Archive for maart 2019

Best music of 2019 (april)   Leave a comment

aldous harding

Aldous Harding ‘The barrel’ : kwestie van onze blijde intrede deze maand niet te missen beginnen we meteen met een hoogtepunt (geen grap, beloofd!). Ze staat dit jaar al op Best Kept Secret en wie weet ook op Pukkelpop? Het minste wat we kunnen zeggen is dat deze Nieuw-Zeelandse een intrigerende persoonlijkheid heeft. Schrijf alvast op dat ze dit met ‘Designer’ nog dubbel en dik zal bewijzen in 2019.

Circa Waves ‘Movies’ : wie altijd te porren is voor een portie frisse, ongecompliceerde gitaarmuziek, die is bij deze Britten aan het juiste adres. Wie bijvoorbeeld een flinke boon heeft voor pakweg The Kooks, die zal zijn/haar hartje hier zeker aan kunnen ophalen.

Damien Jurado ‘South’ : hij verwierf zichzelf in het midden van de jaren ’90 eerst een cultstatus in zijn thuisbasis Seattle om zichzelf daarna langzaam maar zeker een steeds breder publiek toe te eigenen. Zijn tweede plaat (uit 1999) geproduceerd door Ken Stringfellow van The Posies betekent zijn doorbraak. Mensen die het bingewatchen van véél tv-series tot één van hun levensdoelen hebben gemaakt zullen vast al iets van dit heerschap hebben horen voorbijkomen, maar waren zich daar misschien nog niet van bewust. Zijn nieuwste cd heet ‘In the shape of a storm’.

The Chemical Brothers ‘Free yourself’ : de heren Tom Rowlands en Ed Simons hebben geen verdere introductie meer nodig. Al sinds het midden van de jaren ’90 van de vorige eeuw mogen zij zich tot Manchester’s finest rekenen. Er bestaan mensen die hen al zo beu zijn als koude pap, maar ik geef hen nog eventjes het voordeel van de twijfel. Titel van hun nieuwe cd: ‘No geography’.

Glen Hansard ‘I’ll be you be me’ : misschien is deze Ierse folkbard, acteur en gitarist van The Frames wel één van de allerbeste muzikanten van zijn generatie. Dat hij mogelijk wat ondergewaardeerd wordt in bredere muziekkringen valt zelfs niet uit te sluiten. Daar moet dringend wat aan worden gedaan, vandaar deze (weliswaar) geringe bijdrage in onze rubriek. En een stille wenk uiteraard om ‘This wild willing’ in de toekomst eens aan een luistersessie te onderwerpen.

Priests ‘The seduction of Kansas’ : dit werd al genoemd én geroemd als één van de betere optredens op de afgelopen editie van SXSW en deze Amerikaanse rockers staan straks o.a. op Best Kept Secret. Wij gingen voor de titeltrack van hun nieuwe plaat en die klinkt alvast goed, toch?

Charlotte Cornfield ‘Andrew’ : hoe ik op deze Canadese singer-songwriter ben gestoten? Gewoon omwille van de interessante referenties die haar muziek gelijkstellen met o.a. The Band, Courtney Barnett, Bob Dylan, Randy Newman en andere Sharon Van Ettens. Ze zal heus nog wel moeten groeien maar ‘The shape of your name’ is toch alweer haar derde plaat.

Norah Jones ‘Just a little bit’ : iedere keer dat deze dochter van die andere muzieklegende Ravi Shankar met iets nieuws komt aanzetten, mag je er geheid zeker van zijn dat het topkwaliteit zal zijn. ‘Begin again’ is alweer haar zevende full cd in het rijtje.

The Leisure Society ‘God has taken a vacation’ : met deze Britse band smokkelen we meteen een persoonlijke favoriet dit lijstje binnen. Ze worden wel eens de Britse tegenhangers van Grizzly Bear, Department of Eagles en Fleet Foxes genoemd, al vind ik persoonlijk dat er nog een aanzienlijk verschil is. ‘Arrivals & Departures’ is hun vijfde full cd.

