Archive for april 2019

Dinsdagmenu Herwig L’Homme   Leave a comment

herwig l'homme

De Zonhovense ex-substituut generaal en arbeidsauditeur Herwig L’homme voert ons mee doorheen het oerwoud van een misleidende wereld.  Het verhaal dat hij vertelt, is duidelijk gesteund op de ervaringen die hij tijdens zijn lange loopbaan heeft opgedaan. In een zeer begrijpelijke taal laat hij ons zien, hoe eenvoudig het is om in de criminaliteit verzeild te geraken. In zijn fictief verhaal ‘Het gebroken zwaard van Vrouwe Justitia’ kan de lezer zichzelf, zijn kind of zijn buurjongen in de rol van het hoofdpersonage herkennen. ­Het laat ons zien hoe enkel de speling van het lot bepaalt of iemand, al dan niet een crimineel kan worden. Deze op zichzelf beangstigende vaststelling, wordt zoveel erger wanneer wordt blootgelegd hoe justitie in België reageert op ontluikend crimineel gedrag. Dit diepmenselijk verhaal gekruid met de nodige humor en doorspekt met “o zo herkenbare situaties”, heeft een dubbele bodem die vragen oproept en ­gelijktijdig antwoorden biedt. Hij komt er bij ons in de bib een boekje over opendoen. De lezing wordt vanavond gegeven tussen 20u en 22u. Vooraf een plaatsje reserveren is niet nodig, de lezing is gratis én iedereen is uiteraard van harte welkom! U komt toch ook?

UPDATE

Ondanks een CL-voetbalwedstrijd op tv vonden toch dik 35 mensen het interessant genoeg om op dinsdagavond naar de bib af te zakken. Dat ze hierdoor een wijze beslissing hadden genomen was na afloop meteen duidelijk. Al werden we niet meteen vrolijk van de alarmerende signalen die Herwig de wereld instuurde. Dat het ook anders kan gaf hij ook aan met praktijkvoorbeelden. Als de politiek echter niet meewil, dan moet je (alle grote ideeën ten spijt) terug naar af! Herwig L’Homme heeft de gave van het woord, iets wat van mensen uit zijn beroepsdomein ook mogen verwachten. De hamvraag zal echter zijn: wanneer zal men eindelijk eens ons gevangeniswezen op een drastische manier hervormen? Gaan we dat nog ooit meemaken? Of blijven we in deze vicieuze cirkel zitten? Na afloop was er in elk geval voldoende stof tot nadenken. Deze maand komt Jozef Plevoets (Festicup) op 14 mei a.s. ons voorjaar op gepaste wijze afsluiten met een razend actueel thema: herbruikbare bekers op festivalweides. Zeker nu er vanaf volgend jaar een andere policy geldt m.b.t. het gebruik van drankbekers. Allen daarheen zou ik zeggen!

Posted 30/04/2019 by ambijans in Algemeen

‘Jongen verslindt heelal’ (Trent Dalton)   Leave a comment

trent dalton

Brisbane, 1985: een verdwenen vader, een broertje dat weigert te praten, een junkiemoeder, een heroïne dealende stiefvader en een ex-gedetineerde en crimineel als oppas. Eli Bell heeft het niet getroffen met de omgeving waarin hij op moet groeien. Toch staat hij open en vrolijk in het leven en probeert hij een goed mens te zijn in een krankzinnige wereld. Maar het lot zorgt steeds voor nieuwe problemen, met Tytus Broz, de legendarische drugsdealer, voorop. Dan wordt zijn moeder gearresteerd, moet hij bij zijn onbekende vader aankloppen, komt hij opnieuw oog in oog te staan met de criminelen die zijn wereld overhoop gooiden en wordt hij ook nog eens verliefd op het meisje van zijn dromen. Een verhaal over broederschap, ware liefde en ongewone vriendschappen. Een verhaal dat je onmogelijk weg zult kunnen leggen. Of het boek bij ons gaat scoren is voorlopig koffiedik kijken. Het is vooral een hype down under, waar de debuterende auteur Trent Dalton ondertussen al meer dan 100.000 exemplaren aan de man/vrouw bracht. Het boek won ginds ook al enkele literaire prijzen.

