Archive for 13/04/2019

Little Waves 2019 @ C-Mine   Leave a comment

little waves 2019

Wat moet je vooraf als introductie tot dit kleine maar fijne indoorfestival weten? Topact Ryley Walker moest door ziekte zijn hele tournee cancelen. Geen nood, hij wordt sowieso waardig vervangen door Sam Amidon, die wij eind november 2018 nog aan het werk zagen als support act voor Julia Holter in De Roma. Wij zijn vooral benieuwd naar Crayon Sun (de nieuwe band van Aldo Struyf), Tristan (de bevallige vriendin van Stuff-drummer Lander Gyselinck), Pinegrove en Whispering Sons. Onze uitgeweken Limburgse trots zagen we in februari al in MOD, dus ook daar maken we ons weinig zorgen om. Komt helemaal goed!

UPDATE

Mijn 2019 editie van Little Waves was er eentje van een paar optredens en nóg meer indrukken. Én een paar obstakels op onze weg waarvan er eentje een beetje vervelend was en de andere eerder aangenaam. Maar daarover dadelijk meer. Vooraf een aantal opvallende vaststellingen: het programma was een beetje gekrompen ten opzichte van de voorgaande jaren (een later aanvangsuur!), maar ik volg het principe dat kwaliteit moet primeren op kwantiteit. Deze keer ook geen eetstandjes binnen (of ik moet ze hebben gemist?) maar slechts één schrale mobiele frietwagen buiten. Dat kan toch beter lijkt me. Dat er om 22u30 geen water (plat/bruis) meer voorradig was en ik moest overschakelen op cola vond ik ook iets minder. Gelukkig woog dat alles uiteraard niet op tegen de gezelligheid, de cozyness en de optredens die we konden aanschouwen. Nadat we in Genk zijn geland zien we nog een viertal nummers van de Britse Annabel Allum, die in de begeleidende bio werd vergeleken met PJ Harvey. Ik hoorde het niet meteen eerlijk gezegd, ook al was ze bijzonder gemotiveerd. Nog een speciale vermelding trouwens voor haar vrouwelijke drumster, die zich allerminst een zweetdievegge toonde.

Vermits we met een volle La Chouffe niet de theaterzaal mochten betreden, besluiten we maar te wachten tot Crayon Sun op de main stage komt. Het is het nieuwe samenwerkingsverband tussen Aldo Struyf (o.a. Millionaire en Mark Lanegan Band) en Big Dave Reniers, die zijn wortels in blues heeft liggen. Eind vorig jaar brachten ze een titelloze cd uit met bluesrock. Ik vind ze persoonlijk het sterkst als Aldo bepaalde nummers een funky tintje geeft. Maar met allemaal geroutineerde muzikanten op de bühne staat deze gig als een huis! Hierop wandel ik snel door naar Isbells, die hun setlist mogen afwerken voor een bomvolle zaal. De eerste twee nummers die ik hoor komen uit hun nieuwe cd. Plots voel ik mijn gsm trillen en dan blijkt dat ik twee oproepen heb gemist. Ik loop snel de zaal uit om te bellen. Blijkbaar ben ik tijdens het parkeren op de ondergrondse parking iets té ijverig in de bocht gaan staan waar mensen naar -2 konden rijden. Ik ben niet alleen want even later komt er nog volk aan dat zijn/haar wagen moet verplaatsen. Na dit oponthoud zien we nog een nummer of drie van Isbells en die klinken als vanouds. Terwijl de band zijn laatste nummer inzet, haasten wij ons voor Portland naar de andere zijde. De helft van deze Humo’s Rock Rally 2016 finalisten en winnaars van De Nieuwe Lichting 2018 blijkt uit Limburg te komen. In zijn beste momenten hoor ik bij de zanger echo’s van Finn Andrews van The Veils, maar het verrast mij net iets té weinig om zich écht te onderscheiden. Ik ben ook nog twee nummertjes gaan piepen bij Marissa Nadler, die moederziel alleen op het podium stond met twee gitaren. Ik ben echter op zoek naar opwinding, iets spannends, experimenteels, iets verder weg van de platgetreden muziekpaden. Daarvoor heeft Little Waves ook dit jaar een podium dat wordt gehost door de mensen van het Absolutely Free Festival.

En daar staat een blonde fee, Isolde Van den Bulcke aka Tristan, die (zo lazen we in interviews) soms werd verward met die andere bekende blondine, Angèle. Leuk weetje: beide dames zijn exact even oud, want geboren op dezelfde dag in hetzelfde gezegende jaar. Misschien zijn ze wel meer verwant dan wij kunnen vermoeden? Het toeval wil dat vriendlief Lander Gyselinck er vanavond bij is, omdat haar vaste drummer op reis is. Ik zag ‘m afgelopen zondag nog schitteren met BeraadGeslagen in Forty Five, binnen enkele dagen is voor deze jongen opnieuw Landertime, dit keer bij Labtrio in CCHA (maar daarover binnenkort meer). Zonder overdrijven: Tristan gaan we de komende tijd moeten blijven volgen, briljant optreden naar mijn bescheiden mening. ‘Frank’‘Weslanda’, ‘Olso’, ‘Maljaande’ en ‘Interdimi’ zijn absolute pareltjes voor de meerwaardezoeker die een broertje dood heeft aan commerciële trash. Mijn culinaire smaakpapillen smeken (helaas bij gebrek aan beter) om een frietje, dus moet ik naar buiten. Mijn volgende halte zou Pinegrove zijn geweest én een stuk Sam Amidon, maar net op dat moment kom ik een oude bekende tegen die ik ruim twintig jaar niet meer had gezien. Pinegrove fungeert zo’n beetje als achtergrondmuziek tijdens ons gesprek. Ongeveer een uur later én twee drankjes verder hoor ik dat Whispering Sons al aan hun soundcheck zijn begonnen voor een halfvolle zaal. Nog een snel toiletbezoek en we kunnen hier mooi afsluiten. Ik merk dat hun setlist vrij gelijklopend is met die in Muziekodroom enkele maanden geleden met o.a. ‘Alone’ (nu al een Belpopclassic), ‘White noise’, ‘Stalemate’, ‘Got a light’ en ‘Waste’. Hiermee breien wij een prima einde aan onze avond. We vertrekken ruim twintig minuten vóór tijd huiswaarts in de hoop daarmee de algemene uittocht niet te moeten ondergaan. Volgend jaar is er nieuwe Little Waveseditie, liefhebbers mogen zaterdag 18 april 2020 al in hun agenda aankruisen!

Posted 13/04/2019 by ambijans in Concert, Muziek