Jade Bird ‘Love has all been done before’ : deze 21-jarige Britse jongedame brengt het aantal vrouwelijke artiesten deze maand op vier stuks. Een tijdje terug dropte ik al iets van haar in mijn oorwurmenrubriek, dus de logica eerbiedigend zijn wij blij om haar titelloze debuut hier even onder de aandacht te brengen. Dat klinkt niet alleen lekker, ze is ook aangenaam om naar te kijken (al is dat een puur persoonlijke mening van mijnentwege).

Kevin Morby ‘No halo’ : morgen wordt deze man 31 jaar oud en hopelijk vergaat het hem net zo goed als deftige wijn die beter wordt met de jaren. Vooralsnog geen valse noot gehoord van dit heerschap, dus dat zit wel goed voor zijn nieuwste worp ‘Oh my God’.

Komen ook op de proppen met een nieuwe cd onder de arm: Sunn O))), Weyes Blood, Mike + MechanicsPUP, Sara Bareilles, RaketkanonStuart A. Staples, The Drums, Brant Bjork, Idlewild, Lissie, Cocaine PissFontaine D.C., Dead Man Ray, Isabelle A, ISLANDMadchild, Roméo Elvis, Broken Social SceneBand of Skulls, John Paul White, All TvvinsBonnie Tyler, Melissa Etheridge, Bruce Hornsby, Emma Bunton, Anderson .Paak, Pieter-Paul Devos, Karenn, The Bony King of Nowhere, EditorsDaniel Norgren, Cage the Elephant, Fat White Family, Anna Tivel, Bananarama, Wand, Rozi Plain, Pet Shop Boys, The Cranberries, SONSBear’s Den, King Gizzard & The Lizard WizardLamb, Catfish and the Bottlemen, Josh Ritter, MARINA, Peter Doherty & the Puta Madres, Foxygen, Alan Parsons, Guided By Voices, Local NativesDanko Jones, The Mountain Goats, Nick Murphy, Radical FaceRodrigo y Gabriela, Hannah Cohen en Amon Tobin. Tot volgende maand!

Posted 31/03/2019 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (143) Band of Horses   Leave a comment

band of horses

Band of Horses is een Amerikaanse indierockband uit Seattle, actief sinds 2004. In de loop der jaren wisselde de band regelmatig van bezetting. De huidige line-up bestaat uit Ben Bridwell (zang, gitaar), Ryan Monroe (gitaar, keyboards), Ian MacDougall (gitaar), Matt Gentling (bassist) en Creighton Barrett (drums). Momenteel zit Band of Horses bij het platenlabel Sub Pop (waar o.a. ook Nirvana kind aan huis was). Voor hun cd uit 2010 sleepten ze zelfs een Grammynominatie in de wacht. Toen ze in 2005 op tournee trokken met Iron & Wine wisten ze meteen de aandacht te trekken. Het is zo’n band waar niet enkel wij, maar ook de hele televisiewereld van smult getuige de hele rist tv-series waarin reeds een nummer van hen opdook. Voor sommige mensen is dat totaal irrelevant, mijn aandacht wordt daar juist door getrokken. Inspirerende melodieën en zware countryrockgeluiden, met een snuifje Americana en een geut indierock typeren het geluid van deze band. Tot op heden verschenen er twee EP’s, vijf full cd’s én één live cd. En hopelijk nog véél meer in de toekomst uiteraard …

1. ‘The funeral’ (uit ‘Everything all the time’, 2006)

2. ‘Monsters’ (uit ‘Everything all the time’, 2006)

3. ‘No one’s gonna love you’ (uit ‘Cease to begin’, 2007)

4. ‘Cigarettes, wedding bands’ (uit ‘Cease no begin’, 2007)

