Archive for januari 2019

‘Wapenliefde’ (Jennifer Clement)   Leave a comment

jennifer clement

De veertienjarige Pearl woont met haar moeder Margot in een auto op een parkeerplaats naast een woonwagenkamp in Florida. Pearl groeit op in de passagiersstoel, Margot woont op de achterbank. Moeder en dochter worden al snel opgenomen in de kleine gemeenschap van het woonwagenkamp, en Pearl gaat naar school terwijl haar moeder met schoonmaakwerk wat geld weet te verdienen. Op een dag neemt Margot een nieuwe vriend mee naar de auto. De man handelt in wapens, en geeft haar een geweer dat ze verstopt onder de bestuurdersstoel. Het wapen is een duistere, angstaanjagende aanwezigheid, die Pearls leven voor altijd zal veranderen. Auteur Jennifer Clement studeerde literatuur in New York en Parijs. Ze heeft voor ‘Gebed voor de vermisten’ de NEA Fellowship in Fiction gekregen. Ze woont in Mexico-stad en was voorzitter van de PEN Mexico. Momenteel is ze voorzitter van de PEN International. Het boek is terug te vinden in de betere boekhandel, maar uiteraard ook in een plaatselijke bibliotheek naar keuze!

Posted 31/01/2019 by ambijans in Literatuur

Babe van de week (100) Annelies Sas   Leave a comment

annelies sas (c) timo meussen

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

En we eindigen deze rubriek in het bronsgroen eikenhout, Koersel that is. We zwaaien deze rubriek plechtig en gepast uit, al is er toch nog een klein Arnold Schwarzeneggerstemmetje in mijn achterhoofd dat ‘I’ll be back’ brult. ‘Reculer pour mieux sauter’ zoals ze dat zo mooi zeggen in de taal van Molière. Anyways, we gingen het over babes hebben zeker? Annelies Sas (31) is een plus size model, een rolmodel als het ware voor alle dames met een maatje meer. In oktober vorig jaar engageerde ze zich op politiek vlak door te kandideren bij Voluit, een nieuw opgerichte beweging. Helaas leverde haar dat geen zitje op in de gemeenteraad. Haar partij deed het wél goed want ze mogen meebesturen in Beringen. Naast model zijn is ze werkzaam als coördinatrice in de kinderomvang. Annelies heeft een vriend én een dochter van acht. In haar vrije tijd doet ze aan salsa dansen, maar ze heeft ook aandacht voor haar hond en pony. Ze is 175 centimeter groot en ze heeft een kloeke 85 E cupmaat. Hasta la vista, baby!

Posted 30/01/2019 by ambijans in Babes

‘Gonzo’ (Abattoir Fermé) @ CCHA   Leave a comment

gonzo

Abattoir Fermé is terug. En het gaat hard. In 2017 stonden ze hier met hun eigenzinnige versie van Alice in wonderland (kortweg Alice). En vorig seizoen verkochten ze nagenoeg iedere zaal uit met hun Hamlet, met Stefaan Degand in de rol van getormenteerde ziel. Beide stukken heb ik toen gezien in CCHA. In hun nieuwste productie Gonzo neemt zelfverklaard sjamaan Amy (Tine Van den Wyngaert) je mee op een spirituele reis. Terwijl buiten de koortsige werkelijkheid aan hoge snelheid voorbijdendert, hebben Frank, Tom, Charlene en Tanja zich samen met gids Amy veilig teruggetrokken in een bunker, diep onder het aardoppervlak. Ze staan aan het begin van een spannende innerlijke reis. Een zoektocht naar zichzelf en naar elkaar. Naar structuur, houvast en rust in tijden van onzekerheid, chaos en overprikkeling. De recensies die ik over dit stuk las zijn wisselend van beoordeling, dus we zullen we er onszelf een mening over moeten vormen. 😉

