Archive for 07/05/2019

Dead Can Dance @ Koninklijk Circus   Leave a comment

dead can dance

Vanavond zijn we van de partij bij de eerste van twee DCD-doortochten in Brussel. Sinds 2012 herenigd als duo, schrijven Lisa Gerrard en Brendan Perry samen verder geschiedenis. Dat doen ze met volle overgave en een overduidelijk talent! De Brits-Australische samenwerking onthulde onlangs met ‘Dionysus’ een negende album, dat ze in Brussel live aan ons komen voorstellen als onderdeel van hun nieuwe wereldtournee. In hun gezamenlijk project lopen de rockinvloeden van Perry en de klassieke invloeden van Gerrard al sinds 1984 wonderwel in elkaar over. Hun atmosferische en mystieke stijl waaide als een revolutionair briesje door het muzikale landschap van toen. Na hun debuut zouden de twee nog tot 1996 zeven andere albums uitbrengen, om twee jaar later elk hun eigen weg te gaan. Doorheen deze hele periode droeg Dead Can Dance een heel nieuw facet bij aan moderne muziek. Van cold wave en folk tot wereld- of zelfs middeleeuwse muziek; Lisa en Brendan hebben een heel eigen genre op de kaart gezet. Hun reünie in 2012 sloeg in als een bom met de release van hun achtste langspeler ‘Anastasis’. Vandaag houden Perry en Gerrard zich aan hun belofte: hier is het eigenzinnige duo opnieuw, met een album met invloeden uit de Griekse mythologie. De muzikale vorm van ‘Dionysus’ lijkt nog het meest op een oratorium geïnspireerd door muziek uit de 16de eeuw. Perry verzamelt namelijk een groot arsenaal aan etnische instrumenten, zoals de Daf (Perzische tamboerijn) en de Fujara (Slovaakse fluit). Bij zo’n bijzonder concert hoort uiteraard ook een speciaal voorprogramma, dat zal worden verzorgd door David Kuckhermann, een Duitser die blijkbaar iets met percussie doet.

UPDATE

Met zijn vieren trokken we dinsdagavond naar Brussel voor dit langverwachte concert van DCD. Bij hun vorige Belgische doortocht talmde ik te lang, waardoor de kaarten ’s avonds uiteraard al hopeloos waren uitverkocht. Dat zou mij geen tweede keer overkomen. Toen ik dus in september tickets bestelde zat ik wél in Spanje, maar dat vormde dit keer geen belemmering. Vooraf zijn we iets gaan eten in een Italiaans familierestaurantje in de Europese wijk. Daarna hebben we een duizendste geluk dat we gewoon kunnen parkeren op het Barricadenplein op wandelafstand van de zaal. Geloof het of niet, maar terwijl we de trappen oplopen naar onze zitplaatsen boven geeft een stem nog mee dat er niet mag worden gefilmd of gefotografeerd tijdens het concert. Twee minuten later staat de voltallige band van DCD (acht man/vrouw sterk) klaar om er een flinke lap op te geven. Brendan Perry ziet er nog exact hetzelfde uit, Lisa Gerrard heeft de tand des tijds iets moeilijker doorstaan want in haar witte prinsessengewaad zie je duidelijk dat ze ondertussen naar volslank is geëvolueerd. Dat neemt niet weg dat ze nog steeds een stem als een klok heeft. Hetzelfde kan trouwens worden gezegd van Perry. Zaten o.a. in hun setlist: openingssong ‘Anywhere out of the world’, ‘Mesmerism’, ‘Xavier’, ‘The wind that shakes the barley’‘Yulunga (spirit dance)’ (kippenvelfactor 100), ‘The carnival is over’, ‘The host of Seraphim’, ‘Amnesia’, en ‘Song to the siren’, ‘Cantara’ (één van mijn persoonlijke favorietjes) en ‘Severance’ in de bisrondjes. Een wildenthousiast publiek gaf hen na afloop terecht een staande ovatie. Wij waren vooral blij dat we ‘deze band zien’ eindelijk van onze bucket list konden schrappen. In het begin vonden we de visuals niet écht matchen met de muziek (daar waren we het alle vier roerend over eens na afloop) maar dat werd naarmate het concert vorderde mooi rechtgetrokken. Toch waren we blij dat we erbij zijn geweest, want DCD blijft uniek in zijn soort. Topoptreden! Achteraf ook nog veilig en wel thuisgeraakt. Een betere avond konden we ons niet wensen. Á la prochaine!

Posted 07/05/2019 by ambijans in Concert, Muziek