Archive for november 2018

Babe van de week (91) Charlie Riina   Leave a comment

charlie riina

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Charlie Riina (34) is een Canadees model met Poolse roots. Ze werd geboren als Ania Krosinska maar verhuisde al op jonge leeftijd naar Canada. Als kind was ze een begenadigd schaakster, maar uiteindelijk ging ze toch voor studies criminologie en forensische wetenschappen aan de universiteit van Toronto. Na het studentenleven was het tijd voor een modellencarrière en wat modellenwedstrijden/missverkiezingen die eindigden in tal van covereportages in diverse Playboyedities. Ondertussen waagt ze zich ook aan tv-opdrachten. Zo kwam ze o.a. voorbij in ‘The Handmaid’s Tale’. Slechts één ding waaraan ze zich waagde liep faliekant af: zo kandideerde ze in 2016 in de Canadese politiek, maar die provinciale verkiezingsuitslag was niet meteen een succes. Model staan gaat deze 173 centimeter grote en 55 kilogram zware Charlie duidelijk beter af. Ondanks haar 34 D borstomtrek blijft Charlie voorlopig single.

Posted 30/11/2018 by ambijans in Babes

Living room concert Sophia @ Zonhoven   Leave a comment

Ergens in Zonhoven verzamelen zich vanavond een aantal hippe boys & girls voor een knus en hopelijk ook gezellig living room concert van Sophia. Voor mensen die daar écht nog nooit van hebben gehoord schrijven we hier met veel plezier een deftige introductie. Vóór er überhaupt sprake was van Sophia was zanger/gitarist Robin Proper Sheppard lid van The God Machine, een band met een heuse cultstatus. Net zoals Nirvana ooit Pukkelpop 1991 opende had zijn band de eer om Pukkelpop 1993 te openen. Beide keren magische momenten kan ik jullie vertellen (al had ik écht nog nooit van Nirvana gehoord toen ze in Kiewit speelden). Eén maand later kregen we ‘Smells like teen spirit’ via MTV te horen … de rest is geschiedenis! In mei 1994 slaat voor TGM het noodlot toe wanneer bassist Jimmy Fernandez na de opnames van hun tweede cd plots sterft aan een agressieve hersentumor. Een mokerslag waar de band nooit meer van herstelt. Zonder Jimmy kan er onmogelijk nog sprake zijn van The God Machine dus wordt de stekker eruit getrokken. De fans blijven verweesd achter maar hun twee monumentale cd’s ‘Scenes from the second storey’ (1993) en afscheidsplaat ‘One last laugh in a place of dying …’ (1994) zullen de geschiedenis ingaan als regelrechte klassiekers. Proper Sheppard komt twee jaar later terug bovendrijven als Sophia (en daar mogen we met zijn allen blij om zijn). Ook van deze band wist hij in de loop der jaren een solide merknaam te maken. Dat ie vanavond uitgerekend in Zonhoven (of all places!) staat mag een klein mirakel worden genoemd … of ook weer niet. De aanzet werd gegeven in mei dit jaar (toen hij in MOD speelde) maar sluimerde al een heel tijdje. Alle lofbetuigingen én credits gaan echter naar D. en N. die ervoor zorgden dat het werkelijkheid werd. Merci!

UPDATE

Wanneer ik even over half 8 in ‘the place to be’ arriveer blijkt het gros van de aanwezigen (net geen 40 man sterk in hun volledige bezetting) al aanwezig te zijn. Er heerst een wat ik een DIY-sfeertje zou durven noemen: je komt binnen, je begroet de aanwezigen, haalt jezelf in de keuken iets te drinken en dan maar minglen met de bezoekers. Dat geeft een gezellige, ongedwongen sfeer. Iets wat zich nog zal versterken als blijkt dat de woonkamer vanavond qua akoestiek gewoon top is. Net als de avond voordien (De Roma in mijn geval) wordt er hier binnen niet gerookt en komen de mensen ook nog écht om te luisteren. Wanneer Robin vooraf vraagt wie er allemaal affiniteit heeft/had met Sophia of The God Machine gaan er hier en daar vingertjes de lucht in, maar ik heb de indruk dat het voor véél mensen een eerste kennismaking is. En dat is goed: jezelf onbevangen en met een open blik blootstellen aan iets nieuws is iets dat ik sterk toejuich. Het publiek is ook goed opgevoed (waar hebben ze die mensen toch gescout?) want het blijft vrijwel het hele concert muisstil, je kon bij momenten een speld horen vallen. De muziek van Sophia (zeker als één man ze op gitaar speelt) werkt het best in ideale omstandigheden en die werden donderdagavond gecreëerd. In dat opzicht kunnen we van een memorabele avond gewagen, eentje om in te kaderen!

