Archive for mei 2019

Oorwurm van de week (154)   Leave a comment

vengaboys

Onze terugblik brengt ons eerst terug naar vorige week zaterdag. Toen speelden we een Chaotical Brain quiz in Kapellen aan tafel bij Happy Ending (een negende plaats, vermoedelijk ons minst goede resultaat ginds). Topspeler Luc was er weliswaar niet bij, dus dat scheelde een slok op een borrel. Zondag trokken we naar het stembureau, waarna de dag uitmondde in Zwarte Zondag 2.0. De Boerenhof muziekquiz (opnieuw met Happy Ending) in Tielt-Winge was goed voor plaats twee. Vrijwel doorlopend op kop gestaan maar eigenlijk gehaperd op een paar filmmuziekvragen, waardoor Vur d’Leut met de winst ging lopen. Vanavond is er een familieonderonsje in Retie en zaterdag speel ik met Happy Ending in Ninove. Voor zover ik kan inschatten heb ik volgende week ook twee quizzen opstaan: Sound of C (editie Rob Collin) aan tafel bij D.A.M. en zaterdag een quiz in Lier (opnieuw met Happy Ending). Op serieel gebied zijn we helemaal rond met ‘Game of Thrones’ (seizoen 8), ‘Barry’ (seizoen 2), ‘Veep’, ‘La Trêve’ (seizoen 2), het eerste seizoen van ‘The Umbrella Academy’, ‘Leaving Neverland’ en we zijn begonnen aan ‘Fiskepark’ en ‘Chernobyl’. Maar we gingen dus iets over muziek schrijven.

We like to party – Vengaboys: we trappen deze editie af met wat wellicht onze meest commerciële bijdrage aller tijden zal zijn. Laat het er ons maar op houden dat ik ooit een crush had op de donkerharige zangeres, Kim Sasabone, ondertussen 44 maar nog steeds een hottie. Die bewering kunnen we uiteraard catalogeren onder de noemer ‘Les excuses sont faites pour s’en servir’. Vengaboys staat hier toch maar mooi te blinken en haalde onlangs zelfs de actualiteit. Daarvoor moet je dit artikel maar eens lezen.

With my whole heart – Sufjan Stevens: één van mijn geliefde singer-songwriters bracht onlangs twee nummers tegelijk uit. Wij gingen voor het uptemponummer deze keer. Hij schreef die nummers naar aanleiding van de LGBTQ+ Pride, die de hele maand mei gevierd wordt.

On top of the world – Mike Patton & Jean-Claude Vannier: als we dan toch bezig zijn, steken we er nog een persoonlijke favoriet in. Van zijn Franse sidekick (op leeftijd) had ik nog nooit gehoord, maar dat blijkt zo’n beetje Patton’s tegenhanger te zijn, een man die nog ooit samenwerkte met Serge Gainsbourg. In september verschijnt hun samenwerking ‘Corpse flower’.

Red white and black – Jesca Hoop: Jessica Ada Hoop (44) is een Amerikaanse singer-songwriter die niet vast te pinnen is op één muzikale stijl, wat wellicht haar grote sterkte is. ‘Stonechild’, haar alweer zevende solocd zal begin juli verschijnen.

Pink & blue – Tycho: deze band stond enkele jaren geleden nog op Pukkelpop. Er werd ergens gesuggereerd dat ze wat op Boards of Canada leken, maar ik ontdekte eerlijk gezegd weinig raakvlakken. Wat niet wegneemt dat hun muziek best oké is. Hun nieuwe cd ‘Weather’ verschijnt eveneens in juli. Hiermee zijn we meteen rond. Tot volgende week!

