Archive for 03/01/2019

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (55)   Leave a comment

kleding kopen, vroeger soms een ramp

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Een nieuw jaar is begonnen, dus dat wil zeggen dat ook de koopjesperiode terug van start is gegaan. Ik herinner mij nog levendig het concept ‘kleding kiezen’ toen ik een jaar of tien was. Een nieuwe broek of trui kopen, het had wat voeten in de aarde. Terwijl mijn broer rustig in het pashokje kroop om wat verschillende maten uit te proberen, brulde ik bijna de hele winkel bij mekaar omdat ik er geen zin in had. De eerste broek die ‘ongeveer’ in de juiste maat was werd dadelijk goedgekeurd (ook al zei mijn moeder dat ze iets té kort/te lang was). Met véél tegenzin waagde ik me daarna aan een andere kleur/maat. Terwijl een makkelijkere klant als mijn broer zijn gading vond, stond ik een beetje bokkig rond te draaien in de buurt van ons pashokje. Het kan haast niet anders of het moet ook voor de verkoopsters van enkele kledingzaken een hels karwei zijn geweest om hun werk op een klantvriendelijke manier uit te voeren. Mijn welgemeende excuses daarvoor! Het had niet zo zeer met de winkels waar we kwamen te maken, maar ik was gewoon een moeilijk geval: ik paste bijvoorbeeld niet graag wintertruien omdat ze jeukten aan mijn huid (als ik ze aantrok). Er waren nog mensen bij wie zo’n trui irriteerde, maar die maakten er verder geen spel van. Kleding passen werd vanaf ons veertiende jaar plots een héél ander verhaal. Helaas kwam dat een beetje onder druk van de schoolomgeving. Ook in Zonhoven werd je meer voor ‘vol’ aanzien als je de juiste merkkleding droeg. Het is zó elitair en onnozel eigenlijk, maar het werkte gewoon op die manier. Mijn broer en ik leerden plots winkels ‘uit het duurdere segment’ kennen en kochten vanaf dan daar onze kleding. In die tijd was het credo ‘hoe opvallender het merk in beeld was, hoe beter’ nog volop van kracht. Hoe ouder je wordt, hoe minder opvallend je je kleding koopt. Als er dus levensgroot ‘Chipie’ of ‘Chevignon’ op stond kwam de definitieve aankoop steeds dichterbij. Al moet ik toch zeggen dat ik hierna menig aangenaam uurtje heb gesleten terwijl ik kleding stond te passen. Dat kon alleen omdat mijn moeder daar de toestemming voor gaf, mijn vader had geen idee wat alles kostte (maar knikte goedkeurend als we verantwoording moesten afleggen). Ik heb daarna (tot op heden) mijn vaste winkels gehad om kleding te kopen. Die mensen weten na een tijdje wat jouw persoonlijke smaak is. Veel mensen vinden kleding wellicht onbelangrijk (ik kan daar helemaal inkomen en ik neem hen ook niets kwalijk), maar ‘de kleren maken de man’ is een Vlaams spreekwoord dat anno 2019 nog steeds op mijn lijf is geschreven. Een net en verzorgd voorkomen hebben én daardoor een goede eerste indruk maken, daar probeer ik naar te streven. Je hoeft daarvoor niet eens in een boetiek te kopen. Als je weinig feeling hebt voor mode of trends, laat je dan zeker adviseren door een verkoopster want die mensen kennen hun vak!

Posted 03/01/2019 by ambijans in Algemeen