5. ‘Laredo’ (uit ‘Infinite arms’, 2010)

6. ‘Infinite arms’ (uit ‘Infinite arms’, 2010)

7. ‘Everything’s gonna be undone’ (uit ‘Mirage Rock’, 2012)

8. ‘Heartbreak on the 101’ (uit ‘Mirage Rock’, 2012)

9. ‘Casual party’ (uit ‘Why are you OK’, 2016)

10. ‘Whatever, wherever’ (uit ‘Why are you OK’, 2016)

Posted 31/03/2019 by ambijans in Muziek

‘Ontplastic : 101 simpele manieren om plastic uit je leven te bannen en de wereld te redden’   Leave a comment

ontplastic

Een plastic tasje wordt gemiddeld 15 minuten gebruikt, maar het kan er over 300 jaar nog steeds zijn. Het flesje waaruit je water drinkt tijdens de lunch is er over 450 jaar misschien nog. In de oceaan dwarrelen 51 biljoen deeltjes microplastics rond, die uiteindelijk weer in onze voedselketen terecht komen. Hoog tijd dus voor actie! De EU denkt na over een oplossing, maar wat kunnen we ondertussen zelf doen? Heel veel. In dit kleine, geïllustreerde boekje vind je 101 simpele manieren om jouw plasticgebruik terug te dringen zonder dat het een grote impact op je leven heeft: ETEN EN DRINKEN: van verse groente invriezen in plaats van bevroren groente kopen tot de Bee’s Wrap verkiezen boven de huishoudfolie THUIS: van een stuk zeep kopen in plaats van pompjes tot de wasmachine zo vol mogelijk stoppen in plaats van halve wasjes te draaien LIFESTYLE: van hoe organiseer je een plasticvrij feestje tot waar vind je plasticvrije make-up? Makkelijk en praktisch – waar wacht je nog op? Een zeer nuttig boek om te lezen, daar kunnen we het wellicht eens over zijn? In het verlengde maken we ook nog graag reclame voor eigen winkel. Op dinsdag 14 mei a.s. organiseert de bib een dinsdagmenu met Jozef Plevoets van Festicup, die onlangs werd verkozen tot jonge starter van het jaar door Unizo. Zijn uiteenzetting ligt helemaal in het verlengde van ons boek.

Posted 30/03/2019 by ambijans in Literatuur

James Heather + Luke Howard + Martin Kohlstedt @ CCHA   Leave a comment

luke howard

Ter gelegenheid van de jaarlijkse Piano Day krijgen we vanavond een line-up met drie verschillende muzikanten voorgeschoteld. James Heather leerde als kind piano spelen en schreef zijn eerste composities op 11-jarige leeftijd. Later schoof hij de piano aan de kant en werkte veertien jaar als persverantwoordelijke voor het Britse label Ninja Tune (Amon Tobin, Fink, Jaga Jazzist, …). In 2008 lag hij lange tijd in coma na een zwaar verkeersongeval, aanleiding om terug te keren naar de piano. De Britse componist/pianist rekent behalve Debussy en Max Richter ook Aphex Twin, Cinematic Orchestra en Bonobo tot zijn invloeden. Debuut ‘Stories from far away’ scheerde meteen hoge toppen op Spotify en iTunes. De intieme en lyrische nummers, tussen troostend en wervelend én geïnspireerd door echte gebeurtenissen wereldwijd, kunnen zo tussen het werk van de apostelen van de hedendaagse klassiek als Nils Frahm, Joep Beving en Jóhann Jóhannsson staan. De Australische pianist/componist Luke Howard was tweemaal finalist van de Montreux Jazz Festival Piano Competition. Hij speelde vele jaren als sessiemuzikant en was componist voor films en televisie vooraleer hij zijn eigen albums uitbracht. Hij werkte al samen met het Melbourne Symphony Orchestra, Jeff Mills, Ben Frost en Benjamin Clementine, maar ook met de bekende fotograaf William Eggleston. Debuut ‘Sun, cloud’ en opvolger ‘Two places’ kregen lovende kritieken, o.a. van radiolegende Mary Anne Hobbs van BBC6. De 29-jarige Duitse pianist/componist Martin Kohlstedt wordt vergeleken met collega’s als Nils Frahm en Ólafur Arnalds, Noord- Europeanen die hetzelfde instrument bespelen in een stijl die voor velen hetzelfde klinkt. Maar er bestaan meer dan genoeg verschillen tussen hen en Kohlstedt, die zich geen minimalist noemt. Op ‘Tag’ (2012), ‘Nacht’ (2014) en ‘Strom’ (2017) maakt Kohlstedt wondermooie composities: postklassiek op z’n puurst, prachtigst en meest verfijnd. In Nederland hebben festivals als ADE en Motel Mozaique hem al ontdekt, lang zal het niet meer duren vooraleer Vlaanderen volgt! Een hele boterham, waar we wel wat van verwachten!

