Archive for februari 2019

Oorwurm van de week (140)   Leave a comment

Ellen Allien

Het is weer oorwurmentijd, maar niet vooraleer we eventjes zijn teruggekomen op de afgelopen dagen. En we blikken ook vooruit. Maandagavond zaten we bijvoorbeeld in de bioscoop voor ‘Leave no trace’, dinsdag kochten we alvast ons Pukkelpopcombiticket en woensdagavond speelden Moedige Missers traditioneel de PXL-Tech4Life quiz in Hasselt (een ploeg met Dirk, Kristof, Hanne en mezelf). Ik denk dat we daar net de top 20 hebben gehaald. Vrijdag en zaterdag is het opnieuw quizzen geblazen (aan tafel bij Happy Ending) in Rotselaar en Diest. Volgende week gaan we op dinsdag eten bij Sans Gêne, woensdag ga ik nog ergens als gastspeler aan de slag proberen te gaan voor de Sound of C quiz en hetzelfde hoop ik voor de Onderhondquiz in Westerlo. Zaterdagavond speelt Moedige Missers de allereerste filmquiz van Luc Kaminski in Houthalen-Helchteren. Wat onthouden we verder nog? Mooi lenteweer tijdens de winter én een beetje beweging voor wat onze dinsdagmenu’s op het werk betreft. Binnenkort lossen we hiervoor een aantal namen. Nu richten we ons op onze core business, zijnde muziek!

Ufo – Ellen Allien: ons eerste schijfje is van Duitse makelij en afkomstig van een EP die slechts twee nummers telt. Tussen ons gezegd én gezwegen: dit is een floorfiller van jewelste. Hier durf ik op Pukkelpop 2019 misschien nog wel de horlepiep op dansen! Dat kan in de dance hall zijn of in de boiler room. Spannend!

Boyfriends – Broken Social Scene: na 2010 werd het akelig stil rond deze Canadese indierockband, maar het kan verkeren (zo wist zelfs Bredero al!) want na hun 2017 come-back met full cd ‘Hug of Thunder’ komen ze nu met EP ‘Let’s try the after vol. 1′ op de proppen. Pure degelijkheid in my humble opinion!

Stranger in town – Toto: ik weet niet of het anno 2019 nog wel hip is om toe te geven dat deze Amerikaanse band in het verleden een paar aardige singles produceerde (‘Africa’, ‘Rosanna’, ‘I’ll be over you’ en ‘Stop loving you’ om er enkele te noemen). Voor onze classic keerden we deze week terug naar 1984. Wij waren toen twaalf jaar oud. En jullie?

Bloodless – Andrew Bird: voor deze Amerikaanse singer-songwriter die van vele markten thuis is maken we met plezier een plaatsje vrij. Hij speelde eerst in enkele bands, maar dacht daarna zijn ei beter kwijt te kunnen als ie solo ging. Zijn debuut dateert alweer uit 1997 en we zijn ondertussen zestien stuks ver met zijn in maart te verschijnen ‘My finest work yet’.

Don’t you know – Durand Jones & The Indications: en we gaan er deze week uit met een band die werd aangekondigd voor de komende Pukkelpopzondag (een ‘must see’ wat mij betreft). Ik hoorde ‘m enkele weken geleden al passeren op Radio 1’s onvolprezen ‘Wonderland’. Hun tweede cd ‘American Love Call’ verschijnt in maart. Volgende week zijn we uiteraard weer terug op post.

Posted 28/02/2019 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (138) Patrick Watson   Leave a comment

patrick watson

Patrick Watson (° 1979) is een Canadese singer-songwriter. Zijn muziek wordt vaak omschreven als een mix tussen indierock en klassieke muziek, waarbij hij veelal wordt vergeleken met artiesten als Rufus Wainwright, Pink Floyd en Jeff BuckleyPatrick Watson is tevens de naam van de band die Watson samen met drie anderen vormt. Zo heb je verder nog gitarist Simon Angell, percussionist Robbie Kuster en bassist Mishka Stein. Van in zijn vroege jeugdjaren zong Watson in kerkkoren en omdat er toen al een ongelofelijke passie voor muziek door zijn aders vloeide ging hij ook andere muziekgenres uitchecken. Zijn debuut uit 2001 presenteert hij zich nog solo aan het publiek, één jaar later heeft hij een begeleidingsband gevormd. In 2007 wint hij de Polaris Music Prize (zeg maar de belangrijkste Canadese muziekprijs). Elke nieuwe cd levert hem steevast lovende recensies op. Zijn discografie omvat vooralsnog zes full cd’s én soundtrack.

