Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (66)   Leave a comment

de romereis, één van de hoogtepunten van de middelbare school

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Straks trekken er weer hele kolonnes bussen vanuit alle Vlaamse windstreken richting Italië voor de zogenaamde Romereis. Wat mij betreft (maar ik kan uiteraard enkel voor mezelf spreken) was dat één van die absolute hoogtepunten uit mijn middelbare schoolcarrière. Of iedereen even wildenthousiast terugdenkt aan die mooie tijd is uiteraard nog maar de vraag. De feiten zijn ondertussen verjaard, de mensen die destijds meegingen zijn al een flink stuk op weg richting ‘bejaard’, al kan ik mij nog héél véél dingen bijzonder goed voor de geest halen. Waar zullen we beginnen? Misschien eerst al maar met het feit dat ik toen al dagboekgewijs bijhield wat ik allemaal uitvrat in mijn leven. Waarop een aantal klasgenoten me aanmoedigde om een uitgebreid reisverslag te schrijven van onze belevenissen ginder die we na afloop zouden verdelen onder alle deelnemers aan de reis. Een idee dat zelfs de goedkeuring kreeg van onze schooldirecteur die ook mee was op die bewuste reis. Het begon al goed toen tijdens het vertrek werd meegedeeld dat iedereen die muziekcassettes bij had, ze gerust mocht afgeven aan de buschauffeur. Op die manier werd een mooie mix van verschillende muziekstijlen door de speakers gejaagd. Eén van de leerlingen vooraan in de bus hield zich bezig met het wisselen van de cassettes. Het werd dus een bont allegaartje aan stijlen. Zo kregen we eerst een hele tijd Frank Zappa en daarna bijvoorbeeld Leonard Cohen (verbazend goede muziek bedenk ik mij ineens, waren wij toen al échte hipsters?). Tijdens Cohen moest de bus behoorlijk véél energie steken om heelhuids door de bergen te geraken, waardoor de cassettedeck oververhit geraakte. Zo leek het plots alsof Cohen vocaal bijna door zijn beste krachten heen zat. Tot we na verloop van tijd alleen nog maar eenzelfde nummer te horen kregen. Wij dachten dat ‘de muziekman’ vooraan was ingedommeld, maar die kon er (na enkele klachten) écht niets aan doen. Dat verrekte ding moest eerst afkoelen! Enkele andere dolle taferelen in verkorte versie: we smokkelden in twee jeansjassen met diepe zakken enkele flessen wijn die we hadden gejat uit een kelder waar we hadden gegeten, die flessen gebruikten we om ’s avonds met de Latinisten een échte togaparty (allemaal gekleed zoals de oude Romeinen in beddenlakens) te houden. Dat we daarmee de begeleidende leerkrachten uit hun slaap hielden zullen ze niet hebben gewaardeerd. Eigenlijk was het bijna elke avond dik feest! Op die manier hebben we één keer het telefoontje van de wekdienst van het hotel genegeerd … én ons ontbijt gemist. Eén van de leerkrachten kwam op de deur kloppen en ons melden dat we een kwartiertje kregen om ons aan te kleden, onze koffer te pakken én de bus in te stappen. Dat was net iets minder grappig! In Sorrento waagden nogal wat mensen zich in de zee om daarna op het strand wat te verbroederen. Op het einde van de avond bleken een aantal meiden uit onze groep de sleutel van hun hotelkamer kwijt, dus werd er met een aantal mensen samengelegd om de boete (voor het verlies ervan) te kunnen bekostigen. In Rome zagen we tijdens een straatact recht vóór onze neus hoe pickpockets te werk gingen. Toen enkele mensen dit met véél kabaal wilden melden aan de plaatselijke politie, werden ze prompt door de carabinieri in de combi gestoken en meegenomen. Enkele straten verder werden ze terug vrijgelaten. Rare jongens, die Italianen! In Firenze hebben we een hele namiddag lang een straatzanger zijn carrière proberen te boosten door hem te helpen met de verkoop