Archive for 28/04/2019

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (70)   Leave a comment

onze lagere school van klas 1 tot 6

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Vandaag ondernemen we een kleine poging om mijn lagere schoolcarrière (die zich afspeelde tussen 1978 en 1984) eens onder de loep te nemen. Zo kwam ik in het eerste leerjaar bij juffrouw Suzanne terecht. Ik herinner mij dat mijn punten toen bijzonder goed waren, maar dat kwam deels door het feit dat die bebrilde juf nogal aan de strenge kant was. Eerlijk gezegd, ik had geen klein beetje schrik van haar maar serieus vééél! Ze was afkomstig van Lommel en ze heeft niet zo gek lang voor de klas gestaan als ik mij goed herinner. Een jaar later kwam ik in het tweede leerjaar terecht bij Jean Rutten. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit een heerlijke tijd was. Ik had al bij zijn vrouw (juffrouw Lea) in het derde kleuterklasje gezeten, dus de man was mij niet geheel onbekend. Meester Rutten is mij bijgebleven omwille van twee bijzondere dingen. Allereerst omdat hij op vrijdagnamiddag (zo vlak vóór het weekend) de tijd nam om uit een boek voor te lezen. Af en toe legde hij het boek eventjes terzijde om het verhaal zelf verder te vertellen waarna hij weer teruggreep naar het boek. Het gebeurde héél vaak dat we op het tipje van onze stoel zaten bij een héél spannend verhaal en dat hij dan zei ‘Maar hoe dat afloopt vertel ik jullie volgende keer!’ Waarna iedereen collectief ontgoocheld was. De glimlach van de meester was echter onbetaalbaar. De man heeft ook zeker mijn taalgevoel ontwikkeld, want hij deed regelmatig schrijfoefeningen aan het bord. Twee leerlingen schreven gelijktijdig een woord dat hij opgaf. Had je het fout dan mocht je gaan zitten en kwam er iemand anders, had je het goed mocht je blijven staan. Toen al was ik vrij sterk in spelling. Jean Rutten is ondertussen 82 en hij is nog bijzonder actief. Zo tennist hij nog regelmatig. Het derde leerjaar kwam Lode Maes zaliger op mijn pad. Met hem was de klik helaas véél minder. Ik herinner mij ook hier twee dingen. Zo sloeg hij ooit een liniaal kapot op mijn vingers. Ik schrok me vooral de pleuris toen het mij overkwam. Het andere feit is dat hij in onze klas ‘Natuurdag’ introduceerde. Op papier leek dat initiatief pedagogisch helemaal verantwoord, maar het kwam eigenlijk neer op pure kinderarbeid. In die tijd was hij zo’n beetje ‘de baas’ van buurtschap De Waerde. Zo kregen we door de dag wat les over de natuur in één van de lokalen ter plekke. Daarna gingen we aan de slag rond De Waerde zelf. Een aantal kinderen kreeg een primitieve grasmachine ter beschikking waarmee ze de voetbalvelden mochten maaien. Een ander team moest het gras bij mekaar harken, in de kruiwagen doen en naar de composthoop rijden. Of er ook iemand werd aangeduid om de lijnen te kalken weet ik zoveel jaar na datum niet meer zeker! 😉 Ook in de tuin van de meester – die één straat verder woonde – mochten er dennenappels worden geraapt en verzameld. Op die manier zorgde onze Natuurdag ervoor dat het werk voor hemzelf een stuk lichter werd. Geniaal gevonden … wisten wij als tienjarige veel! Het vierde leerjaar kwam ik bij Roger Verjans terecht. Die kende ik uiteraard ook al want de zomer ervoor waren we op vakantie geweest in zijn vakantieverblijf in Spanje. Iets wat bleef hangen dat jaar? Wie goed scoorde voor bijvoorbeeld taal of wie het meest verzorgde handschrift had mocht van de meester Napoleonsnoepjes gaan halen in de plaatselijke C&B supermarkt. Die eer is mij enkele keren te beurt gevallen. Het vijfde leerjaar was Jef Lijnen aan de beurt. Wij kenden ‘m omdat hij ’s zondags altijd als organist in de kerk aanwezig was. En het zesde leerjaar tot slot kwamen we in de deskundige handen van Luc Machon terecht. In die tijd noemden we hem nog frater Luc, maar na een dispuut (met de kerkelijke instanties of misschien zelfs de toenmalige directeur) werd Luc terug een wereldlijke figuur die ik later regelmatig met zijn vriendin bij ons in de bib zag. Hij was de bezieler van het plaatselijke zangkoor De Leeuweriken. In zijn lessen kroop hij regelmatig achter de piano waarna er werd gezongen. Naarmate het einde van het schooljaar in zicht kwam waren er nog enkele leuke activiteiten. Zo hebben we een klasfeestje gehad waarin we met drie mannen The Pointer Sisters én Doe Maar hebben geplaybackt. En we hebben ook met een paar klasgenoten een eigen tijdschriftje in mekaar gestoken dat daarna voor iedereen verdeeld én gekopieerd werd. Jaren later komt één van die jongetjes van toen op het lumineuze idee om over zijn leven te bloggen. Om maar te zeggen …

Posted 28/04/2019 by ambijans in Algemeen