1. ‘Huracan’ (uit ‘Waterproof9’, 2001)

2. ‘The spell’ (uit ‘Waterproof9’, 2001)

3. ‘Silent city’ (uit ‘Just another ordinary day’, 2003)

4. ‘The storm’ (uit ‘Close to paradise’, 2006)

5. ‘The great escape’ (uit ‘Close to paradise’, 2006)

6. ‘Fireweed’ (uit ‘Wooden arms’, 2009)

7. ‘The quiet crowd’ (uit ‘Adventures in your own backyard’, 2012)

8. ‘Into giants’ (uit ‘Adventures in your own backyard’, 2012)

9. ‘Good morning Mr. Wolf’ (uit ‘Love songs for robots’, 2015)

10. ‘Places you will go’ (uit ‘Love songs for robots’, 2015)

Posted 27/02/2019 by ambijans in Muziek

‘Fuck Beauty’ (Nunu Kaller)   Leave a comment

nunu kaller

Te dik? Te mager? Te lang? Te klein? Wereldwijd zijn er talloze mannen en vrouwen die niet tevreden zijn met hoe ze eruitzien. Wat is hier in hemelsnaam aan de hand? Ook Nunu Kaller is bekend met dit onzekere gevoel. In ‘Fuck beauty’ omschrijft Nunu op een geestige, eerlijke en oprechte manier (en met een goede portie maatschappijkritiek) waarom ze zo lang worstelde met haar onzekerheden en haar obsessie met het zogenaamde perfecte lichaam. Ze snijdt urgente en actuele onderwerpen aan en roept ons allemaal op om liefdevoller met ons eigen uiterlijk om te gaan. Auteur Nunu Kaller (1981) is werkzaam bij Greenpeace in Wenen. Na haar studies journalistiek, Engelse taal- en letterkunde en geschiedenis werkte ze twee jaar op de redactie Politiek van Die Presse en zette ze zich in voor verscheidene non-profitorganisaties. Ze heeft al een succesvol boek op haar naam staan: Ich Kauf Nix (Nothing for me, thanks! How i found Happiness by Going on a Shopping Diet).

Posted 26/02/2019 by ambijans in Literatuur

‘Leave no trace’ (Debra Granik) @ Roxy   Leave a comment

leave no trace

Vanavond zitten we opnieuw in de bioscoop voor een film die wel eens ‘de beste film van 2018 die bijna niemand zag’ wordt genoemd. Will (Ben Foster) leeft een paradijselijk bestaan in Forest Park, een regenwoud in Portland samen met zijn dertienjarige dochter Tom (Thomasin McKenzie). Door een misstap verandert hun leven voorgoed wanneer ze door de autoriteiten uit hun verborgen woonomgeving worden gehaald. Hierdoor moeten vader en dochter op zoek naar een nieuwe plek die ze hun thuis kunnen noemen. Van regisseur Debra Granik zag ik eerder ‘Winter’s Bone’ (2010), een film die de definitieve doorbraak betekende voor actrice Jennifer Lawrence. Een trailer hebben jullie uiteraard nog van mij te goed.

UPDATE

Kort maar krachtig: mooie, ingetogen film met een universeel verhaal, de natuur, de sfeer en knappe acteerprestaties. Op een goeie manier gebracht, zonder valse emoties of overdreven sentimenteel maar net mooi gedoseerd. Granik heeft zelf ook aangegeven dat ze het liefst verhalen brengt over outsiders, outcasts en mensen die aan de zelfkant van de maatschappij leven. Dankzij Please Release Me konden we ‘m gelukkig nog meepikken, waarvoor dank!