van zijn cassettes. Ergens anders hebben we in een hotelkamer met sinaasappelen (ons dessert van ’s middags) naar elkaar zitten gooien. Eén sinaasappel vloog te pletter tegen een egaal witte muur. In tegenstelling tot wat iedereen zou denken bleef zelfs na het nodige schuurwerk de afdruk van sinaasappel zichtbaar. Na het uitchecken nooit meer iets van gehoord! Ergens anders (vermoedelijk in Montecatini) lagen we met een aantal mannen in een mooie tot slaapplaats gerenoveerde paardenstal. Nadat we eerst boven naar wat MTV-achtige muziekzenders hadden gekeken, kwam één van ons al zappend op een niet gescrambled pornokanaal terecht. Na vijf seconden hard gekreun van de acteurs én actrices zat iedereen van ons samen rond de tv. Er werd gelachen, er werd wat gedronken, er werd commentaar gegeven op de beelden die we zagen, … er hing een lekker ouwe-jongens-krentenbroodsfeertje. En dan moest hét moment suprême nog komen. Eén van de Italiaanssprekende leerlingen had (in Rome denk ik) met de conciërge die nachtdienst had afgesproken dat we een gratis fles wijn kregen als we naar beneden kwamen. Helaas moesten we van de schooldirectie vroeg naar onze kamers. Gelukkig bleek er een mooie ontsnappingsroute te bestaan vanuit het slaapkamerraam. Als je daardoor klom, moest je je iets laten zakken tot je op enkele leeggoedkratten stond, waar je dan vanaf kon springen. Het enige probleem: de directeur sliep in de kamer tegenover die kamer (met de deur open). Voor sommige mensen was dat net iets té riskant, dus zij zetten hun joker in. Ik heb toen (samen met twee à drie medeleerlingen) mijn kans gewaagd. Al tartten we nog vreselijk de wet van Murphy die avond. Zo stootte ik eerst nog de douchekraan van de haak waarna die met een hels kabaal tegen de grond ging. Daarna belandde ik vrij onzacht op de kratten onder mij, wat alweer de nodige ergernis gaf. Nog snel langs de conciërge voor de fles wijn en daarna een stuk de stad in wandelen. We hebben ons daar ergens langs de kant gezet, wat gebabbeld en terwijl de fles wijn leeggedronken. Terug thuis was het eindelijk tijd om een reisverslag te maken. Hoeveel mensen dat verslag ooit hebben kunnen lezen (hebben ze er ooit inzage in gekregen?) is mij zoveel jaar na datum onbekend. Ik weet alleen dat ik het samen met nog iemand anders uit onze groep bij de directeur mocht komen uitleggen. ‘Flessen drank gestolen? Togaparty’s gehouden? Ontsnapt uit de kamer én de stad ingegaan? Én porno gekeken op tv?’ ‘Zeg aub dat dit allemaal verzonnen is, want dit is toch té gortig!’ zo raasde de directeur onverminderd voort. ‘En die vulgaire masturbatieverwijzing bij dat porno kijken door het woord ‘Gesamtrücken’ te gebruiken. Walgelijk!’ Vrijwel iedereen die ik vooraf mijn definitieve tekst had laten lezen, lachte zich net een breuk bij dat fragment … behalve onze directeur. Andere tijden (begin jaren ’90), katholieke school, conservatieve opvattingen weet je wel? ‘Als ik ook maar één klacht hoor van medeleerlingen, dan vlieg je onmiddellijk van school! Heb je dat goed begrepen?’ brulde hij op het einde van zijn betoog. Nee, het was geen gezelligheidsbezoekje geworden. Ik besloot (om de schade verder te beperken) een aantal leerlingen persoonlijk aan te spreken, al halvelings mijn excuses aan te bieden en te vragen wat zij ervan vonden. Het ging dan om mensen met wie ik een beetje de draak had gestoken of zij die herkenbaar waren door de teneur van mijn tekst. Niemand bleek er écht aanstoot aan te hebben genomen (gelukkig maar!). Conclusie: onze Romereis was fantastisch, maar het einde zorgde helaas voor een serieus mineurakkoord.

Posted 03/04/2019 by ambijans in Algemeen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: