Archive for 22/01/2019

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (58)   Leave a comment

spieken, iedereen deed het wel eens

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik heb geen peiling gehouden noch een wetenschappelijke studie achter de hand die dit blogbericht effectief met feiten kan staven, dus iedereen kan er het zijne/hare van denken. Zelf ben ik niet te beroerd om toe te geven dat ik in mijn studententijd aardig wat heb gespiekt (zoals zovelen vóór én na mij). Niet dat het me veel heeft opgeleverd trouwens, ik geef het maar even mee! Toch denk ik dat mijn afkijkpraktijken hebben vorm gekregen in de middelbare school. En later kregen ze een vervolg in het hoger onderwijs (al was het daar een pak minder, omdat de hoeveelheid leerstof minder behapbaar was). Waar je in het middelbaar onderwijs nog aardig wat hulp had aan een grote meetlat, bleek die verderop in mijn schoolcarrière véél te beperkt om de boel te belazeren. Zo gebruikten wij een lat meestal tijdens de reguliere examenperiodes, want dan zaten we in een grotere ruimte met een beperkt aantal surveillerende leerkrachten. Bij overhoringen of toetsen waren we aangewezen op andere truken van de foor. In mijn geval hielp het bijvoorbeeld dat ik toch een bepaalde tijd met langer haar heb rondgelopen. Meestal was dat effectief genoeg om er mijn voordeel mee te doen. Tenzij de leerkracht ons verplichtte om een kaft rechtop te zetten op onze bank. Dan zag je dus niets en was je helemaal op jezelf aangewezen. In mijn geval was het zelfs zo erg dat ik vooraf een inschatting maakte hoe veel ik voor een bepaald vak zou studeren. Voor een ‘relatief’ makkelijk vak studeerde ik vrijwel niets wanneer ik wist dat spieken een makkie zou worden. Ongelofelijk dom natuurlijk wetende dat een beetje studeren gelijk zou staan met degelijke punten. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit ben betrapt op spieken, dus ik had er een zeker talent voor. Toch was er één bepaalde leerkracht die mij voortdurend in de gaten hield. Ik heb het op mijn blog ooit over hem gehad (in een andere rubriek én met een ander verhaal). Zijn naam weiger ik al jaren uit te spreken omdat hij mij toentertijd té hard geblameerd heeft in de klas (na een ogenschijnlijk onschuldig incident op de allereerste dag van het nieuwe schooljaar). Hij maakte van een mug toen een olifant en hij heeft me (gelukkig slechts twee schooljaren) geen centimeter ruimte meer gegeven in zijn lessen. Hij leefde op als hij mij kon kleineren. Dan weerklonk zijn bulderlach door de klas. Wanneer we bijvoorbeeld werkwoordsvervoegingen in een bepaalde tijd moesten zetten tijdens een overhoring slenterde hij voortdurend door de klas. Ik had lang haar dus bij twijfel keek ik gewoon door mijn weelderige haardos heen op het blad van mijn buurman. Resultaat: ik reed een foutloos parcours. De keer erna bleef hij vrijwel constant in mijn buurt staan. Ik kreeg er zowaar bijna afkijkvrees van. Op zeker moment waren er een paar zieken in de klas, dus dacht hij zijn slag te kunnen slaan: ik mocht ergens op een bankje alleen mijn overhoring maken zonder buurman/vrouw. Balen natuurlijk … al was het lot mij die dag gunstig gezind. Ik behaalde opnieuw redelijke punten (zéér tegen de zin van de man die mij steevast ‘onzen artiest’ noemde). Ik mocht daarna terug langs mijn oude buurman gaan zitten. Samen hadden we er zowaar een beetje schik in dat hij mij niet had kunnen krenken. Iets té veel naar zijn zin blijkbaar, want daar was hij met zijn volgende sanctie: de buurvrouw van H. vooraan in de klas moest van plaats wisselen met mij voor de rest van het schooljaar. Ineens verhuisde ik van achteraan in de klas naar helemaal vooraan. Ik kan jullie vertellen: I was not amused! Voorheen kon ik mij wat onttrekken aan zijn alziend oog en ineens zat ik vlak voor zijn neus. Gedaan met de pret, ik kon geen kik meer geven of hij zou langs mij staan. Ik had plots ook een buurvrouw in plaats van een buurman. De eerste dagen langs haar ervoer ik als ‘de ergst mogelijke straf’, maar al snel merkte ik dat er véél meer voordelen waren aan het feit dat ik langs H. zat dan dat er nadelen waren. Ze was niet alleen één van mijn verstandigste klasgenotes, maar ontpopte zich al snel tot een mooie, lieve, interessante en fijne buurvrouw. Waar ik aanvankelijk nog vooroordelen had (‘zie mij hier nu zitten naast het nerdje van de klas’), bleek het in zekere zin een godsgeschenk. We gingen wat meer op onze persoonlijke hygiëne letten zo naast een vrouw, we werden ineens een pak serieuzer en we besloten ons zo low profile mogelijk op te stellen bij die ene bewuste leerkracht maar dan wél weer onszelf te zijn tijdens alle andere lessen. Zo werd het uiteindelijk toch nog een fijn schooljaar!

Posted 22/01/2019 by ambijans in Algemeen