Archive for 24/05/2019

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (74)   Leave a comment

Paninistickers, wie is er niet mee opgegroeid

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Een oom van mij had in de jaren ’80 een grootwarenhuis in Stabroek, waar we af en toe al wel eens op familiebezoek gingen. Het was een deftige winkel, waar je niet enkel voeding e.d. kon kopen, maar ook kleding dus het had net iets meer standing. Wanneer wij in het weekend soms bij onze grootouders in Zonhoven bleven slapen, kwam hij ook naar Zonhoven afgezakt. Mijn tante (zijn vrouw) stierf begin 1981, maar mijn oom bleef plichtsgetrouw naar Zonhoven komen. Ik zie hem op zondagavonden nog in één van de kamers boven met een machine afdrukken maken om de winkelpromoties van die week in de kijker te zetten. Naast Lotuskoeken en suikerbrood (dat hij wekelijks meebracht naar Zonhoven) is deze oom ook legendarisch omdat hij ons zo’n beetje introduceerde in het verzamelen van Paninistickers voor onze voetbalalbums. Terwijl wij in eerste instantie probeerden om onze albums te vullen door met ons zakgeld stickers te kopen in het plaatselijke snoepwinkeltje, werd dat later vervangen door het kopen van het chocolademerk Cha Cha’s waarin ook een pakket Paninistickers werd verstopt. Omdat we meer voetbalstickers nodig hadden dan we chocolade konden eten, moesten we een andere manier zoeken om onze albums vol te krijgen. Die oplossing werd door mijn oom uit één of andere hoge hoed getoverd. Hij kwam dan op zondagavond langs met een hele zak vol Paninistickers, écht ongelofelijk veel. Die had hij van een ‘reiziger’ gekregen (zoals dat toen werd genoemd), een vertegenwoordiger die bij hem in de winkel kwam leveren en die er makkelijk aan kon geraken. Ik was als kind al een grote voetballiefhebber, dus voor mij was het vervolledigen van mijn Panini-album een absoluut topmoment! Elk pakje werd opengescheurd en daarna moesten we controleren waar de sticker moest worden geplakt. Wanneer we een bepaalde sticker al hadden, kwam hij in ons hoopje ‘dubbels’ terecht. Die konden we maandagmorgen mee naar school nemen, waar er altijd wel vrienden waren die ontbrekende stickers met ons konden ruilen. Ik kan enkel maar zeggen dat die avonden ons héél wat genot hebben bezorgd. Het was niet alleen een plezante hobby, maar ook nog eens nuttig! Zo leerden we bijvoorbeeld ook nog eens onze woordenschat verbreden door de korte uitleg die er bij de spelers stond. Speler x was een goede verdediger, maar soms nogal wispelturig, terwijl speler y dan weer een vlot scorende aanvaller was, die polyvalent was maar af en toe wél té opportunistisch. Ik vroeg dan steeds aan mijn moeder wat die woorden betekenden waarna zij ze ‘in nóg eenvoudiger taal’ overbracht. Ik heb uiteindelijk verschillende jaargangen Panini-albums gevuld, ook van Wereldbekers e.d. Tegenwoordig zie ik ze niet meer opduiken, dus ik vermoed dat er geen albums meer worden uitgebracht van pakweg spelers uit onze Jupiler Pro League. Bij EK’s en WK’s voetbal heb ik ze wél nog gezien. Dat zo’n mooie hobby van vroeger tegenwoordig niet écht meer bestaat is jammer, maar we praten dan ook over een hobby die op 35 à 40 jaar een enorme evolutie heeft ondergaan. *EDIT* Verschillende bronnen melden mij ondertussen dat de Paninistickers nog steeds ‘alive and kicking’ zijn bij het jonge volkje. Een héle opluchting wat mij betreft, maar ook alweer het zoveelste bewijs dat we de schoolspeelplaats ondertussen zijn ontgroeid! 😉

Posted 24/05/2019 by ambijans in Algemeen