Posted 25/02/2019 by ambijans in Film

De top 100 tv-series (92) Pushing Daisies (2007-2009)   Leave a comment

pushing daisies

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Pushing Daisies’ is een voor een Golden Globe genomineerde Amerikaanse drama/comedyserie bedacht door Bryan Fuller. De reeks gaat over Ned (Lee Pace), een taartenbakker, die een nogal merkwaardige kracht heeft. Hij ontdekte deze toen hij 9 jaar oud was en met zijn hond aan het spelen was. Zijn hond werd overreden door een vrachtwagen en was dood. Ned raakt hem aan, er komt een vonk uit zijn vinger en zijn hond springt weer in het rond. Er zit echter ook nadelen aan deze kracht. De eerste keer dat hij een dood wezen aanraakt, wordt het weer levend, maar de tweede keer dat hij het aanraakt gaat het voor eeuwig dood. Wanneer hij iemand aanraakt en hem langer dan een minuut laat leven, gaat er iemand anders in de buurt dood. Ned is nu 28 en zijn hond leeft nog steeds, al heeft hij hem sinds zijn negende niet meer aangeraakt. Hij gebruikt zijn kracht nu om moorden op te lossen. Hij gaat met privédetective Emerson Cod (Chi McBride) langs het mortuarium en probeert in de minuut die hij heeft erachter te komen wie het lijk, dat hij tijdelijk tot leven heeft gebracht, vermoord heeft. Nadat hij zijn jeugdliefde Charlotte ‘Chuck’ Charles (Anna Friel), tot leven heeft geroepen om haar moord op te lossen, vergeet hij zijn 60 seconden waardoor Chuck blijft leven. Dichtbij gaat een begrafenisondernemer dood. Samen met Emerson en Chuck proberen ze de moorden zo snel mogelijk op te lossen. Een trailer ter inleiding.

Absoluut te mijden op tv: ‘General Hospital’ (1963-)

Posted 24/02/2019 by ambijans in TV

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (61)   Leave a comment

vermijd het stelen best

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Vorige week had ik het hier nog over mijn ‘christelijk geïnspireerd kerkbezoek’ (NOT!) en vandaag gaat het héél toevallig over één van de tien geboden, nl. ‘Vermijd het stelen’ (‘en het liegen’ hoort er normaal gezien ook bij, maar da’s hier niet van toepassing). Ik ben een eerlijke jongen, al voelde ik mij toch vrij oneerlijk ten tijde van mijn CM-vakantie (tegenwoordig heet dat Kazou zeker?) in het Zwitserse Schwarzsee. Ik was nauwelijks veertien jaar én ongelofelijk braaf. Eén van de jongens uit onze groep (later heb ik in de krant gelezen dat ie aan een overdosis drugs is overleden) was toen al een gewiekste dief. Hij pikte er altijd iemand met een rugzak uit, zodat hij er ongemerkt drankflesjes, chocoladerepen e.d. in kon proppen. Ik werd eigenlijk een beetje ongewild in het hele verhaal getrokken. Hij zat aan mijn rugzak te prutsen, trok hier en daar wat ritssluitingen open en liet er wat artikelen in glijden. Pas aan de kassa had ik écht door wat ik allemaal onbetaald meenam. Om geen argwaan te wekken lieten we enkele brave kinderen voorgaan én rekenden we zelf uiteraard ook een paar spullen af aan de kassa (om geen argwaan te wekken). Toen we buitenkwamen zei hij zonder blikken of blozen dat hij de rugzak in ons verblijf zou openmaken om de buit eens te laten zien. Daar bleek de buit vrij aanzienlijk te zijn. Omdat ik zo mooi had meegewerkt deelde hij zelfs genereus Milka chocoladerepen uit waar we allemaal van mochten mee smullen. Gedurende die hele vakantie in Zwitserland heeft die kerel daar ‘economisch geshopt’. Dat we een paar jaar later iets soortgelijks deden op een CM-vakantie was in dat opzicht iets onschuldiger. Toen we in Espalion waren zagen we dat er een behoorlijk prijsverschil was tussen de échte Coca Cola en het huismerk. Zouden we daar in de winkel de prijsetiketten niet van kunnen verwisselen? We besloten de proef op de som te nemen. De prijzen switchen bleek kinderspel en ook deel twee van ons plan (voorbij de caissière geraken) was kinderlijk eenvoudig. Quasi achteloos scande ze alle prijzen in zonder dat ze ook maar één moment verontrust was. Nogal wiedes dat we daar de hele vakantie zijn gaan winkelen. Ik denk dat niemand van onze groep nog winkelde met correcte prijzen. De boel werd in de gaten gehouden, de prijsstickers werden verwisseld en klaar was kees. Waarom moeilijk doen als we het onszelf gemakkelijk kunnen maken? Dat leek zo’n beetje ons levensmotto gedurende die periode. Die creatieve winkelwoede heeft gelukkig geen ernstige gevolgen gehad voor mijn latere leven. 😉