Posted 29/01/2019 by ambijans in Theater

‘Green Book’ (Peter Farrelly) @ Roxy   Leave a comment

green book

De januarimaand is alweer bijna om, maar wij zitten nu pas voor het eerst in de bioscoop. Beter laat dan nooit zeker? Soit, als we ervoor gaan dan best voor een prent die wat uitstraling heeft. ‘Green Book’ volgt een Italiaans-Amerikaanse uitsmijter, Tony Lip (gespeeld door Viggo Mortensen) genaamd, die zijn baan verliest wanneer zijn nachtclub moet sluiten. Vervolgens besluit hij als chauffeur rond te rijden voor een uiterst getalenteerde pianist (Mahershala Ali). De twee kunnen elkaar niet luchten of zien, maar vormen geleidelijk aan een band met elkaar. Regisseur van dienst is dit keer Peter Farrelly.  De film won onlangs drie Golden Globes (voor beste musical/komedie, voor beste scenario en acteur Mahershala Ali, bekend van de film Moonlight, werd beste acteur in een bijrol). De Golden Globes zijn vaak een goeie indicatie voor de Academy Awards. Een trailer heb je nog van ons te goed!

UPDATE

Wie afgaat op andere door Peter Farrelly geregisseerde films (vehikels zoals o.a. ‘Dumb & Dumber’) zou nooit verwachten dat hij ook dit soort films in zich had. Een heerlijk ontspannende film in een aardig gevulde bioscoopzaal. Oké, je ziet van mijlenver afkomen dat twee totaal verschillende karakters geleidelijk naar mekaar toe zullen groeien (met tussenin de nodige verwikkelingen) en dat we uiteindelijk afstevenen op een zeemzoet happy end, maar vermits het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten tussen Tony Vallelonga (o.a. te zien in ‘The Sopranos’) en jazzpianist Don Shirley (die tot aan hun dood vrienden bleven) wil ik de authenticiteit ervan hier niet betwisten. De film is gedraaid voor een breed publiek, dus ik dicht ‘m wel een paar Oscars toe. De volgende twee maandagen zitten wij naar alle waarschijnlijkheid opnieuw in The Roxy Theatre. Maar daarover meer als het zover is! 😉

Posted 28/01/2019 by ambijans in Film

50 onderschatte bands/artiesten (134) Feist   Leave a comment

feist

Leslie Feist (° 1976) is een Canadese zangeres en singer-songwriter die solo optreedt onder de naam Feist, maar ook als lid van Broken Social Scene. Ze begon op 15-jarige leeftijd ooit als zangeres in een punkband met de naam Placebo (niet te verwarren met de gelijknamige Britse band). Na vijf jaar moest ze het rustiger aan gaan doen vanwege problemen met haar stem. Ze verhuisde naar Toronto, nam de gitaar op en in 1999 werd ze gitariste voor By Divine Right. Dat jaar kwam ook haar eerste solo-album uit. Haar tweede cd, die een mix vormde van jazz, bossa nova en indie rock werd geroemd als één van de beste Canadese albums van 2004. Veel mensen zullen haar ook kennen van het nummer ‘Limit to your love’ waarmee James Blake later een bescheiden hitje zou scoren. Feist woonde een tijdje in Parijs, ze kwam na haar cd uit 2011 in een heuse midlifecrisis terecht die ei zo na het einde van haar muziekcarrière inluidde. Gelukkig kwam alles weer terug op zijn pootjes terecht. Het feit dat ze vaak door collega-muzikanten werd gevraagd voor een bijdrage op hun cd stimuleerde haar om er opnieuw voor te gaan. Dat leidde ondertussen tot vijf full cd’s en twee verzamelcd’s.

1. ‘Family’ (uit ‘Monarch (Lay your jewelled head down)’, 1999)

2. ‘New torch’ (uit ‘Monarch (Lay your jewelled head down)’, 1999)

3. ‘Mushaboom’ (uit ‘Let it die’, 2004)

4. ‘Inside and out’ (uit ‘Let it die’, 2004)

5. ‘My moon my man’ (uit ‘The reminder’, 2007)

6. ‘1234’ (uit ‘The reminder’, 2007)

7. ‘Caught in a long wind’ (uit ‘Metals’, 2011)

8. ‘How come you never go there’ (uit ‘Metals’, 2011)

9. ‘Pleasure’ (uit ‘Pleasure’, 2017)

10. ‘Any party’ (uit ‘Pleasure’, 2017)

