Archive for 03/03/2019

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (62)   Leave a comment

journalist wordt carnavalist te Z (c) jpm

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Vrijdagavond werd VTM-journalist Robin Ramaekers in Zonhoven toegevoegd aan de ondertussen indrukwekkende rij ere-Zonneridders. Ook zijn vader én mijn moeder hebben zo’n oorkonde in huis (samen met enkele nóg bekendere dorpsgenoten), dus dat zegt wel iets over het belang van deze onderscheiding. Ik had erbij kunnen zijn, bij die plechtige overhandiging maar verkoos een quiz in Rotselaar (gemaakt door een vriend, gepresenteerd door Goedele Wachters) boven een overdosis carnavaleske ongein. Nochtans kwam ik Robin de afgelopen jaren nog een aantal keer tegen. In 2016 zagen we elkaar tijdens een concert van Nonkeen (met wonderkind Nils Frahm in hun rangen) in Muziekodroom, een jaar later zaten we op hetzelfde vliegtuig terug naar huis na het woelige referendum in Barcelona. Saillant detail: op weg naar Barcelona zat Boudewijn Van Spilbeeck (ondertussen Bo) op onze vlucht. Beide journalisten waren daar om te werken, wij hadden in Barcelona een trouwfeest gepland. Omdat we écht way back in time moeten, katapulteren we iedereen terug naar het laatste jaar middelbaar. Robin had o.a. een voortrekkersrol in het crysostomosgebeuren. Zo werd beslist dat hij en ik de revue zouden gaan presenteren. Omdat het té gewoontjes was om daar in burgerplunje op de bühne te gaan staan, vatten we het idee op om er een poppenkast van te maken, letterlijk dan! De revue zou door twee handpoppen (een plaatselijke variant van Waldorf en Statler uit The Muppet Show) aan mekaar worden gebreid. Op een soort van voorbereidende vergadering over het crysostomosgebeuren verscheen Robin alleszins goed voorbereid aan de start. Presentatieteksten schrijven zou al geen probleem vormen, sketches schrijven evenmin. Maar welke poppen had Robin dan precies in gedachten? Hij (of zijn vader, dat zou ook kunnen) kende in Hasselt een zekere Danie Jordens. Die naam deed bij niemand van ons meteen een belletje rinkelen, maar blijkbaar was de man een niet onverdienstelijk clown. Hij was m.a.w. wereldberoemd in Hasselt, maar vanaf de grens met Zonhoven was hij terug een nobele onbekende. Soit, wij trokken op een avond naar Hasselt waar we bij Danie thuis werden uitgenodigd. Die liet ons een aantal handpoppen uit zijn collectie zien, waarna wij er twee uitzochten. Vooraf zagen we enkel maar voordelen aan de rol die we onszelf hadden toebedeeld: we konden onze uitgetikte teksten van achter het decor gewoon aflezen, dus er moest niets van buiten worden geleerd. En (niet onbelangrijk!) we konden lekker anoniem ons ding doen. Toch waren er ook een aantal nadelen, al hinderden die mij pas de dag van de crysostomosrevue zelf. De repetities die we deden in de dagen vooraf verliepen vlekkeloos, al sneuvelden er last minute toch nog een aantal sketches omdat we die nooit binnen het ons toebedeelde tijdsbestek van drie uur kregen ingepast. Tip één van de dag (probeer zo nuchter mogelijk aan de dag te beginnen) sloegen we al volledig in de wind. Toen onze drankrekening in ’t Zonnehof was opgesoupeerd (en de cafébaas ons dat kwam melden) werd er een extra rekening geopend die onze leerkracht Nederlands wel zou komen betalen achteraf. Die vlieger (zo zou later blijken) ging dus niet op! Om 6u ’s morgens zaten we al op café, een pintje of acht later trokken we iets over 8u door het centrum van Zonhoven richting SJB. So far so good! De revue werd officieel geopend en onze eerste tussenkomsten met de handpoppen werden enthousiast onthaald. Hoe langer ik echter mijn linkerarm omhoog moest houden, hoe meer verzuring er optrad. Zo kwam er eerst een begeleidende leerkracht ons zeggen dat ik mijn pop iets hoger moest houden, omdat ze anders niet helemaal zichtbaar was in de zaal via de volgspot die op ons gericht stond. Even later kwam iemand anders vertellen dat ik mijn pop véél rechter moest houden, net zoals Robin deed. Nu leek het bijna alsof mijn pop af te rekenen had met een knoert van een hangover. Hij lag (bij wijze van spreken dan) al een tijdje ‘te braken’ over de leerlingen die op de voorste rij zaten. Mijn gemoedstoestand op dat moment moet toen ongeveer identiek hetzelfde zijn geweest. Toch is het waarschijnlijk de allerbeste crysostomosrevue aller tijden geworden, zelfs nadat ook mijn oog-handcoördinatie het volkomen liet afweten. Terwijl mijn pop sprak bewoog hij zelfs zijn mond niet meer, want de fut was er helemaal uit (uit Ambijans dan). Na afloop zag Robin er nog zo fris als een hoentje uit, terwijl het zweet van mijn ledematen gutste alsof ik in mijn cold turkey fase zat. Er is trouwens ook nog een supergrappige anekdote over Robin uit de lessen Frans, maar die deel ik een andere keer misschien nog wel eens … 😉

Posted 03/03/2019 by ambijans in Algemeen