Posted 29/03/2019 by ambijans in Concert, Muziek

De Beren Gieren @ CCHA   Leave a comment

de beren gieren

Het beste van de New wave of Belgian jazz, deel 2. Net als vorig jaar tijdens Piano day(s) een spannend pianotrio van eigen bodem om naar uit te kijken! De Beren Gieren is één van de belangrijkste troeven van de Belgische jazz. Het trio rond Fulco Ottervanger startte in 2009. ‘A raveling’ (2013) zorgde voor de doorbraak, met ‘The detour fish’ (2014) en ‘One mirrors many’ (2015) speelden ze meteen mee op het internationale voorplan. Op ‘Dug out skyscrapers’ (2017) dialogeren harmonieën en meeslepende grooves met elkaar. Met subtiele elektronische effecten leggen De Beren Gieren het potentieel van hun akoestische instrumenten laag per laag bloot. De piano echoot door, de drums splitsen zich op in nog meer deeltjes en de bas reikt nog dieper in haar sonore universum. De band al speelde op grote festivals als North Sea Jazz, Trondheim Jazzfest en Jazz Middelheim en speelde met internationale grootheden als Marc Ribot, Jean-Yves Evrard en Louis Sclavis.

UPDATE

Alle elementen waren donderdagavond aanwezig om er een puik concertje van te maken en dat werd het ook. Het late aanvangsuur (21u30) werd helaas nog een stuk verlaat naar ca. 22u omdat het concert in de grote zaal was uitgelopen (door de bisronde e.d.) en beide concerten konden niet gelijktijdig doorgaan omwille van geluidsredenen. De drie heren zaten te glunderen tijdens hun setlist die o.a. bestond uit ‘Weight of an image’, ‘De belofte treurwals’, ‘Distrusters’, ‘We dug out skyscrapers’, ‘Koekjes ’s nachts’ en ‘Rebel jazz to rebel against’. Eind volgende week heb ik trouwens een nieuwe afspraak met Fulco Ottervanger, dit keer in een samenwerking met Lander Gyselinck van Stuff. in de vorm van Beraadgeslagen.

Posted 28/03/2019 by ambijans in Concert, Muziek

De top 100 tv-series (97) 30 minuten (1995-1997)   Leave a comment

30 minuten

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

’30 minuten’ was een Nederlandse komedieserie, geschreven door Arjan Ederveen en geregisseerd door Pieter Kramer. Ederveen speelde zelf ook in elke aflevering een hoofdrol. Er zijn twee series van elk zeven afleveringen geproduceerd, uitgezonden door de VPRO. In 2001 werd nog een vervolg gemaakt, toen onder de titel ’25 minuten’. De reeks was bedoeld als een satire op documentaire-reeksen en reality-tv. De serie werd zo realistisch mogelijk in beeld gebracht waardoor voorbijzappende kijkers vaak dachten met een echte documentaire te maken te hebben. De reeks probeerde drama met humor te vermengen in de vorm van een mockumentary. Ederveen trachtte de personages in de reeks niet als karikaturen neer te zetten, maar als echte personen. Alle afleveringen staan los van elkaar, er is geen overkoepelend verhaal. De titel verwijst maar de lengte van het programma, binnen deze periode van 30 minuten kan van alles gebeuren. De eerste reeks won een Zilveren Nipkowschijf, één aflevering werd bekroond met een Gouden Kalf. En laten we die volledige aflevering nu toevallig eens als trailer gebruiken.