Posted 29/04/2019 by ambijans in Literatuur

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (70)   Leave a comment

onze lagere school van klas 1 tot 6

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Vandaag ondernemen we een kleine poging om mijn lagere schoolcarrière (die zich afspeelde tussen 1978 en 1984) eens onder de loep te nemen. Zo kwam ik in het eerste leerjaar bij juffrouw Suzanne terecht. Ik herinner mij dat mijn punten toen bijzonder goed waren, maar dat kwam deels door het feit dat die bebrilde juf nogal aan de strenge kant was. Eerlijk gezegd, ik had geen klein beetje schrik van haar maar serieus vééél! Ze was afkomstig van Lommel en ze heeft niet zo gek lang voor de klas gestaan als ik mij goed herinner. Een jaar later kwam ik in het tweede leerjaar terecht bij Jean Rutten. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit een heerlijke tijd was. Ik had al bij zijn vrouw (juffrouw Lea) in het derde kleuterklasje gezeten, dus de man was mij niet geheel onbekend. Meester Rutten is mij bijgebleven omwille van twee bijzondere dingen. Allereerst omdat hij op vrijdagnamiddag (zo vlak vóór het weekend) de tijd nam om uit een boek voor te lezen. Af en toe legde hij het boek eventjes terzijde om het verhaal zelf verder te vertellen waarna hij weer teruggreep naar het boek. Het gebeurde héél vaak dat we op het tipje van onze stoel zaten bij een héél spannend verhaal en dat hij dan zei ‘Maar hoe dat afloopt vertel ik jullie volgende keer!’ Waarna iedereen collectief ontgoocheld was. De glimlach van de meester was echter onbetaalbaar. De man heeft ook zeker mijn taalgevoel ontwikkeld, want hij deed regelmatig schrijfoefeningen aan het bord. Twee leerlingen schreven gelijktijdig een woord dat hij opgaf. Had je het fout dan mocht je gaan zitten en kwam er iemand anders, had je het goed mocht je blijven staan. Toen al was ik vrij sterk in spelling. Jean Rutten is ondertussen 82 en hij is nog bijzonder actief. Zo tennist hij nog regelmatig. Het derde leerjaar kwam Lode Maes zaliger op mijn pad. Met hem was de klik helaas véél minder. Ik herinner mij ook hier twee dingen. Zo sloeg hij ooit een liniaal kapot op mijn vingers. Ik schrok me vooral de pleuris toen het mij overkwam. Het andere feit is dat hij in onze klas ‘Natuurdag’ introduceerde. Op papier leek dat initiatief pedagogisch helemaal verantwoord, maar het kwam eigenlijk neer op pure kinderarbeid. In die tijd was hij zo’n beetje ‘de baas’ van buurtschap De Waerde. Zo kregen we door de dag wat les over de natuur in één van de lokalen ter plekke. Daarna gingen we aan de slag rond De Waerde zelf. Een aantal kinderen kreeg een primitieve grasmachine ter beschikking waarmee ze de voetbalvelden mochten maaien. Een ander team moest het gras bij mekaar harken, in de kruiwagen doen en naar de composthoop rijden. Of er ook iemand werd aangeduid om de lijnen te kalken weet ik zoveel jaar na datum niet meer zeker! 😉 Ook in de tuin van de meester – die één straat verder woonde – mochten er dennenappels worden geraapt en verzameld. Op die manier zorgde onze Natuurdag ervoor dat het werk voor hemzelf een stuk lichter werd. Geniaal gevonden … wisten wij als tienjarige veel! Het vierde leerjaar kwam ik bij Roger Verjans terecht. Die kende ik uiteraard ook al want de zomer ervoor waren we op vakantie geweest in zijn vakantieverblijf in Spanje. Iets wat bleef hangen dat jaar? Wie goed scoorde voor bijvoorbeeld taal of wie het meest verzorgde handschrift had mocht van de meester Napoleonsnoepjes gaan halen in de plaatselijke C&B supermarkt. Die eer is mij enkele keren te beurt gevallen. Het vijfde leerjaar was Jef Lijnen aan de beurt. Wij kenden ‘m omdat hij ’s zondags altijd als organist in de kerk aanwezig was. En het zesde leerjaar tot slot kwamen we in de deskundige handen van Luc Machon terecht. In die tijd noemden we hem nog frater Luc, maar na een dispuut (met de kerkelijke instanties of misschien zelfs de toenmalige directeur) werd Luc terug een wereldlijke figuur die ik later regelmatig met zijn vriendin bij ons in de bib zag. Hij was de bezieler van het plaatselijke zangkoor De Leeuweriken. In zijn lessen kroop hij regelmatig achter de piano waarna er werd gezongen. Naarmate het einde van het schooljaar in zicht kwam waren er nog enkele leuke activiteiten. Zo hebben we een klasfeestje gehad waarin we met drie mannen The Pointer Sisters én Doe Maar hebben geplaybackt. En we hebben ook met een paar klasgenoten een eigen tijdschriftje in mekaar gestoken dat daarna voor iedereen verdeeld én gekopieerd werd. Jaren later komt één van die jongetjes van toen op het lumineuze idee om over zijn leven te bloggen. Om maar te zeggen …

