Archive for juni 2019

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (61)   Leave a comment

Het is dezer dagen weer al muziek wat de klok slaat op mijn blog. Dus … hé, kom er allemaal gezellig bij voor alweer de 61ste editie van deze niet zo fraaie lijst. Knap geschreven en samengesteld, dát uiteraard wel maar kwalitatief helaas wat aan de magere kant (al zal er ongetwijfeld tegenkanting zijn). We verkennen vandaag weer diverse spectra binnen het brede muzieklandschap. Plekken waar je best niet té lang vertoeft, omwille van de mogelijke schade voor de gezondheid. Vermits jullie nog steeds trouw op post zijn, steken we maar meteen van wal!

601. A little bit further away – Kokomo : we starten deze editie met een Britse soulballad uit 1982. Ook weer één van die duizenden bands die in de illustere rij ‘one hit wonders’ mag postvatten. Anno nu bestaat de band nog steeds, weliswaar in gewijzigde bezetting.

602. Kvraagetaan – Fixkes : Ma ‘kik binne ma ‘kik binne oem een lieke te beginne? Liever niet, vriend! In 2007 had Vlaanderen nochtans bijzonder veel sympathie voor deze heren uit Stabroek. Bij mij loerde echter al snel het Bazarteffect (hoewel dat Brasschaatse fenomeen toen nog niet bestond) om de hoek: je wordt het na verloop van tijd zo beu als koude pap.

603. Lady Lay – Pierre Groscolas : ondertussen 72-jarige Franse zanger die hier in 1974 een wereldhit mee scoorde. Het was het enige nummer dat bij ons wat stof deed opwaaien. Vooral Zuid-Amerikanen waren blijkbaar bijzonder gecharmeerd door zijn muziek. Niemand weet waarom …

604. Somebody to love me – Mark Ronson featuring Boy George : Mark Ronson heeft écht wel fijne dingen gedaan, konden we over Boy George maar hetzelfde zeggen! Ik denk dat hij voor 85 % debet is aan dit kansloze nummer dat helaas nog regelmatig airplay krijgt op onze nationale radiozenders. Boy George komt binnenkort trouwens nog enkele keren langs. Mocht hij ook bij jullie aankloppen? Niet opendoen! Oh ja, het nummer werd eind 2010 uitgebracht.

605. Summer jam – Underdog Project : een Duits-Belgische dance-formatie zeg je? Yep! Nummer 1 gehaald in de hitlijsten? Absoluut! En dat met een mash-up van twee bestaande nummers. De grootste hit van 2003 in de Top 40? Helaas wél! Recent nog iets van gehoord? Dat gelukkig niet! En wij leefden nog lang én gelukkig …

606. Obsesion – Aventura : vier New Yorkers die bachatamuziek maken en die met dit hitje uit 2002 ook hier voet aan de grond kregen. Die zingende vrouw op de achtergrond? Dat is gewoon het hoge stemmetje van zanger Romeo Santos. Oh boy!

607. Callow la vita – Raymond Froggatt : ondertussen 77-jarige Britse singer-songwriter die hiermee scoorde in 1968. Later zouden er nog enkele artiesten (waaronder Cliff Richard) scoren met covers van zijn nummers.

608. Loop di love – Juan Bastos : ondertussen 67-jarige Duitse zanger en producer die eigenlijk Rolf Steitz heet. In 1971 scoorde hij deze hit, maar hij produceerde later ook nog platen in de nacarrières van o.a. Pussycat en Taco, twee Nederlandse artiesten.

609. Telstar – The Tornados : vaak gecoverd instrumentaal nummer van deze Britse band, die in 1962 ook in Vlaanderen de nummer één positie wist te bereiken. Wereldwijd ging het meer dan vijf miljoen keer over de toonbank. Wie vroeger vaak naar vrije radio’s heeft geluisterd heeft dit nummer vast tot vervelens toe moeten aanhoren. Of langdurige blootstelling eraan tinnitus veroorzaakt is nog niet bewezen!