In zijn setlist (die uit twee delen bestond) zaten o.a. ‘I left you’, ‘Something’, ‘So slow’, ‘Ship in the sand’, ‘Oh my love’, ‘Birds’, ‘The desert song no 2’, ‘The death of a salesman’, ‘Bastards’ en om te eindigen ‘The river song’. Tussen de songs door dist Robin persoonlijke anekdotes op die (in sommige gevallen) de totstandkoming van het nummer in kwestie duiden. Af en toe herinnert hij zich (20 seconden ver in het volgende lied) dat ie toch nog extra info moet toevoegen, wat voor de nodige hilariteit zorgt. De pauze tussen de twee setgedeeltes viel net iets langer uit dan gepland (vermoed ik), maar dat lag zowel aan ons als aan hem. Die keuken (en de mensen die er rondliepen) moest maar niet zo gezellig zijn en Robin nam ruim de tijd om op vragen van zijn publiek te antwoorden. Zo liet ie mij al weten dat ik vast en zeker zou gaan genieten van mijn Dead Can Dance concert volgend jaar (‘they are amazing!’). Toen ik ‘m vroeg of hij ooit covers deed van The God Machine kwam er resoluut ‘never!’ uit zijn mond. Hij kreeg die vraag het vaakst gesteld door jongeren die The God Machine nooit bewust hadden meegemaakt. Hoewel TGM drummer Ronald Austin hem ook ooit voorzichtig had gezegd dat ie zich daar best aan kon wagen, was hij zeer beslist: ‘Austin, it would feel like a man covering The God Machine, it doesn’t work that way!’ Ook het feit dat ze nooit de kans hebben gehad om hun tweede cd ooit ergens live te brengen was nog een tweede argument om het zeker NIET te doen. Hij noemde ‘One last laugh’ een (weliswaar lange) abrupt eindigende ‘veredelde’ demo die ze bewust snel hebben uitgebracht toen Jimmy stierf. Ze zaten in zo’n emotionele rollercoaster (ze waren met zijn drieën samen uit The States naar Londen getrokken), dat ze geen energie meer hadden om door te gaan. Dat ie achteraf bekeken goed klinkt én steengoed is, was op dat moment totaal onbelangrijk. ‘Jimmy died, we were devastated, all what happened afterwards really didn’t matter’. Hoewel hij ondertussen al sinds 1996 verder gaat als Sophia kan hij het luikje TGM moeilijk achter zich laten, omdat het een wezenlijk deel van zijn leven heeft bepaald. Helaas zullen we eeuwig moeten mijmeren over de vraag ‘Wat als Jimmy niet was gestorven …’. Het was dus supergezellig, maar Robin moest nog naar Ukkel karren, de organisators moesten nog opruimen, … wij rond half één terug huiswaarts. Een ervaring rijker! Absoluut voor herhaling vatbaar!

Posted 29/11/2018 by ambijans in Concert, Muziek

Julia Holter + Sam Amidon @ De Roma   Leave a comment

julia holter

De muziek die avant-popartieste Julia Holter uit L.A. maakt omschrijven is onbegonnen werk. Balancerend tussen het werk van Kate Bush, Joni Mitchell, CoCoRosie en Father John Misty heeft ze een heel eigen hoekje uitgehouwen in de alternatieve popwereld. Met ‘Have You in My Wilderness’ (2015) maakte ze een prachtige plaat die gekleurd werd door humor, sprookjesachtige klanken en haar fantastische, warme stemgeluid. Dit najaar verscheen opvolger ‘Aviary’, naar eigen zeggen “een epische reis door de kakofonie van de geest in een smeltende wereld”. Om maar te zeggen: niet bepaald luchtige pop. In het Antwerpse Openluchttheater lichtte Julia Holter eind augustus al een tipje van de sluier op. Het leverde een concert op dat bol stond van de verfijnde, barokke pop en waarin Holter de grenzen van haar eigen universum opzocht. Als very special guest brengt ze vanavond de Amerikaanse singer/songwriter Sam Amidon mee. In de beste traditie van hedendaagse songsmeden als Devendra Banhart, José Gonzalez, Will Oldham en The Tallest Man On Earth maakt Sam Amidon al zes platen lang heerlijke folkpopsongs voor de fijnproever. Wie hem ooit live aan het werk zag weet dat Sam Amidon één van de meest aimabele artiesten is die je aan het werk kan zien. We zijn benieuwd! Zowel naar de zaal, als naar de artiesten. 😉

