Archive for januari 2019

‘Wapenliefde’ (Jennifer Clement)   Leave a comment

jennifer clement

De veertienjarige Pearl woont met haar moeder Margot in een auto op een parkeerplaats naast een woonwagenkamp in Florida. Pearl groeit op in de passagiersstoel, Margot woont op de achterbank. Moeder en dochter worden al snel opgenomen in de kleine gemeenschap van het woonwagenkamp, en Pearl gaat naar school terwijl haar moeder met schoonmaakwerk wat geld weet te verdienen. Op een dag neemt Margot een nieuwe vriend mee naar de auto. De man handelt in wapens, en geeft haar een geweer dat ze verstopt onder de bestuurdersstoel. Het wapen is een duistere, angstaanjagende aanwezigheid, die Pearls leven voor altijd zal veranderen. Auteur Jennifer Clement studeerde literatuur in New York en Parijs. Ze heeft voor ‘Gebed voor de vermisten’ de NEA Fellowship in Fiction gekregen. Ze woont in Mexico-stad en was voorzitter van de PEN Mexico. Momenteel is ze voorzitter van de PEN International. Het boek is terug te vinden in de betere boekhandel, maar uiteraard ook in een plaatselijke bibliotheek naar keuze!

Posted 31/01/2019 by ambijans in Literatuur

Babe van de week (100) Annelies Sas   Leave a comment

annelies sas (c) timo meussen

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

En we eindigen deze rubriek in het bronsgroen eikenhout, Koersel that is. We zwaaien deze rubriek plechtig en gepast uit, al is er toch nog een klein Arnold Schwarzeneggerstemmetje in mijn achterhoofd dat ‘I’ll be back’ brult. ‘Reculer pour mieux sauter’ zoals ze dat zo mooi zeggen in de taal van Molière. Anyways, we gingen het over babes hebben zeker? Annelies Sas (31) is een plus size model, een rolmodel als het ware voor alle dames met een maatje meer. In oktober vorig jaar engageerde ze zich op politiek vlak door te kandideren bij Voluit, een nieuw opgerichte beweging. Helaas leverde haar dat geen zitje op in de gemeenteraad. Haar partij deed het wél goed want ze mogen meebesturen in Beringen. Naast model zijn is ze werkzaam als coördinatrice in de kinderomvang. Annelies heeft een vriend én een dochter van acht. In haar vrije tijd doet ze aan salsa dansen, maar ze heeft ook aandacht voor haar hond en pony. Ze is 175 centimeter groot en ze heeft een kloeke 85 E cupmaat. Hasta la vista, baby!

Posted 30/01/2019 by ambijans in Babes

‘Gonzo’ (Abattoir Fermé) @ CCHA   Leave a comment

gonzo

Abattoir Fermé is terug. En het gaat hard. In 2017 stonden ze hier met hun eigenzinnige versie van Alice in wonderland (kortweg Alice). En vorig seizoen verkochten ze nagenoeg iedere zaal uit met hun Hamlet, met Stefaan Degand in de rol van getormenteerde ziel. Beide stukken heb ik toen gezien in CCHA. In hun nieuwste productie Gonzo neemt zelfverklaard sjamaan Amy (Tine Van den Wyngaert) je mee op een spirituele reis. Terwijl buiten de koortsige werkelijkheid aan hoge snelheid voorbijdendert, hebben Frank, Tom, Charlene en Tanja zich samen met gids Amy veilig teruggetrokken in een bunker, diep onder het aardoppervlak. Ze staan aan het begin van een spannende innerlijke reis. Een zoektocht naar zichzelf en naar elkaar. Naar structuur, houvast en rust in tijden van onzekerheid, chaos en overprikkeling. De recensies die ik over dit stuk las zijn wisselend van beoordeling, dus we zullen we er onszelf een mening over moeten vormen. 😉