610. Drop that beat – Ixxel : kutproduct uit eigen land, waarvan we weten dat het eind 1998-begin 1999 vooral de verkoop van Perdolan fors de hoogte induwde. Het nummer haalde nogal wat danceverzamelaars en weerklonk uit talloze boomcars die in het weekend van megadancing naar megadancing toerden. Binnenkort nemen we jullie mee op een volgende alweer verrassende muzikale ontdekkingstocht. Tot dan!

Posted 30/06/2019 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (158)   Leave a comment

pj harvey

De vakantie voor het onderwijzend personeel en (bijna) alle kindjes is ondertussen van start gegaan. Vanop deze plek wensen wij hen alvast een deugddoende vakantie toe. Wijzelf moeten nog wachten tot eind augustus, al gunnen we onszelf wél enkele stevige Pukkelpopdagen. Als wij hier vertellen dat wij ocharme moeten werken, dan valt dat nog relatief mee. Om niet al té veel te treuren deden we onszelf alvast een ticket cadeau voor Deerhunter, die op 27 augustus a.s. naar Muziekodroom zullen komen. Dinsdagavond speelden wij een bloedhete (35 ° C) bordjesquizeditie Chaotical Brain in Aarschot. Mooie locatie, maar de saunatemperaturen waren wel iets minder. Uiteindelijk een vierde plek met Happy Ending. Vanavond dan weer met Moordgat/WvA aanwezig op de Bajesquiz in Turnhout. Ik ben eens benieuwd. Guess what? Volgende week heb ik zelfs helemaal niets opstaan. Dat wordt dus chillen in eigen tuin met een glas wijn … of misschien mosselen eten bij Sans Gêne, alles mag, alles kan, … 😉

The crowded cell – PJ Harvey: onze favoriete Polly Jean (wij kennen er ook maar eentje hoor!) komt met nieuw werk, dit keer zelfs meteen met zes nieuwe tracks, die ze allemaal maakte als soundtrackmuziek bij ‘The Virtues’, een miniserie die onlangs op het Britse Channel 4 te bekijken was.

Sympathy – Vampire Weekend: deze Amerikaanse band rond frontman Ezra Koenig heeft met ‘Father of the bride’ alweer een prima nieuwe cd in mekaar gestoken. In november staan ze in de Ancienne Belgique, maar wie daar tickets voor wil hebben zal stevige connecties moeten hebben (wegens ‘hopeloos uitverkocht’).

Fine time – New Order: onze classic is een nummer dat wij fantastisch vinden (nog steeds!) omdat het in de beginperiode dat MTV op de kabel zat werkelijk zwaar werd gepromoot. New Order staat dit jaar o.a. op Rock Werchter én Lowlands (en misschien zelfs op Pukkelpop?). Dertig jaar na datum nog steeds een straf nummer, net zoals de cd ‘Technique’ waaruit dit nummer is geplukt!

Waiting for the con man – Per W / Pawlowski: het was volgens mij weer enkele weken geleden dat we hier nog een Belgische inzending hadden, dus dringend tijd om daar wat verandering in te brengen. Zet twee door de wol geverfde muzikanten in één ruimte (in dit geval Kloot Per W en Mauro Pawlowski) en het zal wel vonken geven. Dat resulteerde in hun geval in ‘Insider/Outsider’, wat ze in hun eigen woorden ‘geïnspireerd door de witte van The Beatles‘ noemen. Ze willen de Fab Four uiteraard geen oneer aandoen, maar bedoelen alleen dat ze wars van bepaalde stijlen carrément hun eigen goesting hebben gedaan. Gelukkig kan dat dus nog!

Giving up – Whitney: wie op de Pukkelpopzaterdagnamiddag niet in de Marquee staat wanneer deze band staat geprogrammeerd, die heeft weinig kaas gegeten van het huidige muzieklandschap. Ze zullen er in avant-première vast wel een aantal nummers spelen van hun eind augustus verschijnende ‘Forever turned around’. Afspraak tussen 15u35 en 16u25? Onze nieuwe oorwurmeneditie is er gelukkig al een héél stuk vroeger. Volgende week bijvoorbeeld?