Absoluut te mijden op tv: ‘Het veenmysterie’ (1982)

Posted 27/03/2019 by ambijans in TV

Dinsdagmenu Toni Coppers   Leave a comment

toni coppers

Truienaar Toni Coppers (°1961) is anno 2019 één van Vlaanderens favoriete misdaadauteurs. Met zijn misdaadromans won hij zowat elke thrillerprijs die er te winnen valt. In 2016 verscheen de langverwachte verfilming van zijn Liese Meerhout thrillers in de misdaadreeks ‘Coppers’ op VTM. Hij debuteerde in 1995 met ‘De Beha van Madonna, brieven van een reiziger’, waarin hij literaire reisbrieven schreef aan vrienden en bekenden. In die tijd was Coppers reisjournalist voor Radio 1 en produceerde hij meerdere reisprogramma’s bij de openbare omroep. Hij was in totaal 26 jaar werkzaam als producer en presentator bij de VRT. Vorig jaar vierde hij zijn tienjarig jubileum als thrillerschrijver. Op ons dinsdagmenu vertelt hij meer over de ontstaansgeschiedenis van zijn boeken en gaat hij graag in interactie met het aanwezige lezerspubliek. Voor zijn trouwe fans een mooie aanvulling, voor wie zijn werk nog niet kent wellicht een prettige eerste kennismaking. Men zegt wel eens dat Coppers lezen verslavend werkt. Wie graag wil weten of die bewering enige kern van waarheid bevat weet waar hij/zij vanavond terecht kan: de bibliotheek van Zonhoven tussen 20u en 22u30. Vooraf een plaats reserveren is niet nodig, iedereen is van harte welkom!

UPDATE

De mensen die gisteravond aanwezig waren zullen het vast en zeker met me eens zijn: wat kan die Toni Coppers boeiende verhalen vertellen zeg. Dat is dan nog vrij opmerkelijk zeker gezien zijn nogal rumoerige levensloop. Op zijn zestiende naar de officierenschool in Sint-Truiden, daar vrij snel uit gevlucht, zich ingeschreven aan een technische school en door een administratieve fout in de richting ‘haartooi’ terechtgekomen. Hierna gelukkig een intelligente leerkracht tegen het lijf gelopen waarna hij zich heroriënteerde en in de richting secretariaat-talen terechtkwam. Als zoon van niet lezende ouders moest hij het met een viertal strips doen, tot er in de plaatselijke openbare bibliotheek plots een wereld voor hem opengaat. Via de Wereldomroep komt hij bij de VRT terecht, schrijft zijn eerste boek (geen thriller!) en dat leidt uiteindelijk naar de Liese Meerhout thrillers. Hij vertelde vol vuur hoe bepaalde romans tot stand kwamen, hoe zijn familieleden soms de eerste aanzet geven naar een nieuw boek én over zijn knipselmap die hem inspiratie verschaft. Het publiek hing aan zijn lippen, maar Toni is dan ook een bijzonder intrigerend man. Na zo’n lezing als die van gisteren ben ik ineens ontzettend benieuwd geworden naar zijn boeken, dus ik zal me de komende tijd aan een aantal titels van hem gaan wagen. Dat is ook de bedoeling van onze dinsdagmenu’s: interessante sprekers met een boeiend verhaal die mensen twee uur lang kunnen begeesteren. Gisteravond was het bingo!