Posted 29/01/2019 by ambijans in Theater

‘Green Book’ (Peter Farrelly) @ Roxy   Leave a comment

green book

De januarimaand is alweer bijna om, maar wij zitten nu pas voor het eerst in de bioscoop. Beter laat dan nooit zeker? Soit, als we ervoor gaan dan best voor een prent die wat uitstraling heeft. ‘Green Book’ volgt een Italiaans-Amerikaanse uitsmijter, Tony Lip (gespeeld door Viggo Mortensen) genaamd, die zijn baan verliest wanneer zijn nachtclub moet sluiten. Vervolgens besluit hij als chauffeur rond te rijden voor een uiterst getalenteerde pianist (Mahershala Ali). De twee kunnen elkaar niet luchten of zien, maar vormen geleidelijk aan een band met elkaar. Regisseur van dienst is dit keer Peter Farrelly.  De film won onlangs drie Golden Globes (voor beste musical/komedie, voor beste scenario en acteur Mahershala Ali, bekend van de film Moonlight, werd beste acteur in een bijrol). De Golden Globes zijn vaak een goeie indicatie voor de Academy Awards. Een trailer heb je nog van ons te goed!

UPDATE

Wie afgaat op andere door Peter Farrelly geregisseerde films (vehikels zoals o.a. ‘Dumb & Dumber’) zou nooit verwachten dat hij ook dit soort films in zich had. Een heerlijk ontspannende film in een aardig gevulde bioscoopzaal. Oké, je ziet van mijlenver afkomen dat twee totaal verschillende karakters geleidelijk naar mekaar toe zullen groeien (met tussenin de nodige verwikkelingen) en dat we uiteindelijk afstevenen op een zeemzoet happy end, maar vermits het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten tussen Tony Vallelonga (o.a. te zien in ‘The Sopranos’) en jazzpianist Don Shirley (die tot aan hun dood vrienden bleven) wil ik de authenticiteit ervan hier niet betwisten. De film is gedraaid voor een breed publiek, dus ik dicht ‘m wel een paar Oscars toe. De volgende twee maandagen zitten wij naar alle waarschijnlijkheid opnieuw in The Roxy Theatre. Maar daarover meer als het zover is! 😉

Posted 28/01/2019 by ambijans in Film

50 onderschatte bands/artiesten (134) Feist   Leave a comment

feist

Leslie Feist (° 1976) is een Canadese zangeres en singer-songwriter die solo optreedt onder de naam Feist, maar ook als lid van Broken Social Scene. Ze begon op 15-jarige leeftijd ooit als zangeres in een punkband met de naam Placebo (niet te verwarren met de gelijknamige Britse band). Na vijf jaar moest ze het rustiger aan gaan doen vanwege problemen met haar stem. Ze verhuisde naar Toronto, nam de gitaar op en in 1999 werd ze gitariste voor By Divine Right. Dat jaar kwam ook haar eerste solo-album uit. Haar tweede cd, die een mix vormde van jazz, bossa nova en indie rock werd geroemd als één van de beste Canadese albums van 2004. Veel mensen zullen haar ook kennen van het nummer ‘Limit to your love’ waarmee James Blake later een bescheiden hitje zou scoren. Feist woonde een tijdje in Parijs, ze kwam na haar cd uit 2011 in een heuse midlifecrisis terecht die ei zo na het einde van haar muziekcarrière inluidde. Gelukkig kwam alles weer terug op zijn pootjes terecht. Het feit dat ze vaak door collega-muzikanten werd gevraagd voor een bijdrage op hun cd stimuleerde haar om er opnieuw voor te gaan. Dat leidde ondertussen tot vijf full cd’s en twee verzamelcd’s.

1. ‘Family’ (uit ‘Monarch (Lay your jewelled head down)’, 1999)

2. ‘New torch’ (uit ‘Monarch (Lay your jewelled head down)’, 1999)

3. ‘Mushaboom’ (uit ‘Let it die’, 2004)

4. ‘Inside and out’ (uit ‘Let it die’, 2004)

5. ‘My moon my man’ (uit ‘The reminder’, 2007)

6. ‘1234’ (uit ‘The reminder’, 2007)

7. ‘Caught in a long wind’ (uit ‘Metals’, 2011)

8. ‘How come you never go there’ (uit ‘Metals’, 2011)

9. ‘Pleasure’ (uit ‘Pleasure’, 2017)

10. ‘Any party’ (uit ‘Pleasure’, 2017)