UPDATE

Mijn broer en ik nemen als afspraakpunt een parkeerplaats in Geel-West om van daaruit samen naar Borgerhout te carpoolen. En dat loopt eigenlijk buiten verwachting goed. Onze gok om ergens aan de Singel te parkeren blijkt een goeie inschatting te zijn. Daarna nog dik tien minuten wandelen en we arriveren aan De Roma, dat bij het binnenkomen een beetje oogt als een bioscoopzaal uit vroeger jaren. Daags voor ons concert speelden hier bijvoorbeeld nog de Scandinavische First Aid Kit zusjes, binnenkort maken Axelle Red en Shakin’ Stevens (we kid you not!) hier nog hun opwachting. Nadat we onze jas hebben laten weghangen in de foyer en een drankje hebben besteld trekken we de zaal in. Net op tijd om ons aan tafeltje met vier stoelen te nestelen met een sfeervol kaarsje erbij. Voorprogramma Sam Amidon (meneer Beth Orton) weet samen met zijn collega-muzikant Chris onze aandacht vast te houden met een potje ‘bricoleren voor gevorderden’. Bij momenten lijken ze niet écht te weten waar ze precies zullen uitkomen, maar het komt altijd weer goed. Maakt niet uit of ze er een banjo, bas, keyboard of één of ander electronisch snufje voor nodig hebben. Hoofdprogramma Julia Holter grijpt dan weer terug naar externe hulp: een vijfkoppig ensemble (goed geschoold personeel met de geijkte instrumenten en het juiste stembereik, dat zie je zo!) zal haar werk hier vanavond naar een hoger niveau proberen te tillen. Wij hopen vooraf dat het de experimentele kant zal opgaan maar ook weer niet té hermetisch want dan zal het een lange avond worden. En we komen niet bedrogen uit (al zal vermoedelijk niet iedereen die mening zijn toegedaan). Dat de nadruk zou liggen op haar vrij avant-gardistisch klinkende laatste cd ‘Aviary’ was te verwachten, maar gelukkig putte ze af en toe ook uit haar ouder werk. Wij hoorden héél vaak echo’s van Kate Bush (hoewel die laatste écht in de Champions League speelt!), maar dat vonden we zeker niet erg. Kwamen op die manier o.a. voorbij: opener ‘Turn the light on’, ‘Underneath the moon’, ‘Silhouette’, ‘Feel you’‘Chaitius’, ‘Les jeux to you’, ‘In gardens muteness’, ‘Voce simul’, ‘I shall love 2’‘Sea calls me home’ en ‘Why sad song’. Was het dan ‘a walk in the park’? Te oordelen naar vroege vertrekkers en wat geschuifel hier en daar zéér zeker niet. Maar wat ons betreft (voor wat het waard is uiteraard!) toch zeer de moeite! Alleen de échte toppers durven al eens van de platgetreden paden afwijken of niet? 😉 Rond half 11 breiden Julia en gevolg er een eind aan, net na middernacht stond ik alweer terug in Zonhoven. Knappe zaal, degelijk optreden. Meer moest het wat ons betreft niet zijn.

