Archive for 04/06/2019

De top 100 boeken (8) ‘Mijn Strijd reeks’ (Karl Ove Knausgard) (2009-2011)   Leave a comment

Mijn strijd

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Zes boeken voor de prijs van één (‘Vrouw’ ontbreekt boven op de afbeelding nog)! Zes dikke turven, maar laat jullie vooral niet weerhouden door de dikte ervan zou ik zeggen. Het ene boek leest namelijk al wat vlotter dan het ander. In dit familieverhaal in autobiografische vorm volgen we alle personages van nabij, te beginnen bij ‘Vader’. Het is bijna tien jaar geleden dat Karl Ove Knausgårds vader zich heeft doodgedronken. Karl Ove is bezig aan zijn derde roman, maar het valt niet mee. Hij wil dat het een groot meesterwerk wordt, maar hij wordt constant geplaagd door grote onzekerheid. Zijn gedachten dwalen af naar zijn kindertijd, de tijd dat zijn vader net zo oud was als hij nu. Zijn moeder was een milde en liefdevolle vrouw, maar zijn vader was afstandelijk en onvoorspelbaar. De dood van zijn vader roept zowel grote opluchting als diepe rouw op; tegenstrijdige gevoelens, die hij maar moeilijk kan verwerken. Nu Karl Ove zelf vader is, is het enige dat hij wil dat zijn kinderen niet bang voor hem zijn. De nietsontziende eerlijkheid van de auteur wordt doorheen deze hele reeks geprezen, al was niet elk familielid bijster gelukkig met wat hij erover wist te vertellen. Het feit dat hij ook zichzelf niet spaart en schrijft over zijn eigen misstappen pleit ook in zijn voordeel. Het eerste boek uit de reeks beviel mij zo zeer, dat ik telkens reikhalzend uitkeek naar het vervolg.

Laat deze kelk passeren: ‘De stad der blinden’ (José Saramago) (1995)

Posted 04/06/2019 by ambijans in Literatuur