Posted 26/03/2019 by ambijans in Algemeen, Literatuur

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (65)   Leave a comment

kinderbios, vaste afspraak op woensdagnamiddag

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Bepaalde dingen uit je jeugdjaren vergeet je nooit meer. Zoals bijvoorbeeld het feit dat een flink gedeelte van onze woensdagnamiddagen tussen 1980 en 1985 meestal werd opgesoupeerd door het kijken naar Kinderbios op de AVRO. Dat was een twee uur durend programma met veelal tekenfilms (ik herinner mij o.a. Topkat, Popeye en De Hulk), filmpjes van Laurel & Hardy en op tijd en stond zat er zo’n langere magisch aandoende Tsjechische jeugdfilm in het aanbod. Het programma werd gepresenteerd door Hans van der Togt én een pop die Boris heette. Terwijl mijn broer en ik voor het scherm zaten was mijn moeder vaak in de weer met wafels bakken. Héél af en toe konden het voor de verandering ook wel eens oliebollen zijn. Eén van dé topmomenten van het wafels bakken was steeds weer het ogenblik waarop we de eerste nog warme gebakken wafels alvast mochten voorproeven. Bij ons gingen de gebakken wafels daarna steeds in een doos van Quality Street. Hoe sneller je de wafels opat hoe zachter ze waren van structuur. Wanneer ze een tijdje (té lang?) in de doos hadden gezeten werden ze zo hard als een baksteen. Je kon er iemands hoofd mee inslaan bij wijze van spreken. Mijn moeder liet ons ook steeds de restjes van de pan waarin het wafeldeeg had gezeten uitlikken. We zaten dan met onze vingers door de pan te roeren tot er deeg aanhing om ‘m nadien gelukzalig in onze mond te laten verdwijnen. Misschien was dat ritueel zelfs nóg magischer dan het eten van de wafels zelf. Niet enkel de randjes werden vakkundig schoongelikt, maar ook het keukengerei dat ervoor werd gebruikt. Het waren van die woensdagnamiddagen waarvan je achteraf denkt ‘Die komen helaas nooit meer terug!’

Posted 25/03/2019 by ambijans in Algemeen

Oorwurm van de week (144)   Leave a comment

the heavy

Aan het begin van dit nieuwe blogbericht is het tijd om nog eens achterom te kijken én ook al een blik vooruit te werpen. Zo speelde ik afgelopen woensdagavond een thuisquiz ten huize David en dat leverde mij een onverhoopte derde plek op. Donderdagavond was het dan weer onverwachts de zoete inval ten huize Ambijans nadat enkele familieleden hier op bezoek komen. Zaterdagmiddag trokken we dan weer zelf naar Retie om te gaan eten bij Bart en Charlotte. We kunnen ook al een eerste glimp opvangen van hun toekomstige stekje aldaar. Volgende week wordt een bijzonder drukke week. Dinsdagavond staat het dinsdagmenu met schrijver Toni Coppers op mijn kalender, woensdag worden we bij de tandarts verwacht, donderdag gaan we naar De Beren Gieren in CCHA, vrijdag gaan we naar een concert van James Heather, Luke Howard en Martin Kohlstedt en op zaterdag is er in Peer de housewarming van collega Anouk. Je zou haast vergeten dat we nog wat muzieknummers in de aanbieding hebben.

Heavy for you – The Heavy: ik herinner me deze Britse rock/funkband het best van hun cd uit 2009, waarop o.a. ‘How you like me now?’ stond. Een nummer dat we trouwens nog regelmatig horen in The Roxy Theatre in Koersel. In mei verschijnt hun nieuwe cd ‘Sons’, een ideale gelegenheid om daar eens een single uit te plukken.