Posted 29/06/2019 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (79)   Leave a comment

in de 80's kon je nog gewoon op straat spelen

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

De grote vakantie staat weer voor de deur, dus dat betekent dat het jonge volkje straks weer dik twee maanden kan spelen én ravotten. Deden wij dat ook in onze jonge jaren? Je mag gerust zijn! Ik prijs mezelf gelukkig dat wij toentertijd vrij zorgeloos op straat konden rondfietsen, dat er toen wellicht minder speeltuigen of spelletjes waren maar dat we ons vrijwel nooit verveelden. De Laambeekbroekweg (of ‘het steegje’ zoals wij het noemden) hebben we een paar duizend keer op en af gefietst. Zelfs al was er op het einde een serieus risico op platte banden. Er lag namelijk een klein ijzerfabriekje (deels Berkenenstraat, deels Houthalenseweg) en die vervoerden wel eens per kruiwagen afval (ijzervijlsel e.d.) vanuit de fabriek naar het terrein erlangs. Wanneer er restafval op de grond viel, reed je je fietsbanden er vroeg of laat eens mee kapot. In het steegje werd veelal rondgehangen op de fiets. We maakten er wel eens een praatje met een oudere man (die Peter heette) en die ondertussen al ruim een kwarteeuw is overleden. Hij had o.a. katten én een hond, die Pompidou heette. Hij probeerde ons ook uit te leggen hoe die hond aan zijn naam kwam, maar toen ie zag dat er bij ons geen belletje van herkenning ging rinkelen liet hij het onderwerp verder rusten. Als we ‘m zagen, dan riepen we hem en dan werd er steeds over koetjes en kalfjes gesproken. Wanneer er niet werd gefietst, hielden wij ons schuil op een terrein langs mijn ouderlijke woonst. Daar woonden mijn grootouders. Via een paadje tussen de bomen konden we makkelijk op hun terrein geraken. Achter hun woning hadden ze een wat verwilderd huisje staan, dat blijkbaar ooit dienst had gedaan als stal voor hun beesten. Die stal stond nog redelijk goed overeind, al was een deel van het dak er ooit af gewaaid. Mijn vader hing er daarna een soort van tentzeil over waarna we het er alsnog droog konden houden bij regenweer. Al kon je in geval van regen toch maar beter een deftige regenjas dragen! Wat deden we daar o.a.? Cowboy en Indiaantje spelen, meestal doelloos rondhangen en als het écht mooi weer was namen we boeken of strips mee om in ‘ons clubhuis’ gezellig te gaan lezen. Alle vriendjes en vriendinnetjes die van het bestaan afwisten waren er trouwens welkom. Het klinkt allemaal idyllisch en dat was het voor mijn gevoel ook. Bomma en bompa hadden tegen hun huis aan ook nog een andere stal, waarin o.a. konijnen en kippen zaten. Aan de buitenkant stond er een ladder tegen het huis die naar een soort van hooizolder leidde. Ooit hebben we daar een dode kat op gevonden, die er waarschijnlijk al een tijdje lag, want ze was (weliswaar vrij goed bewaard), maar zo hard als karton. Niet dat ik erg happig was om het uit te testen, maar soit … Mijn grootouders hadden ook verschillende honden, waarvan er eentje (Mickey) hen overleefde. Hierna werd het een soort van zwerfhondje dat overal vrij rond kon lopen op het terrein. Het beestje kreeg altijd braaf eten en drinken, kwam regelmatig eens bij ons op bezoek om daarna weer braaf naar zijn oude stekje terug te keren. Na een prachtleven stierf het uiteindelijk op een (gezegende) hondenleeftijd!

Posted 28/06/2019 by ambijans in Algemeen

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (60)   Leave a comment

Er moet nooit lang worden gewacht op een nieuwe editie, omdat we hier nog een hoop ballast willen dumpen. De tien onderstaande schijfjes zijn voor mij het equivalent van ‘op zaterdag gaan winkelen in een doorsnee grootwarenhuis’, ‘dikke Duitsers/Britten/Amerikanen die het strandbeeld ontsieren in de zomer’ én ‘luid kwekkende medemensen tijdens een goed concert’. Het lijkt een beetje op je ergste nachtmerrie … en dat is het bij momenten ook. Vanaf nu mogen jullie ook het volgende wegstrepen!