Posted 28/04/2019 by ambijans in Algemeen

Oorwurm van de week (149)   Leave a comment

beck

Everybody knows the drill! Wij blikken altijd eventjes voor én achteruit (in omgekeerde volgorde weliswaar) bij wat er zich de afgelopen dagen allemaal afspeelde ten huize Ambijans. Zo was er op Paasdag een quiz in het verre Stekene (Oost-Vlaanderen) aan tafel bij D.A.M. Dat leverde ons plaats 4 op én tevens een mooie, aangename quiz. Iets minder fijn voor één van mijn ploeggenoten was het feit dat hij bij het vertrek in Stekene constateerde dat ie zijn autosleutels kwijt was. Kwijtgespeeld in de plaatselijke frituur? Op de wagen laten zitten op de carpoolparking? Terug in Limburg stond de auto netjes op de parking … zonder sleutel uiteraard. Vermoedelijk is het probleem ondertussen opgelost. Voor de rest was het een rustige week die enkel werd onderbroken voor de quiz van Schoot Sport vrijdagavond (nog eens aan tafel bij Moordgat/WvA), waarschijnlijk het team waar ik het vaakst als gastspeler heb meegedaan. Dat leverde meteen mijn derde quizwinst van het jaar op. Ook vermeldenswaardig: donderdagvoormiddag heb ik tickets besteld voor Nils Frahm in de AB, een concert dat pas in oktober zal plaatsvinden. Volgende week oogt terug iets drukker met o.a. volgende aangelegenheden: allereerst ons dinsdagmenu met Herwig L’Homme, op woensdag een Sound of C editie (van Looise Boskabouters), vrijdagavond de Vur d’Leut quiz in Lommel (met Moedige Missers) en zaterdagavond Oratoquiz in Rotselaar (bij Happy Ending).

Saw lightning – Beck: niet dat wij er véél kennen, maar Beck Hansen is met voorsprong onze favoriete slacker. Later dit jaar mogen we zijn nieuwe cd ‘Hyperspace’ verwachten. Op dit nummer krijgt hij meteen de hulp van Pharell Williams die beats en toetsen voor zijn rekening neemt.

Baltimore – Randy Newman: onze classic plukten we deze week uit het ‘Little Criminals’ album dat deze ondertussen 75-jarige Amerikaan in 1977 uitbracht. Iedereen die Newman een beetje kent, weet dat andere artiesten (Joe Cocker bijvoorbeeld)  later bekender werden met dingen die hij oorspronkelijk had uitgebracht. Alleen al daarom verdient ie een plekje in mijn lijst.