Posted 28/11/2018 by ambijans in Concert, Muziek

Dinsdagmenu Isabelle Ignoul   Leave a comment

Isabelle Ignoul

Wij sluiten dit najaar nog af met twee ‘straffe madammen’. Volgende maand (11 december) hebben we Katalien Bollen te gast, vanavond zorgt Isabelle Ignoul voor ons menu. Isabelle studeerde in 1998 af als bachelor Communicatiebeheer optie Public Relations aan de Xios Hogeschool (tegenwoordig PXL). Na een korte, maar vliegende start in de reclamesector deed ze 10 jaar lang commerciële ervaring op bij Randstad. Maar haar echte passie lag ergens anders. Al duurde het even voor ze ‘professionele rust’ kende. Deze schrijfgrage mama van 2 is ondertussen freelance copywriter en online (eind)redactrice bij o.a. Libelle. Een bescheiden mama-blogje (Miss Mamalicious) legde de basis voor een nieuwe professionele carrière. Het is een torenhoog cliché, maar ‘love what you do & do what you love’ is haar lijfleuze in alles wat ze doet. En maakt dat ze vandaag doet waar ze als kind van droomde: schrijven! Op 27 november vertelt ze er alles over … over het najagen van dromen, maar ook over soms obstakels moeten overwinnen om een doel te bereiken. En over het gevreesde writer’s block, want ze krijgt meer dan eens de vraag of dat niet moeilijk is, over veel verschillende thema’s schrijven? Nee, eigenlijk niet. Ze deelt graag een paar praktische tips om het ‘witte blad’ te lijf te gaan.

UPDATE

Zoals ik persoonlijk wel had verwacht kwam er gisteravond een interessant potje ‘storytelling’ van de kant van Isabelle. Niet alleen Libelle weet wat het gros van haar lezeressen interesseert/bezighoudt, maar dat wist ook onze spreekster al te goed. Iets wat ‘uit het leven gegrepen’ is blijft héél herkenbaar en bovendien authentiek. Al kan het voor sommige mensen een zoektocht zijn die lang duurt en die hen over een behoorlijk hobbelig en bochtig parcours leidt. Iedereen kent wel iemand in zijn/haar directe omgeving die met een burn-out werd geconfronteerd (ook wij helaas!), maar als je kan doen wat je gelukkig maakt en daar véél voldoening uit kan halen, dan kan je je leven terug op de rails zetten. Het is echter geen evidentie om snel én makkelijk uit een put te kruipen en een andere richting uit te slaan. Soms gloort er (gelukkig) weer licht aan het einde van een schijnbaar donkere tunnel. Zoals hier werd geïllustreerd. Een vlotte centrale gaste, een helder duidelijk exposé en een geïnteresseerd publiek … daar doen we het voor (al meer dan 15 jaar).

Posted 27/11/2018 by ambijans in Algemeen, Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (125) Bonobo   Leave a comment

bonobo

Bonobo is de artiestennaam van Simon Green (° 1976), een Britse triphop-producer die dezer dagen Los Angeles als uitvalsbasis heeft gekozen. Zijn allereerste muziek verscheen in 1999 op een verzamelcd die werd uitgebracht door een bevriende producer, een jaar later brengt hij zijn eerste EP uit. In zijn jonge jaren was Green nochtans een skater die naar hardere muziek luisterde, maar hij bleef zijn muzikale horizon breed houden door zonder oorkleppen op naar verschillende dingen te luisteren. Zijn vader was bijvoorbeeld een folkmuzikant maar die richting wilde hij duidelijk niet uit. Na het uitbrengen van zijn debuutalbum ‘Animal Magic’ in 2000 trok Bonobo de aandacht van meerdere labels, onder andere XL Recordings en Mute Records, maar uiteindelijk besloot hij toch maar met het Londense label Ninja Tune in zee te gaan. Hoewel zijn muziek een ambientkantje bezit en sommige mensen het wel eens chill out muziek durven noemen is Green zelf niet zo blij met die interpretatie. Dat ze uitstekend past als achtergrondmuziek in games of tv-series zal hem vast wél bevallen. Tot dusver produceerde hij drie EP’s, zes full cd’s, vier verzamelcd’s en één live cd.