Ricky – Raketkanon: dat deze heren tot het mooie kransje van betere vaderlandse bands behoren is al langer dan vandaag duidelijk. Vorig jaar zagen we hen nog aan het werk op Rock Herk, dit jaar krijgen we al een herkansing op Pukkelpop (als ze niets tegenprogrammeren). Hun derde full cd, héél toepasselijk ‘RKTN #3’ verschijnt begin volgende maand.

Livin’ a lie – Foxygen: wie zijn indierock graag net iets spannender wil opgediend krijgen, raden we met veel plezier dit Amerikaanse indierockduo aan. Eind april verschijnt hun nieuwste worp ‘Seeing other people’. Er wordt hen wel eens een hoge flauwekulfactor toegedicht omdat ze niet vervelen noch écht weten te raken, maar daar hebben wij persoonlijk weinig last van.

Blood and rockets: movement I, Saga of Jack Parsons – Movement II, Too the moon – Claypool Lennon Delirium: de langste songtitel ooit in deze rubriek hebben ze alvast met glans gewonnen, maar hoe zit het nu met de kwaliteit ervan? Zet Primusbassist Les Claypool samen in een band met Sean Lennon, de zoon van wijlen John Lennon, waarna je een experimenteel staaltje muziek krijgt voorgeschoteld. Wat krijg je in dat geval? Psychedelische rock met overduidelijke Beatlesinvloeden. Hun debuut uit 2016 – dat me eerlijk gezegd volledig ontgaan was – kreeg heel wat lof toegezwaaid. Onlangs verscheen ‘South of reality’ en op basis van wat wij hier horen is dat opnieuw een puike brok muziek geworden.

She got no love – Dubrovniks: we gaan er deze week uit met deze classic van Australische makelij. Begin jaren ’90 werden ze af en toe wel eens op StuBru geplugd, weliswaar zonder enorm succes. Deze single was het openingsnummer van hun ‘Audio Sonic Love Affair’ uit 1991. In 1995 kapten de heren ermee, maar vanaf 2015 maakten ze terug een doorstart. Volgende week zijn we weer terug met nieuwe earstuff!

Posted 24/03/2019 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (142) Broken Social Scene   Leave a comment

broken social scene

Broken Social Scene is een Canadese indierockband die afkomstig is uit Toronto. De groep telt in de basisopstelling een zestal muzikanten maar in zijn volledige bezetting breidt het geheel al vlug uit tot negentien leden die afkomstig zijn uit verschillende andere bands zoals o.a. Metric, Feist, Do Make Say Think en Stars. Ze werd in 1999 opgericht door Kevin Drew en Brendan Canning. De muziek die ze maken wordt ook wel barokpop genoemd omwille van de grote orchestraties die gitaren, hoorns en violen bevatten, ongebruikelijke songstructuren en die vaak experimenteel en soms chaotisch tot stand komen. In 2010 gaven ze er een tijdje de brui aan door niet meer op te treden tot in 2013. Het was echter wachten tot in 2017 voor er weer een nieuwe full cd op de markt kwam. Dat leverde vooralsnog vijf EP’s, vijf full cd’s en één verzamelcd op.

1. ‘Love and mathematics’ (uit ‘Feel Good Lost’, 2001)

2. ‘Cranley’s gonna make it’ (uit ‘Feel Good Lost’, 2001)

3. ‘Cause = Time’ (uit ‘You forgot it in people’, 2002)

4. ‘Lover’s spit’ (uit ‘You forgot it in people’, 2002)

5. ‘7/4 Shoreline’ (uit ‘Broken Social Scene’, 2005)

6. ‘Swimmers’ (uit ‘Broken Social Scene’, 2005)

7. ‘World sick’ (uit ‘Forgiveness Rock Record’, 2010)

8. ‘Sentimental x’s’ (uit ‘Forgiveness Rock Record’, 2010)

9. ‘Halfway home’ (uit ‘Hug of Thunder’, 2017)

10. ‘Skyline’ (uit ‘Hug of Thunder’, 2017)

Posted 23/03/2019 by ambijans in Muziek