Love crimes – Hayden Thorpe: iets meer dan een jaar geleden splitte Wild Beasts, de band waar deze man ooit de honneurs waarnam. In februari 2018 werd de stekker er na zestien jaar uitgetrokken. Volgende maand verschijnt ’s mans debuutcd ‘Diviner’. Thorpe noemt Kate Bush, The Smiths, Leonard Cohen én Arthur Rimbaud als zijn belangrijkste inspiratiebronnen. ’t Is maar dat je het weet!

Tap dancer – Local Natives: voor de één is het wellicht het zoveelste inwisselbare Amerikaanse indierockbandje, een ander maalt er niet eens om. Wij scharen ons in de tweede categorie. Oké, hun debuut uit 2009 was prachtig en daarna werd het inderdaad allemaal wat minder. We kunnen enkel maar hopen dat ze zich (met hun gisteren verschenen ‘Violet streets’) wat kunnen herpakken. Duimen maar!

Someday – Weval: dit moet zowat één van de beste Nederlandse muziekjes zijn die dit jaar al op onze radar verschenen, al kennen we deze jongens uiteraard al langer. In Humo werden er onlangs al parallellen getrokken met grootheden als o.a. Darkside, Moderat, Air en Radiohead. Lekkerder kunnen we deze week niet afsluiten, toch? Met de stellige belofte dat we volgende week terug present tekenen!

Posted 27/04/2019 by ambijans in Muziek

De top 100 boeken (2) ‘Joe Speedboot’ (Tommy Wieringa) (2005)   Leave a comment

tommy wieringa

In deze nieuwe rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Deze derde roman van Tommy Wieringa (1967), die een bestseller werd, is gesitueerd in Lomark, een beperkt en door verdere beperkingen bedreigd dorp in het oosten van het land. In dit dorp bevindt zich Fransje, een zwaar gehandicapte schrijver (in de loop van het boek blijkt de oorzaak) maar ook een dagboekanier met een tomeloze inzet. Het is een jongen met een willoos lichaam, maar met een weergaloos sterke arm: symbool voor het schrijverschap? Als een meteoor is de overrompelende, grenzen verleggende titelheld Joe Speedboot in het dorp gekomen en ook in het leven van Fransje. De lotgevallen en de Werdegang van de vrienden worden verteld; de meest absurde scènes volgen elkaar op. Liefdesgeschiedenissen doen zich gelden; er is jaloezie onder vrienden; uitersten worden verkend en er zijn prachtige zijlijnen. Onder leiding van Joe Speedboot ontwikkelt Fransje zich tot vooraanstaand armworstelaar. In een krachtige, de verbeelding van de lezer vervoerende stijl, wordt een schitterend geïntensiveerde werkelijkheid beschreven. Het boek werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs, de Gouden Uil, de Libris Literatuur Prijs, de Literatuurprijs Gerard Walschap, NS Publieksprijs en de Prijs voor het mooiste boekomslag. Toen ik het boek destijds las, vond ik dat het vlot weglas als een goedgeschreven jongensboek. Zo’n boek waarin je wordt meegesleurd en dat erom vraagt om snel te worden uitgelezen.

Laat deze kelk passeren: ‘Het meisje in de trein’ (Paula Hawkins) (2015)

Posted 26/04/2019 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (147) Coldcut   Leave a comment

coldcut

Coldcut is een Brits dj-duo, bestaande uit Matt Black (1961) en Jonathan More (1957). Het duo werd bekend als pioniers in het maken van platen met samples. Ook stonden de twee aan de basis van het label Ninja Tune en het project DJ Food. Het duo maakte bij hun muziek veel gebruik van de mogelijkheden van video en computeranimatie. Zo waren ze altijd zeer vooruitstrevend met het combineren van muziek en multimedia. Black en Moore begonnen met hun samenwerking halverwege de jaren tachtig bij het piratenradiostation Kiss FM. Ze werkten op dat moment als kunstdocent en softwareprogrammeur. Hoewel het duo als baanbrekend en vooruitstrevend bekend stond in hun domein, werd dat niet meteen vertaald in commercieel succes. Veel vaker had men het over flops. Dat weerhield andere artiesten er dan weer niet van om hun werk door hen te laten remixen. Coldcut bestaat nog steeds, maar is slechts sporadisch actief. Hun discografie omvat één EP, zes full cd’s én drie verzamelcd’s.