1. ‘Dinosaurs’ (uit ‘Animal magic’, 2000)

2. ‘Silver’ (uit ‘Animal magic’, 2000)

3. ‘Wayward Bob’ (uit ‘Dial ‘M’ for monkey’, 2003)

4. ‘Transmission 94 (parts 1 & 2)’ (uit ‘Days to come’, 2006)

5. ‘Recurring’ (uit ‘Days to come’, 2006)

6. ‘We could forever’ (uit ‘Black Sands’, 2010)

7. ‘Stay down’ (uit ‘Black Sands’, 2010)

8. ‘Cirrus’ (uit ‘The North Borders’, 2013)

9. ‘Kerala’ (uit ‘Migration’, 2017)

10. ‘No reason’ (uit ‘Migration’, 2017)

Posted 26/11/2018 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (80) Stranger Things (2016-)   Leave a comment

stranger things

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Stranger Things’ is een Amerikaanse sciencefiction-horrorserie die bedacht werd door de broers Matt en Ross Duffer. De reeks werd uitgevonden op de streamingdienst Netflix. De cast bestaat uit Winona RyderDavid HarbourFinn WolfhardMillie Bobby BrownCaleb McLaughlinNoah SchnappGaten MatarazzoNatalia DyerCharlie HeatonSadie Sink en Joe Keery. Vooralsnog verschenen er twee seizoenen, de opnames van reeks drie zijn net afgerond. Hoe begint de reeks? Op 6 november 1983 verdwijnt de twaalfjarige Will Byers op mysterieuze wijze in het stadje Hawkins in Indiana. Als gevolg van de verdwijning begint Joyce, de alleenstaande moeder van Will, door te slaan. De politie, onder leiding van Jim Hopper, begint een onderzoek, evenals Wills jeugdvrienden Mike, Lucas en Dustin. Op een dag vinden de drie jongeren een verdwaald meisje met psychokinetische krachten. Ze noemen haar Eleven, 011, El. Samen ontdekken ze dat er mysterieuze krachten in het spel zijn en dat een sinistere overheidsorganisatie probeert om de waarheid te verdoezelen. Dan rest er ons enkel nog een inleidende trailer.

Absoluut te mijden op tv: ‘Falcon Crest’ (1981-1990)

Posted 25/11/2018 by ambijans in TV

‘Maakt geld gelukkig? Een ongemakkelijk antwoord’ (Ap Dijksterhuis)   Leave a comment

ap dijksterhuis

Maakt geld gelukkig? Over deze vraag wordt al gepraat zolang geld bestaat. Sommige mensen, vooral rijke, zeggen dat geld niet gelukkig maakt. Geluk zit in andere dingen, zoals liefde en vriendschap. Andere mensen beweren dat geld een beetje bijdraagt aan geluk, maar dat het boven een bepaalde mate van welvaart niets meer toevoegt. Ook denken de meesten dat het winnen van een loterij niet gelukkig maakt. Nou ja, hoogstens voor heel even. Maar kloppen al die ideeën wel? Is de rol van geld echt zo onbeduidend? Of is het vooral heel geruststellend om te denken dat geld een bescheiden rol speelt, terwijl het eigenlijk wel degelijk belangrijk is voor geluk? In zijn nieuwste boek geeft Ap Dijksterhuis een wetenschappelijk en eerlijk antwoord op de vraag of geld gelukkig maakt, waarbij hij resoluut afrekent met een aantal wijdverbreide misverstanden. Daarbij komen ook vele concrete vragen aan bod. Zijn rijke landen gelukkiger dan arme landen? Waarom worden we aangetrokken door geld? Maakt materialisme ongelukkig? Is de hoogte van je salaris belangrijk? Waaraan moet je je geld uitgeven om (nog) gelukkiger te worden? Ap Dijksterhuis (1968) is hoogleraar psychologie (Radboud Universiteit Nijmegen), schrijver, spreker, ondernemer en één van de invloedrijkste psychologen van Nederland. Eerder schreef hij ‘Op naar geluk’, ‘De merkwaardige psychologie van een wijndrinker’, ‘Wie (niet) reist is gek’ en het kinderboek ‘Tussen je oren’.

Posted 24/11/2018 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (126)   Leave a comment