Posted 31/05/2019 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (75)   Leave a comment

blok of belang, het blijft oude wijn in nieuwe zakken

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

In november 1991 trok ik als 19-jarige knaap voor het eerst naar de stembus. Dat moet blijkbaar op zondag 24 november 1991 zijn geweest. Van de verkiezingsverrichting zelf kan ik me amper nog wat herinneren, maar ik weet wél 100 % zeker dat ik telkens bolletjes heb ingekleurd bij de PVV (ondertussen Open Vld). Later op de dag zagen we met verbijstering dat het Vlaams Blok (nu Vlaams Belang) serieus was doorgebroken. Ik herinner me dat we allemaal perplex voor ons tv-toestel zaten en er een zinnige uitleg voor probeerden te verzinnen. Ook op school en in de vriendenkring was ‘Zwarte Zondag’ nadien nog een tijdje een vast gespreksonderwerp. Niet enkel hun ranzige slogans, maar ook hun verkiezingsborden met daarop dreigende boodschappen toonden toen al hun ware aard. De kiem werd enkele maanden daarvoor al flink gezaaid toen ik ergens in september van hetzelfde jaar rechtstreeks een aflevering van ‘Panorama’ (nu ‘Pano’) zat te volgen waarin een reportage was gemaakt over het asielcentrum van Lint. Die zorgde voor nogal wat verdeeldheid onder de plaatselijke bevolking (en dan druk ik me eigenlijk nog licht uit). De sfeer was een beetje beangstigend, mede in de hand gewerkt door een hoop Vlaams Blok militanten die regelmatig luidkeels ‘Eigen Volk Eerst’ zaten te scanderen. En dan moest de toen 16-jarige Isabelle A haar hit ‘Blank of zwart’ ook nog komen zingen. Voor mij persoonlijk heeft het ook zeker bijgedragen aan mijn denkwijze omtrent het migratievraagstuk. Dat extreem-rechtse IK-denken, dat WIJ tegen ZIJ verhaal, die opruiende taal, die haat tegenover vreemdelingen, dat onverholen taalgebruik, die gifspuwende ogen van Filip Dewinter & co … Ik gruwde ervan en ik heb mij ook altijd ver weg gehouden van dit soort volk. Oké, iedereen kent in zijn omgeving integere en lieve mensen die voor het Blok/Belang stemmen/stemden dus we mogen dat hier zeker niet veralgemenen. Maar nu (bijna 28 jaar na datum) denken dat Vlaams Belang de waarheid in pacht heeft, dat zij de stal wel zullen uitgemest krijgen, dat zij snel orde op zaken zullen stellen, … Nee, persoonlijk geloof ik daar niet in. ‘Laat ze maar eens mee reageren’. Eerlijk? Als het kan, liever niet! Al zouden de maskers vrijwel zeker afvallen als ze wél een kans krijgen. Misschien regeren ze zichzelf wel kapot? Maar welke partij(en) gaan zichzelf daaraan wagen? Je kan even goed met ware doodsverwachting en in pure kamikazestijl van de Antwerpse Boerentoren springen. De kans dat je het hierna nog levend kan navertellen lijkt me bijzonder klein. Gaat Bart De Wever er zijn vingers aan verbranden? Hoogstwaarschijnlijk niet, omdat hij nog externe partners nodig heeft voor de Vlaamse Regering. Die zeggen allemaal ‘njet’ tegen Vlaams Belang. We krijgen dus vroeg (of laat) een coalitie van bijna allemaal verliezers die opnieuw de koppen bij mekaar zullen moeten steken. Als ze hun huiswerk niet beter maken, zullen ze over vijf jaar misschien toch het gelag betalen?

Posted 30/05/2019 by ambijans in Algemeen

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (52)   Leave a comment

shitstorm of crap coming your way

Omdat ik mijn strijd tegen de wansmaak nog eventjes blijf voeren ben ik hier alweer snel terug met een gloednieuwe editie. We zeggen er wél uitdrukkelijk bij dat we niet meteen het hele oeuvre van onderstaande artiesten in de trash can zouden duwen (ik denk dan spontaan aan Eurythmics bijvoorbeeld), maar toch minstens een klein deeltje ervan. Wie zich verongelijkt voelt bij één van mijn keuzes, mag steeds ter verdediging een goed woordje doen voor de artiest in kwestie. In het verleden gebeurde dat bijvoorbeeld ooit bij Dire Straits. Ik heb toen een ander nóg slechter nummer genomen waar de klager zich helemaal in kon herkennen. Om maar te bewijzen dat ik best compromissen kan sluiten. 😉

511. High – Lighthouse Family : Brits duo die met dit nummer uit 1998 hun waarschijnlijk allergrootste hit scoorden. Niet dat het ons ook maar één seconde kan boeien, maar in juli verschijnt blijkbaar hun nieuwe cd.

512. Take my breath away – Berlin : mensen die beweren dat ‘Top Gun’ hun favoriete film aller tijden is kan ik onmogelijk serieus nemen. Tom Cruise mag er dan zijn doorbraak aan te danken hebben, wij waren destijds zo dom om ons de OST op LP aan te schaffen. Te mijner verdediging kan ik wél zeggen dat de gebeurtenissen teruggaan naar 1986 (ik was toen 14 en ik fietste naar de platenwinkel). Noem het derhalve eerder een jeugdzonde!

513. There must be an angel – Eurythmics : Dave Stewart en Annie Lennox zijn best oké, al is een misstap snel begaan. Ondanks het puike mondharmonicawerk van Stevie Wonder durf ik toch beweren dat dit nummer uit 1985 eigenlijk een misser was.

514. One for sorrow – Steps : Steps was een Britse popgroep wiens leden in 1997 werden geronseld via een grote auditie. Het vijftal had een aantal grote hits waaronder dit nummer uit 1998. In 2001 was het sprookje alweer voorbij. Tussen 2011 en 2012 kwam er een korte heropflakkering, sinds 2017 zouden ze opnieuw actief zijn (voor wat het waard is).

515. Breakaway – Kelly Clarkson : ondertussen 37-jarige Amerikaanse die in 2002 American Idol won, tevens eigenares van drie Grammy Awards. Scoorde met dit nummer in 2005 een hit. Ze maakt tegenwoordig nog steeds muziek, maar de succesvolle periode waarin ze stevig scoorde heeft ze ondertussen al achter de rug.

516. All by myself – Eric Carmen : zijn allergrootste hit schreef deze Amerikaanse singer-songwriter in 1975 om er het jaar daarop een wereldwijde hit mee te scoren. Het zou talloze keren worden gecoverd door een schare andere artiesten. Jullie zouden ‘m ook kunnen kennen van zijn andere grote hit, ‘Hungry eyes’, die hij in 1988 uitbracht.

517. Fuck you – Cee Lo Green : in een dronken bui durf ik het stemtimbre van deze zanger wel eens verwarren met dat van Jamie Lidell. Mea culpa, Jamie! De man was ooit de stem achter ‘Crazy’ van Gnarls Barkley (waar we verder geen klachten over hebben), in tegenstelling tot deze hit die hij in 2010 scoorde.

518. Slam dunk (da funk) – 5ive : Britse boyband die in 1997 werd opgericht (niemand weet waarom!) en die van het eind van de jaren ’90 tot een stuk in het nieuwe millennium een tiental hits wist te scoren. Wij gingen (lekker stoer!) voor hun allereerste single uit 1997.

519. Halloween – Da Boy Tommy : een Antwerpse jongeling, luisterend naar de naam Tommy Debie, lanceert zijn eigen muziekstijl ‘jump’. In 1999 experimenteert hij met een track die oorspronkelijk van John Carpenter was. In november 2012 krijgt hij een zwaar verkeersongeval waardoor hij in coma raakt. Eind februari 2013 overlijdt hij op 36-jarige leeftijd aan de gevolgen ervan.

520. Sandstorm – Darude : pseudoniem van de ondertussen 43-jarige Fin Ville Virtanen die dance maakt, weliswaar van bedenkelijk allooi. Laat het ons gewoon trance noemen, maar trash mag ook. In 2000 maakte hij hiermee zowat wereldwijd furore. Binnenkort zijn we terug met nóg meer van hetzelfde. Stay tuned!