Posted 23/02/2019 by ambijans in Algemeen

Oorwurm van de week (139)   Leave a comment

lydia ainsworth

Nieuwe oorwurmeditie, dus eerst komen we met een korte voor -en nabeschouwing, al starten we in dit geval met de nabeschouwing. 😉 De afgelopen dagen loste Pukkelpop de allereerste namen van hun 2019 editie. Vroeger keken we daar net zo nagelbijtend naar uit als kinderen die ongeduldig wachten op de komst van de Sint. De laatste jaren hebben wij onze verwachtingen serieus moeten bijstellen, al lijkt 2019 vooralsnog de goede kant uit te gaan. Maandagavond liepen wij de hele namiddag in UZ Gasthuisberg in Leuven rond waar mijn vader op controle moest voor zijn ogen. Het dinsdagmenu van Jolien Janssens voldeed ook aan de verwachtingen. Als A Quiz Called Wanda in Retie vanavond uit hetzelfde vaatje tapt, dan zijn we zéér tevreden. Wat weten we (voorlopig) van volgende week? Maandagavond bioscoopbezoek (‘Leave no trace’ dit keer), woensdagavond speelt Moedige Missers de PXL-Tech4Life quiz in Diepenbeek en vrijdagavond trekken we dan weer naar Rotselaar voor de FC Vilv Heverlee quiz. En hoe zit het met de tv-series? Ik ben helemaal bij met ‘Suits’ (seizoen 8 alweer), ‘Russian Doll’, ‘Shameless UK’ (seizoen 6), ‘FYRE the greatest party that never happened’ en alvast een beginnetje gemaakt met ‘Archer’ (seizoen 6) en ‘The Umbrella Academy’. Maar riep daar niet iemand ‘muziek!’?

Can you find her place – Lydia Ainsworth: deze Canadese zangeres belandde in 2014 in mijn muzikaal eindejaarslijstje met haar cd ‘Right from real’. In mei verschijnt haar nieuwe ‘Phantom forest’ waaruit je hier alvast een voorsmaakje kan horen. Deze zangeres zingt zoals ze eruit ziet: mooi, mooi, mooi m.a.w.

Armor – Sara Bareilles: ook deze Amerikaanse zangeres én verdienstelijk actrice kreeg ooit eerder vermeldingen op mijn blog, voor het eerst in juli 2013. Ze wordt vergeleken met o.a. Fiona Apple en Norah Jones. Interessant weetje: Sara is een autodidact, zowel op het gebied van zingen als wat het piano spelen betreft. ‘Amidst the chaos’ verschijnt in april.

Shriek! – Neven: onze Belgische inzending van deze week is meteen onze classic track. In 1997 kocht ik deze maxi-single op cd en in hetzelfde jaar zag ik hen ook live spelen op een festival dat door de geneeskundestudenten werd georganiseerd in de Leuvense Almavestiging (met o.a. ook Nemo en Bettie Serveert op de affiche). De Brusselse broers Johan en Peter Clasen vormden de as van deze experimentele band die bestond tussen 1995 en 2005.

Zora – Jamila Woods: nóg meer vrouwelijk geweld in de vorm van deze Amerikaanse singer-songwriter, dichteres en rapper die veelvuldig samenwerkte met jawel … Chance the Rapper. Ze debuteerde in 2016 sterk met ‘HEAVN’ en wil daar in mei met ‘LEGACY! LEGACY!’ graag een ferm vervolg aan breien.

General hum – Doomsquad: we sluiten af waar we zijn begonnen (speciaal om de cirkel helemaal rond te maken) en komen dan uit bij dit Canadese dancetrio, tevens het familieproject van broer en zussen Blumas dat wordt vergeleken met o.a. Gang Gang Dance, Fever Ray en Gazelle Twin al hoor ik hier en daar persoonlijk ook de echo van David Byrne rondwaren. ‘Let yourself be seen’ verschijnt ook in mei. Volgende week verblijden we jullie graag met nieuw materiaal.

Posted 22/02/2019 by ambijans in Muziek