591. No olvidaras – Allan Théo : ten eerste heeft deze Fransman in kwestie al een redelijk belachelijke artiestennaam (wat niet écht helpt), maar het is nóg véél erger dat hij hiermee in 1998 een dikke hit scoorde. De cd waaruit dit nummer kwam ging vlotjes meer dan één miljoen keer over de toonbank.

592. Boem Boem Boem – Andy : Andy had een bekendere broer die Jimmy heette en die lange tijd de schijn van heteroseksualiteit probeerde hoog te houden binnen zijn boysband Get Ready. Hij deed dat ten behoeve van zijn producers, zijn piepjonge vrouwelijke fans én een probleem met zijn kastdeur die lange tijd klem bleef zitten. In 1998 was Andy negen jaar oud (pure kindermishandeling imho) en hij mocht zijn kans wagen met deze classic, die eigenlijk best een Studio 100 format had verdiend. Fijn voor de kindjes, maar kwalitatief maar zo zo!

593. Heidschi Bumbeidschi – Heintje : Heintje Simons zal best een aimabel man zijn, maar hetzelfde kunnen we hoogstwaarschijnlijk van Jan Smit zeggen en ook diens muziek is niet te harden. Heintje was (met een beetje goeie wil) de wegbereider voor de Jan Smitjes dezer wereld. De ellende begon toen hij in 1967 om zijn moeder riep (had ze hem toen maar geholpen!), deze hit volgde één jaar later.

594. Het spel kaarten – Gerard De Vries : zingen deed deze in 2015 overleden zanger én dj eigenlijk niet. Het was eerder parlandomuziek met een moraliserend ondertoontje waarmee hij bekend raakte. Hij vertaalde Amerikaanse countrynummers naar het Nederlands. In 1965 begon het allemaal met dit nummer. ‘Helemaal van de kaart zijn’ vertolkt mijn gevoel als ik hier te lang naar luister.

595. Monja – Roland W : Duitse schlagerzanger die in 2009 op 68-jarige leeftijd overleed. Hij bezong méér vrouwen in zijn leven, maar niemand van de dames werd nog zo succesvol als deze meid uit 1967. Wie een Monja in zijn/haar kennissenkring heeft zitten, moet maar eens vragen of ze naar dit lied is vernoemd.

596. Spanish eyes – Al Martino : ook deze Italiaans-Amerikaanse smartlappenkoning/acteur is sinds 2009 niet meer onder de levenden. In 1966 wist men helaas niet beter, maar wie deze kraker nu nog vrijwillig durft opleggen heeft vast last van de loden hitte.

597. Boten Anna – Basshunter : ‘dit is toch geen muziek!’ riep ik ergens in 2006 telkens als ik dit ergens op de radio hoorde blèren. Idem trouwens voor de Nederlandse remake. Het wordt nóg grappiger als je weet dat men dacht dat het nummer over een boot ging, terwijl dat helemaal niet het geval was. Zo’n beetje hetzelfde als ‘Every breath you take’ van The Police dé ideale openingsdans van je huwelijk vinden … maar dan toch nét een beetje anders!

598. Blue (Da Ba Dee) – Eiffel 65 : blauw is een prima kleur, tot op het moment dat een Italiaanse dance-act er in 1999 een wereldhit mee scoort. De kleur blijft top, de muziek is echter een dikke flop. Van hun cd waaruit dit nummer kwam verkocht dit trio ruim drie miljoen exemplaren. Het leven is niet eerlijk!

599. No sound (but the wind) – Editors : ik vrees dat ik met deze keuze nogal wat mensen op hun zere teentjes zal trappen. Ik heb hoegenaamd niets tegen deze band, ik ben alleen geen fan van dit nummer. Dat hun latere oeuvre al een flink stuk minder goed is, laat ik dan nog geheel buiten beschouwing. In 2010 werd het gespeeld op Rock Werchter en het verwierf al snel een cultstatus.