Posted 29/05/2019 by ambijans in Muziek

De top 100 boeken (7) ‘Heer der vliegen’ (William Golding) (1954)   Leave a comment

william golding

In deze nieuwe rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Tijdens de oorlog wordt een vliegtuig, dat een groep Engelse schooljongens evacueerde, neergeschoten boven een onbewoond, tropisch eiland. Twee van de jongens, Ralph en Piggy, vinden een zeeschelp en gebruiken die om de andere jongens bijeen te roepen. Vervolgens kiezen zij gezamenlijk een leider en bedenken een plan om gered te worden. In het begin genieten de jongens volop van hun onbezorgde leventje vrij van volwassenen, maar al snel worden zij geconfronteerd met problemen van voedsel, leiderschap en samenwerking. Op basis van deze roman won auteur William Golding in 1983 de Nobelprijs voor Literatuur. Deze allegorie over het geweld in de maatschappij is door de eenvoudige jongensboekenstijl toegankelijk én bijzonder vlot leesbaar voor een breed publiek. Dat het boek net geen 250 pagina’s telt, zou zelfs de minder vlotte lezer over de streep kunnen trekken. Het is niet meteen een boek dat je vertrouwen in de mensheid én bij uitbreiding de hele beschaving een boost zal geven. Nu we op verkiezingsvlak alweer een Zwarte Zondag achter de rug hebben lijkt het me net ‘verplicht leesvoer’.

Laat deze kelk passeren: ‘De paardenfluisteraar’ (Nicholas Evans) (1995)

Posted 28/05/2019 by ambijans in Literatuur

‘Authentieke intelligentie’ (Elke Geraerts)   Leave a comment

elke geraerts

In ‘Authentieke intelligentie’ durft Elke Geraerts het thema aan te kaarten dat ons allen wakker houdt: ben ik als mens nog nodig? Terwijl robots steeds meer van onze banen overnemen, buigt Geraerts zich gefascineerd over de vraag waarin de uniciteit van de mens dan wél schuilt. Over welke onvervangbare kwaliteiten beschikt het menselijk brein? Welke bijzondere kenmerken leveren ons een competitief voordeel op in vergelijking met onze digitale tegenhangers? Geraerts, die haar sporen reeds verdiende met de bestsellers ‘Mentaal Kapitaal’ en ‘Het Nieuwe Mentaal’, beargumenteert haarscherp waarom het hoog tijd is om te investeren in verbeeldingskracht, empathie en mentale lenigheid en waarom organisaties niet langer moeten wachten om de calihero in hun medewerkers wakker te maken. ‘Authentieke intelligentie’ is een visionair boek dat leest als een trein. Elke Geraerts neemt ons mee langs een spannende zoektocht naar het bestaansrecht van onze menselijke soort in dit digitale tijdperk en imponeert met haar betoog over de impact die wij hebben op het verloop van de geschiedenis en de manieren waarop wij de wereld van morgen kunnen vormgeven. Duidelijker klonk een call to action nog nooit. De van Lanaken afkomstige auteur Elke Geraerts (1982) is doctor in de psychologie en bekleedde verschillende posities aan de universiteiten van Harvard, St. Andrews, Maastricht en Rotterdam. Ze is managing partner bij het internationale consultancybureau Better Minds at Work en adviseert bedrijven over human capital.

Posted 27/05/2019 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (51)   Leave a comment

de strijd tegen slechte muziek is nog lang niet gestreden

Geloof het of niet, maar ongeveer anderhalf jaar na onze allerlaatste editie maken wij vanaf heden een come-back. Dat betekent dat we er rotsvast van overtuigd zijn dat we hier nog makkelijk vijftig extra edities kunnen uitpersen. Hierna laat ik jullie (erewoord!) gerust voor de rest van mijn (hopelijk) nog lange leven! Ik hoorde de afgelopen tijd zowel op quizzen, op de radio als elders nog een heleboel irritante muziek voorbijkomen die eigenlijk een forum verdient. Een gewaarschuwde man/vrouw is er steeds twee waard zegt het spreekwoord, dus willen we de rechtgeaarde muziekliefhebber een beetje helpen op zijn/haar weg naar de juiste/betere muzieksmaak. Voorkomen is nog steeds beter dan genezen. Wie deze blogrubriek meticuleus opvolgt en mijn wijze raadgevingen niet in de wind slaat, die leeft gegarandeerd langer. In tijden van stress en burn-out beweert zélfs jullie huisarts om volgende plaatjes links te laten liggen. Voor wie nog helemaal nieuw is in mijn strijd tegen ethervervuiling: deze rubriek wordt vaak geschreven met een dikke, vette knipoog. Hij is niet alleen bedoeld om af te kraken, maar wil soms op een ludieke manier bepaalde muziek in de kijker zetten. Hopelijk slagen we daar af en toe in. Hier alvast onze eerste poging!