1. ‘People hold on’ (uit ‘What’s that noise?’, 1989)

2. ‘Stop this crazy thing’ (uit ‘What’s that noise?’, 1989)

3. ‘Autumn leaves’ (uit ‘Philosophy’, 1993)

4. ‘Fat bloke’ (uit ‘Philosophy’, 1993)

5. ‘More beats + pieces’ (uit ‘Let us play!’, 1997)

6. ‘Timber’ (uit ‘Let us play!’, 1997)

7. ‘Re:volution’ (2001, enkel als maxi-single uitgebracht)

8. ‘Say kids (what time is it)’ (uit Cold-Cut-Outs’, 2002)

9. ‘Sign’ (uit ‘Cold-Cut-Outs’, 2002)

10. ‘Just for the kick’ (uit ‘Sound Mirrors’, 2006)

Posted 25/04/2019 by ambijans in Muziek

Keek op de Week (195)   Leave a comment

ferm gefietst, Mathje

Omdat de kaarten in het vaderlandse voetbal zo goed als geschud zijn (KRC Genk zal zichzelf dit jaar waarschijnlijk tot waardige landskampioen mogen kronen!), laten we dit keer met evenveel plezier wielrenner Mathieu van der Poel op het voorplan treden. Mensen die veldrijden geen échte sport vinden deden in het verleden nogal meewarig wanneer één van die modderduivels zich ook op het baanwielrennen wilde richten. Dat er een geslaagd huwelijk kan ontstaan bewezen o.a. Zdenek Stybar en Wout Van Aert al, maar wat de kleinzoon van ‘eeuwige tweede’ Raymond Poulidor afgelopen zondagmiddag uit zijn mouw schudde in de Amstel Gold Race was gewoon weergaloos. Vooraf getipt worden als dé grote favoriet en het dan ultiem ook nog helemaal waarmaken: petje af! Zo werd hij na een hele hoop pech toch nog vierde in De Ronde van Vlaanderen, hij won daarna de Brabantse Pijl én zoals reeds aangehaald was de Amstel Gold Race de spreekwoordelijke kers op de taart. Om aan te geven hoe uitzonderlijk knap die prestatie is: Merckx en De Vlaeminck (toch twee échte wielericonen!) hadden zoiets op die leeftijd nog niet verwezenlijkt. Nu we toch bezig zijn kunnen we ons volgende blokje voor de rest van het goede nieuws gebruiken.

Real Madrid zit terug op schema (voor volgend seizoen dan!) na de blijde herintrede van Zinedine Zidane als nieuwe trainer (minder goed nieuws is dat zijn vormdipje Thibaut Courtois nu tot bankzitter heeft veroordeeld), het Molseizoen in België stevent weer op een spannende ontknoping af, KV Mechelen promoveerde naar 1A (als het tenminste niet wordt tenietgedaan voor de groene tafel), de Rode Duivels begonnen voortvarend aan hun EK-kwalificatiecampagne, Anuna De Wever en Kyra Gantois wonnen de Arkprijs voor het Vrije Woord, de Dodentocht in Bornem verkocht in twee uur tijd uit, Vincent Kompany werd verkozen tot beste buitenlandse verdediger in de Premier League en in ons land denkt men eraan om de toelatingsproef voor tandarts opnieuw af te schaffen (een nijpend tekort dreigt anders). Schrijver Bart Moeyaert won de Astrid Lindgren Memorial Award (zeg maar de ‘Nobelprijs voor jeugdliteratuur’), de eerste foto van het zwarte gat werd gepubliceerd, alle voetbalclubs in 1A en 1B kregen hun licentie, Philippe Gilbert won Parijs-Roubaix, Victor Campenaerts verpulverde het werelduurrecord van Bradley Wiggins, Ajax zit in de halve finale van de CL en de politieke partij met de interessantste witte konijnen is ongetwijfeld Open Vld. Naast Alicja Gescinska bekenden ook Goedele Liekens en Lynn Wesenbeek kleur.