Posted 27/01/2019 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (88) Deadwood (2004-2006)   Leave a comment

deadwood

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Deadwood’ is een HBO-televisieserie die zich aan het einde van de negentiende eeuw afspeelt in South Dakota, een plek die toentertijd beheerst werd door de goudkoorts. Na drie seizoenen is de reeks gestopt met de aankondiging dat er ooit nog een film over zou verschijnen. HBO zou daar sinds begin november 2018 eindelijk mee bezig zijn. Het verhaal? Voormalig wetsdienaar Seth Bullock (Timothy Olyphant) reist eind negentiende eeuw naar het plaatsje Deadwood, waar hij een ijzerwarenzaak wil beginnen om de goudzoekers van gereedschap te voorzien. Ook onderweg naar Deadwood zijn Wild Bill Hickok (Keith Carradine) en Calamity Jane (Robin Weigert). Ze krijgen te maken met moord, corruptie, prostitutie, machtsmisbruik en andere onverkwikkelijkheden. ‘Deadwood’ is een bijzonder goed gedocumenteerde serie, deels gebaseerd op echte dagboeken van historische personages en krantenartikelen. Tegelijk is het een spannende, uitstekend gespeelde serie, waarin vooral de fraaie dialogen opvallen. Een trailer om alvast in de juiste sfeer te geraken.

Absoluut te mijden op tv: ‘RIP’ (1992-1994)

Posted 26/01/2019 by ambijans in TV

Oorwurm van de week (135)   Leave a comment

mötley crüe

Terugblikken én vooruitblikken, dat doen we steeds aan het begin van deze vaste rubriek. Wat gebeurde er de afgelopen dagen allemaal? Maandag kreeg onze betaalterminal op het werk een grondige update: vanaf nu kan je naast cash betalingen ook betalingen uitvoeren met je creditcard. Een serieuze meerwaarde! Dinsdag kreeg ons land voor het eerst in dit nieuwe jaar te maken met winterellende in de vorm van een deftige sneeuwlaag. Morgenavond tot slot speelt Moedige Missers traditioneel de Haute Quizine quiz in Mol. Voor volgende week staan er alvast een viertal dingen op de planning. Maandag trek ik mogelijk naar de bioscoop want ze draaien ‘Green Book’ (voor het eerst in 2019), dinsdag heb ik een toneelvoorstelling (Abattoir Fermé in CCHA), zaterdag ga ik naar Whispering Sons kijken in MOD en zondag staat er een familie-etentje gepland. Soit, tijd voor onze oorwurmen!

Dr. Feelgood – Mötley Crüe: we beginnen deze week meteen met onze classic, die werd gefabriceerd in 1989 en die straks dus alweer dertig jaar oud zal zijn. We zijn bij mijn weten nog nooit begonnen met een heavy metalbijdrage, dus daar brengen we meteen verandering in op deze manier. Het nummer kwam voorbij op de Merodesnookers quiz van afgelopen weekend in Turnhout.

Crowbar – Frank Carter & The Rattlesnakes: deze artiest werd slechts één keer eerder vermeld op mijn blog in een recent verleden, zijnde bij het verschijnen van hun vorige cd in januari 2017. Liefhebbers van stevige rockmuziek zijn hier aan het juiste adres al is het nog tot begin mei wachten op de release van ‘End of suffering’.

Body chemistry – The Drums: deze heren kent iedereen nog wel van hun bescheiden hitje ‘Let’s go surfing’ uit 2010. Ondertussen zijn we al enkele cd’s verder. Hun vorige cd uit 2017 was niet meteen een hoogvlieger, dus hopelijk kunnen ze opnieuw bevestigen met opvolger ‘Brutalism’ die in april zal verschijnen.

To believe – Cinematic Orchestra: we zijn bijzonder blij dat er na twaalf jaar stilte eindelijk nog eens een full cd op komst is van deze Britse nu jazz band (in maart om precies te zijn!) die destijds furore maakte op het Ninja Tune label. Het label is gebleven, dus we vermoeden dat de band niets aan kwaliteit heeft ingeboet. Voor het titelnummer kregen ze vocale ondersteuning van Moses Sumney.

Dawan – Apparat: we gaan er deze week uit met dit soloproject van de Duitser Sascha Ring. Ring was er eventjes uit met Apparat om zich aan zijn zijprojectje Moderat te wijden, maar zes jaar na de vorige release verschijnt in maart ‘LP5’. Volgende week zijn we uiteraard weer van de partij met een stel kakelverse oorwurmen.

Posted 25/01/2019 by ambijans in Muziek