Archive for 10/03/2019

‘De zwavelgele hemel’ (Kjell Westö)   Leave a comment

kjell westö

Het is 1969 en in het bescheiden zomerhuis van het gezin van de verteller klinkt ‘While My Guitar Gently Weeps’. Verderop ligt het landgoed van de Rabell-familie. Tegen de lijn van de sociale klassen in raakt de verteller bevriend met de zelfverzekerde Alex Rabell en krijgt hij later een stormachtige liefdesaffaire met diens zus. Maar onder het gepolijste oppervlak van de succesvolle familie gaat een schrijnend geheim schuil. ‘De zwavelgele hemel’ is een epische roman, die zich uitstrekt van de zongebleekte jaren zestig tot een duisterder heden. De veel bekroonde Finse auteur Kjell Westö (1961) laat de hoofdpersoon van deze roman terugkijken op zijn relatie met een aantal leeftijdsgenoten. Ze kennen elkaar vanaf hun kindertijd (in de jaren zestig) en hun levens zijn tot de dag van vandaag met elkaar verbonden gebleven. Het is een verhaal van ontluikende vriendschappen en liefdes en hoe die verder evolueren. Afkomst, ingrijpende gebeurtenissen, de tand des tijds en het eigen onvermogen tekenen het verloop. Het is vooral de melancholisch, weemoedige (onder)toon die de sfeer bepaalt. Ook het Finse klimaat (met zijn zwavelgele hemels) speelt een opmerkelijke rol: ‘We waren allebei bewolkte mensen, we hoorden niet thuis in de felle zon.’ De manier waarop Westö jeugdliefdes beschrijft heeft dezelfde intensiteit als die bij Toergenjev: ‘Wat is er nog over van die heerlijk opwindende dagen, de gevleugelde verwachtingen, de grote idealen!’

Posted 10/03/2019 by ambijans in Literatuur