Archive for 11/05/2019

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (72)   Leave a comment

een spookhuisje

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik heb het hier al vaker gehad over de straat van mijn vrienden (enkele straten verder dan mijn ouderlijke woonst). Vroeger was dat eigenlijk al een halve speelstraat waar weinig of geen verkeer doorrijdt. Eigenlijk is dat meer dan dertig jaar na datum nog steeds het geval. Je kon eender wat doen op straat: voetballen, lopen, fietsen, rolschaatsen, … je kan het zo gek niet bedenken of het behoorde tot de mogelijkheden. Een rustige woon-wandel-speelstraat waar héél uitzonderlijk eens een wagen doorreed. Een stuk of vijf goede vrienden (plus aanverwanten) woonden allemaal dus in die straat. Tegenover één van die vrienden stond een huis dat ik later een beetje gekscherend ‘the haunted house’ ben gaan noemen. Het huis was eigenlijk zo anoniem dat ik mij onlangs afvroeg of het er eigenlijk überhaupt nog wel staat. Toen ik er met de auto eens langsreed zag ik dat het er na al die jaren haast identiek uitziet. Het huis werd in eerste instantie bewoond door een oudere, alleenstaande dame waar we af en toe (als zij eens buitenkwam) wel eens een praatje mee sloegen. Op zekere dag stond er een lijkwagen voor de deur. Blijkbaar had men haar een aantal dagen niet meer gezien, dus werd er alarm geslagen. Ik heb eigenlijk nooit écht zeker geweten of ze nu een natuurlijke dood is gestorven of dat ze daar een wanhoopsdaad heeft gepleegd. Hierna kwam er een Kempens koppel in wonen dat nogal into hard rock was. Ze liepen vaak in het zwart rond, leren jekker en ze reden op een zware motor. Het was pas in de zomer dat we merkten dat de man in het gezelschap maar één been meer had. Hij vertelde toen we in zijn achtertuin een pintje zaten te drinken dat hij die amputatie had overgehouden aan een motorongeluk. ‘Maar’ zei hij al lachend, ‘Ook zonder dat been houden wij ons makkelijk overeind’. In het begin was dat ene been een raar zicht, maar al snel viel het niemand meer op. Op zekere dag vertrokken zij naar elders. Toen kwam er een nieuw samengesteld gezin in wonen. Twee gescheiden stellen met hun gezamenlijke kinderen. Ze hadden een vlotte, blonde dochter. Wij vonden dat helemaal oké, haar ouders waarschijnlijk net iets minder want ze was net zwaar aan het puberen geslagen. Ze was misschien 13 maar ze gedroeg zich alsof ze 17 was en al vrank en vrij al haar beslissingen zelf mocht maken. Naar wat ik heb gehoord van de overburen heeft het daar regelmatig zwaar gestoven. Maar zoals dat met alles gaat: vorige week zag ik haar ergens op reageren via facebook. Ze ziet er nog exact hetzelfde uit, alleen wat ouder en ondertussen is ze zelf ook moeder geworden. Ze woont niet meer in Zonhoven, maar is wél in de buurt blijven hangen. Eind goed, al goed!

Posted 11/05/2019 by ambijans in Algemeen