600. Vrijgezel – Benny Neyman : in de tijd dat Benny (die in 2008 overleed) dit nummer neerpende (1981) was het misschien hét lijflied van de relatieloze medemens, maar ik ben benieuwd wie er zichzelf (zoveel jaar na datum) nog in kan herkennen. Er lijken er steeds meer te zijn (vrijgezellen bedoel ik dan). Zouden zij ook allemaal zo’n hekel hebben aan dit nummer? Indien het antwoord affirmatief is, dan maken we graag een vervolgafspraak later deze week. 😉

Posted 27/06/2019 by ambijans in Muziek

De top 100 boeken (12) ‘In koelen bloede’ (Truman Capote) (1966)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Vier leden van een Amerikaans boerengezin worden bloedig vermoord; van daders en motief ontbreekt elk spoor. In deze documentaireachtige reconstructie volgt Truman Capote de daders, het opsporingsteam en de slachtoffers vanaf even voor de moord tot en met de terechtstelling en belicht hij de (sociale) achtergronden, karakters en hun beweegredenen. Wat mij betreft een bijzonder fascinerend boek, ook al weet je al snel hoe alles gaat aflopen. Desondanks weet Capote er een pageturner van formaat van te maken. Je leert de protagonisten beter kennen, hun denkwijze, hun beweegredenen enz. Ik heb later ook de film gezien die erover is gemaakt. Vreemd genoeg kreeg Capote hierna niets deftigs meer op papier gezet, raakte aan de drank, kreeg hommeles met nogal wat mensen dus zijn leven eindigde nogal treurig. In dat geval is misschien ook de gelijknamige biopic een aanrader! Een waargebeurd verhaal van 377 pagina’s, maar wél eentje op niveau!

Laat deze kelk passeren: ‘Alles went behalve een vent’ (Yvonne Croonenberg) (1989)

Posted 26/06/2019 by ambijans in Literatuur

‘Chubby in shape’ (Rose Bertram)   Leave a comment

rose bertram

Nee, in tegenstelling tot wat je misschien zou denken is onze babesrubriek niet terug van weggeweest, al had het uiteraard wél gekund met onze boekentip van deze week. Een rasechte Vlaamse babe die een boek over gezonde voeding schrijft, dat vonden wij alleszins een mooie gelegenheid die we niet konden laten liggen. Sorry als alle mannen het daardoor nóg een stuk warmer hebben gekregen dan nodig is. Rose Bertram schreef haar eerste en als we de marketingcampagne mogen geloven zeker niet haar laatste boek. Dit is dus het eerste kookboek van Chubby in Shape, het gezonde voedingsbedrijf van model en influencer Rose Bertram en haar vriendin Mary Cruz da Luz. De basis van het kookboek is meal prepping: 1x koken = 3x eten! Makkelijk, snel, gezond én slank: voor iedereen toegankelijk, ook (of juist) als je een druk leven hebt. De heerlijke gerechten (klassiek met een twist) en de mooie vormgeving maken dit het perfecte cadeauboek – ook voor jezelf! Geen zin om dit boek te kopen? Het is vast al uitleenbaar in jouw favoriete bibliotheek. Ik ken er alvast eentje … 😉

Posted 25/06/2019 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (59)   Leave a comment

Nu we voor de (vermoedelijk) allerheetste week van 2019 staan, zullen we jullie hier niet al te lang teasen. Jullie energiepeil zou zich zelfs zonder onderstaande tien schijfjes al snel in het rood bevinden, dus ‘blijven ademen’ luidt het devies. Onze inspiratie vonden we dit keer o.a. in het Vlaamse segment, in de obligate skihut of voor één keertje in Eurosongland (het zal zeker niet de laatste keer zijn!). Mijn advies luidt uiteraard: ‘Don’t play it again, Sam!’