501. Another day in paradise – Phil Collins : mensen die in de buurt van het Remostort wonen klaagden wel eens over geuroverlast. Deze Phil Collins kan er anders ook wat van. Het aantal absolute stinkers dat ie op de mensheid losliet is ondertussen niet meer bij te houden. De jury (ikzelf dus) had er alvast een ferme kluif aan tijdens onze selectie.

502. Het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente – Peter De Koning : de term ‘one hit wonder’ kan niet beter worden geïllustreerd, dan door deze ondertussen 58-jarige Nederlander. In 1995 was dit nummer helaas niet uit de ether weg te branden! Of de Nederlandse Tandartsenvereniging er destijds blij mee was is mij onbekend.

503. Never alone – 2 Brothers on the 4th Floor : we blijven nog even bij onze noorderburen plakken, want deze eurodance was in de jaren ’90 van de vorige eeuw in nogal wat landen bijzonder populair. In 2001 werd de stekker eruit getrokken, maar iemand plugde ‘m per ongeluk weer in vanaf 2012 (voorlopig zonder al te veel succes), tenzij dan op foute revivalfeestjes. Deze hit kreeg iedereen in 1993 op zijn/haar bordje.

504. Pray – Tina Cousins : Brits voormalig fotomodel (bouwjaar 1971) wordt zangeres en dat legt haar geen windeieren. Scoort enkele hits, waaronder dit nummer uit 1998. Ze schijnt vooral in Australië bijzonder populair te zijn, al scoorde ze ook daar geen grote hits meer.

505. Finally – CeCe Peniston : Amerikaanse rhythm and blueszangeres (49 ondertussen), die in 1991 een internationale hit scoorde met dit fameuze riedeltje. Haar daaropvolgende cd ging minstens drie miljoen keer over de toonbank. Sinds 2000 maakte ze vooral veel plannen, waar weinig van terechtkwam. Aangekondigde cd’s verschenen nooit, ondanks het feit dat haar losse singles het niet onaardig deden in de dance charts.

506. Freed from desire – Gala : net vóór, tijdens én na het WK voetbal vorig jaar werd dit nummer ons tot vervelens toe door de strot geduwd. Gala Rizzatto, een ondertussen 43-jarige Italiaanse die uitweek naar de States, stond in 1996 liefst vijf weken op één in de Vlaamse Ultratop. Wij mogen dat dan niet zo top vinden, wereldwijd verkocht deze dame ruim zes miljoen platen.

507. Gregory’s theme – Basto : deze 44-jarige Kempense dj/producer die in het échte leven gewoon Jef Martens heet, heeft iets gemeen met ondergetekende: we delen dezelfde geboortedag, weliswaar in een ander jaar. Het door ons gekozen nummer stamt uit 2011.

508. Poetry in motion – Inker & Hamilton : hij was een Brit, zij was een Nieuw-Zeelandse die samen in München terechtkwamen. Volgens onze info waren ze bijzonder populair in Duitsland, maar dat kan toeval zijn. In 1992 brachten ze deze typische Radio 2 single op de markt, in 1998 liep de muzikale samenwerking spaak. Ze bleven allebei in Deutschland plakken, maar doen tegenwoordig niets meer in de muziekbusiness.