Posted 27/01/2019 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (88) Deadwood (2004-2006)   Leave a comment

deadwood

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Deadwood’ is een HBO-televisieserie die zich aan het einde van de negentiende eeuw afspeelt in South Dakota, een plek die toentertijd beheerst werd door de goudkoorts. Na drie seizoenen is de reeks gestopt met de aankondiging dat er ooit nog een film over zou verschijnen. HBO zou daar sinds begin november 2018 eindelijk mee bezig zijn. Het verhaal? Voormalig wetsdienaar Seth Bullock (Timothy Olyphant) reist eind negentiende eeuw naar het plaatsje Deadwood, waar hij een ijzerwarenzaak wil beginnen om de goudzoekers van gereedschap te voorzien. Ook onderweg naar Deadwood zijn Wild Bill Hickok (Keith Carradine) en Calamity Jane (Robin Weigert). Ze krijgen te maken met moord, corruptie, prostitutie, machtsmisbruik en andere onverkwikkelijkheden. ‘Deadwood’ is een bijzonder goed gedocumenteerde serie, deels gebaseerd op echte dagboeken van historische personages en krantenartikelen. Tegelijk is het een spannende, uitstekend gespeelde serie, waarin vooral de fraaie dialogen opvallen. Een trailer om alvast in de juiste sfeer te geraken.

Absoluut te mijden op tv: ‘RIP’ (1992-1994)

Posted 26/01/2019 by ambijans in TV

Oorwurm van de week (135)   Leave a comment

mötley crüe

Terugblikken én vooruitblikken, dat doen we steeds aan het begin van deze vaste rubriek. Wat gebeurde er de afgelopen dagen allemaal? Maandag kreeg onze betaalterminal op het werk een grondige update: vanaf nu kan je naast cash betalingen ook betalingen uitvoeren met je creditcard. Een serieuze meerwaarde! Dinsdag kreeg ons land voor het eerst in dit nieuwe jaar te maken met winterellende in de vorm van een deftige sneeuwlaag. Morgenavond tot slot speelt Moedige Missers traditioneel de Haute Quizine quiz in Mol. Voor volgende week staan er alvast een viertal dingen op de planning. Maandag trek ik mogelijk naar de bioscoop want ze draaien ‘Green Book’ (voor het eerst in 2019), dinsdag heb ik een toneelvoorstelling (Abattoir Fermé in CCHA), zaterdag ga ik naar Whispering Sons kijken in MOD en zondag staat er een familie-etentje gepland. Soit, tijd voor onze oorwurmen!

Dr. Feelgood – Mötley Crüe: we beginnen deze week meteen met onze classic, die werd gefabriceerd in 1989 en die straks dus alweer dertig jaar oud zal zijn. We zijn bij mijn weten nog nooit begonnen met een heavy metalbijdrage, dus daar brengen we meteen verandering in op deze manier. Het nummer kwam voorbij op de Merodesnookers quiz van afgelopen weekend in Turnhout.

Crowbar – Frank Carter & The Rattlesnakes: deze artiest werd slechts één keer eerder vermeld op mijn blog in een recent verleden, zijnde bij het verschijnen van hun vorige cd in januari 2017. Liefhebbers van stevige rockmuziek zijn hier aan het juiste adres al is het nog tot begin mei wachten op de release van ‘End of suffering’.

Body chemistry – The Drums: deze heren kent iedereen nog wel van hun bescheiden hitje ‘Let’s go surfing’ uit 2010. Ondertussen zijn we al enkele cd’s verder. Hun vorige cd uit 2017 was niet meteen een hoogvlieger, dus hopelijk kunnen ze opnieuw bevestigen met opvolger ‘Brutalism’ die in april zal verschijnen.

To believe – Cinematic Orchestra: we zijn bijzonder blij dat er na twaalf jaar stilte eindelijk nog eens een full cd op komst is van deze Britse nu jazz band (in maart om precies te zijn!) die destijds furore maakte op het Ninja Tune label. Het label is gebleven, dus we vermoeden dat de band niets aan kwaliteit heeft ingeboet. Voor het titelnummer kregen ze vocale ondersteuning van Moses Sumney.