anderson .paak

Voor onze wekelijkse terugblik starten we deze keer bij afgelopen zaterdag. Toen speelden we als Katsjoe Botte op de 23ste editie van de SJB quiz. Moedige Missers heeft een bijzondere relatie met deze quiz: we wonnen ‘m drie keer als ploeg, waaronder o.a. onze allereerste quizzege ooit. Verder grossierden we hier in een flink aantal podiumplaatsen en net daaronder (van plaats 2 tot plaats 5 zeg maar). En ik won ‘m een keer aan tafel bij Happy Ending (aangevuld met een beetje God’s Machine). Deze editie was onze ploeg onderverdeeld in 50 % Moedige Missers, 16,5 % Happy Ending, 16,5 % Moordgat/WvA en 16, 5 % Rand van de Afgrond. Dat zorgde ervoor dat we van start tot finish plek één konden vasthouden. Meteen mijn vierde quizzege van dit jaar. Het zegeparcours van 2017 was uitzonderlijk hoog (en niet meer te overtreffen), maar deze zege deed toch wel deugd. Afgelopen dinsdag speelde ik met Happy Ending in Duffel. We begonnen goed (eventjes plaats 6 zelfs), maar uiteindelijk moesten we genoegen nemen met een 11de plaats. De rest van deze week staat nog in het teken van onze eigen Sound of C editie voor december (druk druk druk!), al gaan we vrijdagavond wel nog eventjes quizzen in Retie. Ik heb de afgelopen weken trouwens ook de YouTubefragmenten van mijn Straffe Lijst (3000 stuks!) voor 99 % kunnen updaten. Hierbij zelfs twee dubbels aangetroffen in die lijst: blijkbaar twee keer Herman’s Hermits en Chvrches, dus die heb ik nu vervangen door The Buoys en Sheep On Drugs. Volgende week hebben we ook een vrij druk schema: allereerst een dinsdagmenu met Isabelle Ignoul, op woensdag naar de Roma voor Julia Holter en donderdag ‘een specialleke’ maar daarover later volgende week ongetwijfeld meer. Nu terug over naar de realiteit van de dag: muziek!

Who R U? – Anderson .Paak: ik zal me niet zo héél snel verdiepen in R&B-gerelateerde muziek, tenzij de kwaliteit ervan onomstotelijk vaststaat uiteraard. Dat werd mij bij de release van ‘Malibu’ in 2016 helemaal duidelijk. Vermoedelijk doet hij dat met het onlangs verschenen ‘Oxnard’ nog eens dunnetjes over.

Fabulously absolute – Joe Jackson: hij blijft maar gaan, deze 64-jarige Brit. In januari 2019 verschijnt zijn nieuwe cd ‘Fool’ die wordt gevolgd door een nieuwe wereldtournee. Die brengt hem o.a. twee keer naar ons land, maar die concerten zijn ondertussen uiteraard hopeloos uitverkocht!

You – Ten Sharp: enkele weken geleden kwam dit nummer voorbij in de quiz ‘Twee voor Twaalf’ op NPO. Natuurlijk kende ik deze kraker uit 1991 nog. Een nummer met internationale allure vond ik destijds en ik denk dat die ballon 27 jaar later nog steeds opgaat. In 2003 was hun sprookje eigenlijk voorbij, d.w.z. dat het duo nog wel bleef optreden maar dat er geen nieuwe muziek van hun hand meer verscheen.

Chicken delight – John Garcia: voor de modale muziekliefhebber zal deze naam niet zo gek veel zeggen. Mensen met een iets bredere alternatieve muziekkennis zullen deze stonerrocker vast kunnen linken aan o.a. Kyuss en Hermano, al was ie enkele jaren geleden ook zijdelings als gastzanger betrokken bij een plaat van Arsenal (‘Lotuk’). ‘John Garcia and the Band of Gold’ verschijnt begin 2019.

Follow my girl – The Japanese House: en we gaan er deze week uit met een electronisch popdeuntje. The Japanese House = de 23-jarige soloartieste Amber Bain, die in het verleden al vier EP’tjes uitbracht maar die straks (in maart 2019) haar debuut ‘Good at falling’ zal lanceren. Wij zijn volgende week opnieuw van de partij!

Posted 22/11/2018 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (52)   Leave a comment

