijn absolute record zou blijven. Het record sneuvelde echter alsnog in mei 2015, toen ik een veelgelezen ode schreef voor een overleden vriend (de teller strandde toen iets over 2000 hits). Wat kunnen we tot slot nog zeggen? Op naar de volgende tien jaar? Ik zou zeggen: ’t is straks weekend, dus drink er gerust eentje op eenieders gezondheid. Misschien huldig ik dit aloude credo ook wel, nu er een quizloos weekend mijn kant op komt. 😀

Oorwurm van de week (122)   Leave a comment

sparklehorse

Onze korte terugblik op de voorbije week starten we afgelopen vrijdag. Toen stond er in Mol een quiz geprogrammeerd (die ik speelde met Moordgat/WvA). Die Campusquiz was weinig geïnspireerd (in tegenstelling tot ons team dat derde eindigde). Zaterdagavond was het dan weer vrij druk (500 toeschouwers volgens de krant) op de Zonhovense voetbalderby ZVV-Melo (die op 1-1 eindigde). Daarmee kreeg Melosport geen loon naar werken en werd ZVV (één kans, één goal) ruim beloond. Ook over de verwendag van zondag kunnen we kort zijn: een toppertje! Wat net iets minder was: vanaf vrijdagavond begon ik ziek te worden (keelpijn, verkouden, …). Dat was vooral op dinsdag (hele dag in de bib van Genk gezeten) en ’s avonds optreden van Het Zesde Metaal (in CCHA) flink doorbijten. Als we vandaag en morgen nog overleven op de werkvloer, dan hebben we het weekend om te recupereren. Als oorwurmen een helende kracht hebben op de (zieke) mens, dan zouden de gevolgen al snel zichtbaar moeten zijn. 😉

Sad & beautiful world – Sparklehorse: over de quiz die wij vorig weekend in Mol speelden waren wij verre van wildenthousiast … tot het allerlaatste muziekstuk dit nummer bleek te zijn. Onze classic dateert van 1995 en stond op (komt ie!) ‘Vivadixiesubmarinetransmissionplot’. Mark Linkous is al sinds 2010 niet meer onder de levenden, maar Sparklehorse zal voor altijd een fantastische band blijven.

Need some 1 – The Prodigy: deze Britten zijn (in my humble opinion) al jaren niet meer zo relevant in het dancesegment, maar ik schrijf hen voorlopig nog niet af (vooral op basis van hun vroegere werk dat wél grensverleggend was). Begin volgende maand verschijnt hun nieuwe cd ‘No Tourists’.

Designed/Desire – SX: onze Belgische productie deze week mag er ook weer wezen. Stefanie Callebaut & co pakken midden volgende maand uit met hun derde full cd ‘Eros’ en afgaande op de openingstrack van dat album klinkt dat bijzonder goed. Superschijfje!

Freelance – Toro y Moi: anno 2018 wordt de term chillwave nog zelden gebezigd, maar ongeveer tien jaar geleden kwam hij hier in zwang. Gelukkig wordt er nog muziek gemaakt die schatplichtig zal blijven aan het genre zoals bij deze artiest. Begin 2019 verschijnt ‘Outer Peace’.

The island – Ladytron: en we gaan er deze week uit met deze Liverpudlians die vooral in het begin van de noughties aardig wisten te scoren met hun electronische muziek. In februari 2019 verschijnt na acht jaar pauze een nieuwe, titelloze cd. Volgende week zijn wij natuurlijk weer opnieuw aan zet met een lading kraakverse oorwurmen. Tot dan!

Posted 25/10/2018 by ambijans in Muziek