Archive for 29/05/2019

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (52)   Leave a comment

shitstorm of crap coming your way

Omdat ik mijn strijd tegen de wansmaak nog eventjes blijf voeren ben ik hier alweer snel terug met een gloednieuwe editie. We zeggen er wél uitdrukkelijk bij dat we niet meteen het hele oeuvre van onderstaande artiesten in de trash can zouden duwen (ik denk dan spontaan aan Eurythmics bijvoorbeeld), maar toch minstens een klein deeltje ervan. Wie zich verongelijkt voelt bij één van mijn keuzes, mag steeds ter verdediging een goed woordje doen voor de artiest in kwestie. In het verleden gebeurde dat bijvoorbeeld ooit bij Dire Straits. Ik heb toen een ander nóg slechter nummer genomen waar de klager zich helemaal in kon herkennen. Om maar te bewijzen dat ik best compromissen kan sluiten. 😉

511. High – Lighthouse Family : Brits duo die met dit nummer uit 1998 hun waarschijnlijk allergrootste hit scoorden. Niet dat het ons ook maar één seconde kan boeien, maar in juli verschijnt blijkbaar hun nieuwe cd.

512. Take my breath away – Berlin : mensen die beweren dat ‘Top Gun’ hun favoriete film aller tijden is kan ik onmogelijk serieus nemen. Tom Cruise mag er dan zijn doorbraak aan te danken hebben, wij waren destijds zo dom om ons de OST op LP aan te schaffen. Te mijner verdediging kan ik wél zeggen dat de gebeurtenissen teruggaan naar 1986 (ik was toen 14 en ik fietste naar de platenwinkel). Noem het derhalve eerder een jeugdzonde!

513. There must be an angel – Eurythmics : Dave Stewart en Annie Lennox zijn best oké, al is een misstap snel begaan. Ondanks het puike mondharmonicawerk van Stevie Wonder durf ik toch beweren dat dit nummer uit 1985 eigenlijk een misser was.

514. One for sorrow – Steps : Steps was een Britse popgroep wiens leden in 1997 werden geronseld via een grote auditie. Het vijftal had een aantal grote hits waaronder dit nummer uit 1998. In 2001 was het sprookje alweer voorbij. Tussen 2011 en 2012 kwam er een korte heropflakkering, sinds 2017 zouden ze opnieuw actief zijn (voor wat het waard is).

515. Breakaway – Kelly Clarkson : ondertussen 37-jarige Amerikaanse die in 2002 American Idol won, tevens eigenares van drie Grammy Awards. Scoorde met dit nummer in 2005 een hit. Ze maakt tegenwoordig nog steeds muziek, maar de succesvolle periode waarin ze stevig scoorde heeft ze ondertussen al achter de rug.

516. All by myself – Eric Carmen : zijn allergrootste hit schreef deze Amerikaanse singer-songwriter in 1975 om er het jaar daarop een wereldwijde hit mee te scoren. Het zou talloze keren worden gecoverd door een schare andere artiesten. Jullie zouden ‘m ook kunnen kennen van zijn andere grote hit, ‘Hungry eyes’, die hij in 1988 uitbracht.

517. Fuck you – Cee Lo Green : in een dronken bui durf ik het stemtimbre van deze zanger wel eens verwarren met dat van Jamie Lidell. Mea culpa, Jamie! De man was ooit de stem achter ‘Crazy’ van Gnarls Barkley (waar we verder geen klachten over hebben), in tegenstelling tot deze hit die hij in 2010 scoorde.

518. Slam dunk (da funk) – 5ive : Britse boyband die in 1997 werd opgericht (niemand weet waarom!) en die van het eind van de jaren ’90 tot een stuk in het nieuwe millennium een tiental hits wist te scoren. Wij gingen (lekker stoer!) voor hun allereerste single uit 1997.

519. Halloween – Da Boy Tommy : een Antwerpse jongeling, luisterend naar de naam Tommy Debie, lanceert zijn eigen muziekstijl ‘jump’. In 1999 experimenteert hij met een track die oorspronkelijk van John Carpenter was. In november 2012 krijgt hij een zwaar verkeersongeval waardoor hij in coma raakt. Eind februari 2013 overlijdt hij op 36-jarige leeftijd aan de gevolgen ervan.

520. Sandstorm – Darude : pseudoniem van de ondertussen 43-jarige Fin Ville Virtanen die dance maakt, weliswaar van bedenkelijk allooi. Laat het ons gewoon trance noemen, maar trash mag ook. In 2000 maakte hij hiermee zowat wereldwijd furore. Binnenkort zijn we terug met nóg meer van hetzelfde. Stay tuned!

Posted 29/05/2019 by ambijans in Muziek