Dawan – Apparat: we gaan er deze week uit met dit soloproject van de Duitser Sascha Ring. Ring was er eventjes uit met Apparat om zich aan zijn zijprojectje Moderat te wijden, maar zes jaar na de vorige release verschijnt in maart ‘LP5’. Volgende week zijn we uiteraard weer van de partij met een stel kakelverse oorwurmen.

Posted 25/01/2019 by ambijans in Muziek

Babe van de week (99) Chloe Goodman   Leave a comment

NINTCHDBPICT000248909221

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Chloe Goodman (28) is een voormalig Brits model én tv-persoonlijkheid die weinig moeite had met een streepje artistiek naakt. Ze begon ooit als Page Three girl in de Britse tabloid The Sun. Die populariteit wendde ze meteen aan om op te draven in intellectuele programma’s zoals o.a. ‘Ex on the beach’ en ‘Celebrity Big Brother’. Dit leverde haar weer nieuwe modellenopdrachten op én fotoreportages voor o.a. Zoo en Nuts, dus ‘missie geslaagd’ in haar geval. Ze werd ook vaak gevraagd om als body double te fungeren in films. Zag pakweg Cameron Diaz een bepaalde naaktscène niet zitten, dan werd de scène gedraaid met Chloe in beeld. In Londen is ze steeds aanwezig op alle exclusieve feestjes. Chloe is 165 centimeter groot, ze weegt 49 kilogram én ze heeft een puur natuur 70D cupmaat. Ze zou samen zijn met een Britse profvoetballer.

Posted 24/01/2019 by ambijans in Babes

‘De onsterfelijken’ (Chloe Benjamin)   Leave a comment

chloe benjamin

‘De onsterfelijken’ is een groot succes in de VS en kwam op 7 binnen in de New York Times-bestsellerlijst. De inhoud? New York, 1969. De broers en zussen Gold – vier adolescenten op de rand van volwassenheid – krijgen van een helderziende hun sterfdatum te horen. De voorspelling heeft grote gevolgen voor de vijftig jaar die volgen, ieder van hen probeert op eigen wijze het lot te bezweren. Oogappel Simon vlucht naar de westkust, op zoek naar de liefde in het San Francisco van de jaren tachtig. De dromerige Klara wordt illusionist in Las Vegas, geobsedeerd door de grens tussen werkelijkheid en fantasie. Oudste zoon Daniel zoekt naar zekerheid als legerarts in de jaren na 9/11, hopend het lot te kunnen bezweren. En Varya, de intelligente van het stel, werpt zich op de wetenschap en probeert de grenzen van onsterfelijkheid te breken. ‘De onsterfelijken’ is een magistrale ode aan de onontkoombare kracht van verhalen, van geloof en van familiebanden. Auteur Chloe Benjamin groeide op in San Francisco en studeerde aan Vassar College en de University of Wisconsin. Haar debuutroman ‘The Anatomy of Dreams’ won de Edna Ferber Fiction Book Award en was genomineerd voor de Center for First Fiction Novel Prize. Haar verhalen verschijnen in verschillende tijdschriften en haar werk wordt in meer dan dertig landen vertaald.