Helaas viel er véél meer slecht nieuws te rapen. Bliezen hun laatste levensadem uit: acteur Jan-Michael Vincent (73), gangster Farid le Fou (51), muzikant Dick Dale (81), kerkvader Godfried Danneels (85) en toneelschrijver Tone Brulin (92). Verder ook nog zanger Scott Walker (76), journalist Jos van Hemelrijck (71), filmregisseur Agnès Varda (90), charmezanger Paul Severs (70), wielrenner Patrick Sercu (74) en auteur Tony Buzan (76). Hier worden wij ook niet meteen vrolijk van: volwassenen die in supermarkten vechten om Stikeez (de nieuwste jongerenhype bij Lidl), onderzoek naar malversaties bij Manchester City, onderzoek naar de handel en wandel van Cristiano Ronaldo, de grootste onderwijsstaking in jaren, het feit dat er nogal wat zwakke weggebruikers van de weg werden gemaaid die het achteraf niet meer konden navertellen, het dalende onderwijsniveau in ons land en een opzienbarende Panoreportage die seksueel misbruik bij Jehovagetuigen blootlegde. Verder ook nog de aanslagen in Christchurch, de aanslag in Utrecht, meer dan 200 doden door een cycloon in Mozambique, de staatsgreep in Sudan, de grote brand in de Parijse Notre-Dame en de aanslagen in Sri Lanka.

Ook dit onthielden wij verder nog: Roger De Vlaeminck gaat opnieuw scheiden, wie een goeie kapelletjessloper nodig heeft moet gewoon ex-gangster Danny Vanhamel bellen, Bill Cosby heeft een schikking getroffen met zijn slachtoffers, Mick Jagger onderging een hartklepoperatie, de lijdensweg van Stefan Everts na malaria (teenamputaties), die mop over de kilometerheffing die minister Ben Weyts eerst aankondigde, maar later snel weer introk, het ontslag (in onderling overleg) van Fred Rutten bij RSCA, Café d’Anvers dat de deuren sluit en de West-Vlaamse Wulfdambeek in Ledegem blijkt de meest vervuilde van Europa te zijn. We zijn in blijde afwachting van de Brexitmoppenkalender 2020 (dat wordt ongetwijfeld lachen, gieren én brullen), zowel RV van Dwarskijker in Humo als Louis Van Gaal kondigden hun pensioen aan, Tanja Dexters is sterk op weg om de wisselbeker Ognjen Vranjes 2019 weg te kapen (onze fratsenteller is ondertussen spontaan stukgesprongen) Lionel Richie gaat voor prins Charles werken, FvD van Thierry Baudet won de verkiezingen in Nederland én een komiek (Volodimir Zelenski) won vlotjes de verkiezingen in Oekraïne. En we eindigen met enkele interessante weetjes om indruk te maken bij familie en kennissen: de wasbeer rukt op in Nederland, VAB wil zo veel mogelijk de voorrang van rechts afschaffen, volgende week breekt de hel ongetwijfeld los in ‘Game of Thrones’, de Leuvense hoogleraar Marc Hooghe komt opnieuw in opspraak na auteursfraude, er is een recorddrukte op de vastgoedmarkt en het ziekteverzuim van Skeyes loopt de spuigaten uit. Het is ook altijd weer lachen als er fratsen van Vlaams Belangmandatarissen opduiken. Hoe graag ze ook níet met Duits Dolfje willen worden geassocieerd, toch kunnen ze het niet laten om ermee in de problemen te geraken. Een Limburgse (die voor 26 mei kandidate is) deed ergens de Hitlergroet (weliswaar met haar linkerarm) én het was om te lachen op een feestje. Zij wordt straks uit de partij gegooid (ongeacht haar verkiezingsuitslag). Een Vlaams Belangkandidate uit Gent (niet op een lijst voor de komende verkiezingen) wenste Hitler dan weer een gelukkige verjaardag op 20 april. Kan iemand haar (voor de zekerheid!) melden dat de man al sinds 1945 dood is?

Posted 24/04/2019 by ambijans in Algemeen