Archive for 05/05/2019

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (71)   Leave a comment

ziek kind

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik heb het natuurlijk maar van horen zeggen (want een mens herinnert zich meestal maar een beperkt aantal zaken uit zijn vroegste kindertijd), maar als kind heb ik vroeger vaak hoge koorts gehad. Misschien heb ik wel een paar keer gevaarlijk dicht met de dood geflirt, wie zal het zeggen! Wat ik me wél goed kan herinneren als ziektebeeld is dat ik regelmatig last had van oorontstekingen. Op winterse dagen verliet ik het huis niet zonder een dikke sjaal of een muts te dragen. Heel vaak hielp dat, maar als ik eens brute pech had dan zorgden mijn oren voor behoorlijk wat hoofdbrekens. Zo staat één van die momenten me nog bijzonder goed bij. Ik was dertien en ik werd alweer geplaagd door oorpijn. Meestal verliep dat volgens het klassieke stramien: de oorpijn werd vastgesteld, mijn moeder probeerde me op te lappen met de medicijnen die in huis waren en als het écht geen soelaas bracht, dan schakelden we de huisarts in. Die keer verging ik van de pijn en liep ik ’s nachts rond een uur of twee kreunend de slaapkamer van mijn ouders binnen. We besloten mijn neef (die toen nog onze huisarts was) op te bellen. Hij zou zo snel mogelijk langskomen. Ongeveer een kwartier later stond hij aan de voordeur met zijn dokterstas. Met één van zijn instrumenten keek hij in mijn oor om de schade op te meten. Hij zag al vrij snel dat het geen gewone ontsteking was, maar dat er een specialist (een KNO-arts) aan te pas moest komen. Toevallig kende hij een bevriende collega-arts die ons mogelijk uit de nood kon helpen. Hij besloot ‘m op te bellen. De man nam even later de telefoon op, nadat hij ondertussen wellicht in zijn diepste slaap was aanbeland. Heel de situatie werd uit de doeken gedaan. We mochten gewoon naar zijn praktijk komen die ergens op de kleine ring in Hasselt gevestigd was. Wij dus met zijn drieën naar Hasselt. Toen we daar aankwamen was het ongeveer drie uur ’s nachts. Een bebrilde man met ongekamd haar kwam opendoen toen we aanbelden en leidde ons meteen naar zijn praktijkruimte. Daar mocht ik op een tafel gaan liggen. Heel geduldig is ie toen ongeveer twintig minuten bezig geweest met het ‘schadegeval’ aan mijn oor. Regelmatig vroeg hij eens of het niet té veel pijn deed, als hij iets had weggesneden dan hoorde ik dat meestal knappen in mijn oor en blijkbaar moest hij de wond ook regelmatig deppen als er bloed bij was. Toen hij de laatste formaliteiten had afgehandeld ging er een gevoel van opluchting door mijn lijf. De specialist complimenteerde me nog eens met het feit dat ik me zo sterk had gehouden. Uiteraard was ik trots dat mijn hoge pijngrens toen al werd bewierookt door de behandelende arts. Het was al vrij snel duidelijk dat mijn pijn compleet verholpen zou zijn, want wat er nog resteerde van die nacht heb ik probleemloos kunnen doorslapen. Helaas liep ’s morgens vroeg de wekker af en moest ik wél weer naar school. Of zoals een wijs voetballer ooit eens zei: ‘Elk voordeel heb zijn nadeel!’

Posted 05/05/2019 by ambijans in Algemeen