Posted 23/01/2019 by ambijans in Literatuur

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (58)   Leave a comment

spieken, iedereen deed het wel eens

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik heb geen peiling gehouden noch een wetenschappelijke studie achter de hand die dit blogbericht effectief met feiten kan staven, dus iedereen kan er het zijne/hare van denken. Zelf ben ik niet te beroerd om toe te geven dat ik in mijn studententijd aardig wat heb gespiekt (zoals zovelen vóór én na mij). Niet dat het me veel heeft opgeleverd trouwens, ik geef het maar even mee! Toch denk ik dat mijn afkijkpraktijken hebben vorm gekregen in de middelbare school. En later kregen ze een vervolg in het hoger onderwijs (al was het daar een pak minder, omdat de hoeveelheid leerstof minder behapbaar was). Waar je in het middelbaar onderwijs nog aardig wat hulp had aan een grote meetlat, bleek die verderop in mijn schoolcarrière véél te beperkt om de boel te belazeren. Zo gebruikten wij een lat meestal tijdens de reguliere examenperiodes, want dan zaten we in een grotere ruimte met een beperkt aantal surveillerende leerkrachten. Bij overhoringen of toetsen waren we aangewezen op andere truken van de foor. In mijn geval hielp het bijvoorbeeld dat ik toch een bepaalde tijd met langer haar heb rondgelopen. Meestal was dat effectief genoeg om er mijn voordeel mee te doen. Tenzij de leerkracht ons verplichtte om een kaft rechtop te zetten op onze bank. Dan zag je dus niets en was je helemaal op jezelf aangewezen. In mijn geval was het zelfs zo erg dat ik vooraf een inschatting maakte hoe veel ik voor een bepaald vak zou studeren. Voor een ‘relatief’ makkelijk vak studeerde ik vrijwel niets wanneer ik wist dat spieken een makkie zou worden. Ongelofelijk dom natuurlijk wetende dat een beetje studeren gelijk zou staan met degelijke punten. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit ben betrapt op spieken, dus ik had er een zeker talent voor. Toch was er één bepaalde leerkracht die mij voortdurend in de gaten hield. Ik heb het op mijn blog ooit over hem gehad (in een andere rubriek én met een ander verhaal). Zijn naam weiger ik al jaren uit te spreken omdat hij mij toentertijd té hard geblameerd heeft in de klas (na een ogenschijnlijk onschuldig incident op de allereerste dag van het nieuwe schooljaar). Hij maakte van een mug toen een olifant en hij heeft me (gelukkig slechts twee schooljaren) geen centimeter ruimte meer gegeven in zijn lessen. Hij leefde op als hij mij kon kleineren. Dan weerklonk zijn bulderlach door de klas. Wanneer we bijvoorbeeld werkwoordsvervoegingen in een bepaalde tijd moesten zetten tijdens een overhoring slenterde hij voortdurend door de klas. Ik had lang haar dus bij twijfel keek ik gewoon door mijn weelderige haardos heen op het blad van mijn buurman. Resultaat: ik reed een foutloos parcours. De keer erna bleef hij vrijwel constant in mijn buurt staan. Ik kreeg er zowaar bijna afkijkvrees van. Op zeker moment waren er een paar zieken in de klas, dus dacht hij zijn slag te kunnen slaan: ik mocht ergens op een bankje alleen mijn overhoring maken zonder buurman/vrouw. Balen natuurlijk … al was het lot mij die dag gunstig gezind. Ik behaalde opnieuw redelijke punten (zéér tegen de zin van de man die mij steevast ‘onzen artiest’ noemde). Ik mocht daarna terug langs mijn oude buurman gaan zitten. Samen hadden we er zowaar een beetje schik in dat hij mij niet had kunnen krenken. Iets té veel naar zijn zin blijkbaar, want daar was hij met zijn volgende sanctie: de buurvrouw van H. vooraan in de klas moest van plaats wisselen met mij voor de rest van het schooljaar. Ineens verhuisde ik van achteraan in de klas naar helemaal vooraan. Ik kan jullie vertellen: I was not amused! Voorheen kon ik mij wat onttrekken aan zijn alziend oog en ineens zat ik vlak voor zijn neus. Gedaan met de pret, ik kon geen kik meer geven of hij zou langs mij staan. Ik had plots ook een buurvrouw in plaats van een buurman. De eerste dagen langs haar ervoer ik als ‘de ergst mogelijke straf’, maar al snel merkte ik dat er véél meer voordelen waren aan het feit dat ik langs H. zat dan dat er nadelen waren. Ze was niet alleen één van mijn verstandigste klasgenotes, maar ontpopte zich al snel tot een mooie, lieve, interessante en fijne buurvrouw. Waar ik aanvankelijk nog vooroordelen had (‘zie mij hier nu zitten naast het nerdje van de klas’), bleek het in zekere zin een godsgeschenk. We gingen wat meer op onze persoonlijke hygiëne letten zo naast een vrouw, we werden ineens een pak serieuzer en we besloten ons zo low profile mogelijk op te stellen bij die ene bewuste leerkracht maar dan wél weer onszelf te zijn tijdens alle andere lessen. Zo werd het uiteindelijk toch nog een fijn schooljaar!

Posted 22/01/2019 by ambijans in Algemeen