Jo Vandeurzen

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Met het nakende politieke afscheid van Jo Vandeurzen in ons achterhoofd (en de hetze over de financiële afhandeling ervan) een herinnering die dateert uit mijn hogeschooltijd in Hasselt, ergens in de jaren ’90. Op zekere dag werd er met ons jaar een uitstap gepland naar Brussel. Daar zouden we in de voormiddag een bezoek brengen aan het parlement, waarna we in de namiddag wat schoolse opdrachten moesten gaan vervullen in het centrum van onze hoofdstad. Deel één van die opdracht werkte ik samen met mijn klasgenootjes braafjes af. Over deel twee straks iets meer. Zo mochten we in eerste instantie binnenwandelen in het parlement en er eens plaatsnemen op één van de zitjes. Ik herinner me nog dat ik toen doelbewust heb gezocht naar de plek waar de liberale fractie zat (en dat ik daar toen ook prompt ben gaan zitten). Vervolgens kondigde één van de begeleidende leerkrachten aan dat er hier een uitleg zou volgen van een zekere Jo Vandeurzen, een Genkenaar die pas sinds 1993 actief was in het parlement. Jo kwam de zaal binnengewandeld en liep naar het spreekgestoelte vanwaar hij zijn publiek zou toespreken. Hij stond er in het begin bij alsof de vriendjes op school voor de zoveelste keer zijn muts hadden afgepakt en alsof hij even daarvoor had geconstateerd dat zijn moeder weer geen choco op zijn boterhammen had gesmeerd en dat er als dessert een appel in zijn boekentas stak in plaats van een stuk chocolade. Mijn verwachtingen waren dus eerder somber. Viel dat even tegen! Hij sprak namelijk de menigte toe alsof hij nooit iets anders had gedaan in zijn leven en legde in simpele, duidelijke bewoordingen uit waar het parlement voor stond, wat er werd gedaan, uit hoeveel leden het bestond, wat waar én wanneer werd beslist enzovoorts. Een héle heldere uitleg m.a.w. Ik denk niet dat er nog veel vragen moesten worden beantwoord na zijn introductie. Hierna mochten we nog wat rondlopen in het parlement en we kregen zelfs de mogelijkheid om van bovenaf een deel van zo’n parlementszitting ‘live’ te volgen. Het cliché van een vrijwel leeg halfrond of een ongeïnteresseerd aantal toehoorders op hun zitjes bleef ons die dag gelukkig bespaard. Jo was even daarvoor afscheid komen nemen, hij wenste ons nog een leerrijke en gezellige namiddag in Brussel toe en hij vertrok. Namiddag (na ons middagmaal) stond er een opdrachtenlijstje over Brussel op ons te wachten: een algemene vragenlijst die ons specifiek zou leiden langs een aantal stripgevels die destijds sterk in de belangstelling stonden. Samen met een aantal klasgenoten leek ons dat een vrij saai idee, dus trokken we op eigen houtje de stad in (lees ‘ook een beetje op café gaan’) om daar wat gaan te chillen. Toen we de dag erna in school aankwamen volgde de ontnuchtering. Die vragenlijst oplossen was niet meteen het probleem, maar je moest bij je werkje blijkbaar ook met foto’s kunnen aantonen dat je de stripexpo had bezocht en dat je de stripgevels was gepasseerd. Oeps, niemand van ons had die vragenbundel fatsoenlijk ingekeken! Dus sprak ik met o.a. V. en E. (twee vrouwelijke klasgenoten) af om op zaterdag opnieuw met de trein naar Brussel te trekken om die opdrachten af te handelen. Zo zaten we die week twee keer in Brussel. Gelukkig zorgde het aangename weer ervoor dat het geen opgave was om daar rond te lopen.

Posted 22/11/2018 by ambijans in Algemeen

Babe van de week (90) Jem Wolfie   Leave a comment

jem wolfie, lekker beestje

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Jem Wolfie (27) is een Australische fitness -en foodjunkie, die in een vorig leven nog een begenadigde basketbalspeelster was. Een zware knieblessure op haar zeventiende zorgde ervoor dat ze een profcarrière aan haar neus voorbij zag gaan. Dus hierna schakelde ze over op krachttraining. Nu speelt ze enkel nog basketbal puur voor de fun. Naast model is ze ook nog onderneemster want ze lanceerde ondertussen haar eigen Hello Fresh-achtige maaltijdservice Good Eats, waarvan zij als chef zelf de samenstelling doet. Lekker makkelijk als je ooit een koksopleiding hebt genoten! Jem is 170 centimeter groot, ze weegt 61 kilogram en ze heeft een curvy 32 D borstomtrek. All natural! Omdat ze nogal bezig is met gezonde voeding en beweging is ze al het uithangbord geworden van talrijke merken. Ze is op dit moment single, de enige ‘man’ in haar leven is met vrij grote zekerheid haar hond Mac, die ze adopteerde uit een dierenasiel.

Posted 21/11/2018 by ambijans in Babes