581. Skwon meiske – Niels & Wiels : deze Vlaamse kermisartiest (acteur/zanger/presentator staat er op zijn visitekaartje) en zijn hulpcomponistje scoren in 2017 een dikke zomerhit (ze schoppen het o.a. tot Radio 2 Zomerhit), maar kenners hoorden uiteraard onmiddellijk dat het gewoon een cover was van Alvaro Soler’s zomerhit van een jaar eerder. Much ado about nothing!

582. Little lion man – Mumford & Sons : eerlijk is eerlijk, want ik zag ooit een topdoortocht van hen op Pukkelpop maar los daarvan ben ik nooit een grote fan geweest van wat voor mij synoniem zal blijven staan als ‘huifkarrenmuziek’. Eind dit jaar is hun debuutsingle alweer tien jaar oud.

583. No me hables – Juan Pardo : ondertussen 76-jarige Spanjaard (uit Palma de Mallorca), die hier in 1981 een stevige zakcent aan zal hebben verdiend. Hij begon in 1962 nog als rock and rollzanger, maar hij zou zich al snel toeleggen op het ‘lichtere genre’.

584. Sweet sixteen – Billy Idol : in 1976 was hij één van de oprichters van de Britse punkband Generation X, maar vanaf 1982 streeft hij ook een solocarrière na. Zijn rocknummers waren nog vrij degelijk, maar deze ballad uit 1987 was zo zoet als een suikerspin. Er zijn mensen die dat heerlijk vinden, maar ik knap er een beetje op af.

585. You got it – Roy Orbison : er is helemaal niets mis met ’s mans oeuvre, alleen ben ikzelf niet zo blij met deze single uit begin 1989, uit een eveneens postuum uitgebracht laatste album. Eind 1988 was Orbison namelijk overleden aan een hartstilstand. Hij werd slechts 52 jaar oud.

586. Hard rock hallelujah – Lordi : ongein van het Eurovisiesongfestival? Jullie zaten er al een tijdje op te wachten. Sommige mensen vonden deze winnende Finse inzending uit 2006 blijkbaar bijzonder origineel. Eén tip: dat deed de Amerikaanse band GWAR vanaf het midden van de jaren ’80 écht véél beter én bovendien was het een stuk shockerender.

587. Jump – Kris Kross : wie van de twee er nu juist Kris of Kross waren heb ik nooit goed geweten. Wat wél vaststaat ondertussen: in 1992 wordt hiermee een grote internationale hit gescoord. De jonge kereltjes zijn op dat ogenblik twaalf én dertien jaar oud. Chris ‘Mac Daddy’ Kelly sterft in 2013 op 34-jarige leeftijd aan een overdosis. Zijn maatje Chris ‘Daddy Mac’ Smith is ondertussen 40.

588. Pompen – Kraantje Pappie : Nederlandse hiphopper wiens debuutsingle uit 2012 (‘Waar is Kraan?’) ook bij ons vrij populair was. Om één of andere bizarre reden ging Vlaanderen in 2017 opnieuw plat voor euhm … een eveneens plat nummer!

589. Johnny Däpp – Lorenz Büffel : in het échte leven heet deze Oostenrijker gewoon Stefan Scheichel, dus moest hij op zoek naar een beter bekkende artiestennaam. Omdat sommige Duitsers een nogal bedenkelijke traditie hebben in de schlagermuziek vestigde hij zich in Hamburg. In eerste instantie kwam hij als komiek aan de bak, tot hij in 2016 op een ander idee kwam en deze après skihit maakte.

590. Mama Laudaaa – Almklausi : in de late jaren ’80 begon deze Klaus Meier als partydj. Met een wat aangebrande Duitse cover van het welbekende ‘Pippi Langkous’ lied in 2002 scoorde hij meteen een hit in enkele Duitstalige landen en op plekken waar van oudsher véél Duitsers aanwezig zijn (op Mallorca bijvoorbeeld). In 2018 volgde een eerbetoon aan de moeder van wijlen Niki Lauda. Wij gaan onszelf nu bij mekaar rapen en schotelen jou hopelijk verderop in de week méér van dit fraais voor. Brace yourself!

Posted 24/06/2019 by ambijans in Muziek