509. Everything’s gonna be alright – Sweetbox : een muziekproject uit Duitsland (écht waar!) dat vanuit Los Angeles wordt gelanceerd door twee producers die telkens met andere gastvocalistes samenwerken. Dit hele nummer (uit 1997) teert eigenlijk op één fantastische sample van Johann Sebastian Bach, anders had het vast en zeker geen eeuwigheidswaarde gecreëerd. Leuk weetje: de sample werd hier niet klakkeloos het nummer binnengesmokkeld, maar blijkbaar gewoon live ingespeeld door het Duits Symfonieorkest uit Berlijn.

510. Te voet naar Scherpenheuvel – De Marlets : ik mag hopen dat ze deze heren in hometown Alken nog niet tot cultureel werelderfgoed hebben uitgeroepen, want dat zou toch net iets té veel eer zijn voor die paar covers van wereldhits die hun palmares sieren. Eén van hun bezielers (René Schroyen) overleed in 2015, dus ik denk dat ze er ondertussen de brui aan hebben gegeven. Dat doen wij ook … toch voor wat vandaag betreft. Geen nood, volgende week zijn we terug (in full force!) op de afspraak!

Posted 26/05/2019 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (153)   Leave a comment

Flying Lotus

Wat deden wij zo al de afgelopen tijd? Dinsdagmorgen ging ik mijn ouders (na vijf weken Spanje) oppikken op de luchthaven van Eindhoven, woensdagavond zaten we in de voetbalkantine van RC Hades voor een theatervoorstelling van Tristero en vrijdagavond was er dan weer een KOTK-quiz (met 144 teams!) in Aarschot. De presentatie was in handen van o.a. Goedele Wachters, Bart Scholts, Bram Verbruggen en special guest Luc Janssen. Dat leverde ons een zevende plaats op. Vanavond staat er een Chaotical Brain quiz in Kapellen op het menu (opnieuw aan tafel bij Happy Ending). Volgende week is het ook twee keer quizzen geblazen, één keer op de Boerenhof muziekquiz in Tielt-Winge en in het weekend spelen we (naar het schijnt) een deftige quiz (met Happy Ending) in … Ninove. Of dat een veilige quiz wordt, of we traangas nodig hebben én verplicht Witkapbier moeten drinken de hele avond? Ik zal er binnenkort méér over te weten komen. Maar we gingen het over muziek hebben zeker?

More – Flying Lotus featuring Anderson .Paak: we starten deze editie met een mooie muzikale samenwerking. Voor zijn recentste worp ‘Flamagra’ heeft FlyLo weer mooie gastbijdrages voorzien van o.a. George Clinton, Little Dragon, Thundercat, David Lynch en Solange. Ook Anderson .Paak is van de partij, dit jaar o.a. te zien op Pukkelpop deze zomer!

Barracuda – Heart: voor onze classic track keren we deze keer terug naar 1977. Het nummer kwam toevallig voorbij in de laatste aflevering van de Netflixreeks ‘The Umbrella Academy’. Zoals iedereen weet kunnen wij een tv-serie met een knappe soundtrack altijd waarderen waarvan akte!

Pure auto – METZ: één van mijn favoriete gitaarbands brengt dan weer in juli een nieuwe cd uit, die ‘Automat’ zal heten. Wie Canadese of andersoortige punkrock een warm hart toedraagt is hier aan het juiste adres.

Pikin – Matias Aguayo: we reserveren ook meestal een iets dansbaarder plaatje. Daarvoor trekken we deze week naar Chili. ’s Mans nieuwste cd ‘Support alien invasion’ is kakelvers en we durven ‘m in het vakje ‘experimentele dancemuziek’ stoppen.

Tomorrow for us – Rosetta Stone: en we gaan er deze week uit met deze Britse gothic rockers, wiens glorietijd zich blijkbaar situeerde in het midden van de jaren ’80 van de vorige eeuw. In 1998 gaven ze er de brui aan, maar dit jaar werd de draad weer opgepakt. Deze maand verscheen er zelfs een nieuwe cd, ‘Seems like forever’ getiteld. Volgende week zijn we opnieuw op de afspraak met andere interessante schijfjes. Tot dan!

Posted 25/05/2019 by ambijans in Muziek