Archive for 05/06/2019

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (76)   Leave a comment

een fluodag met gevolgen

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Mensen doen wel eens domme/zotte dingen als ze jong zijn. Er schuilt geen écht kwaad in, tenzij dan hoogstens een beetje kattekwaad. Zo heb ik in mijn voorlaatste jaar middelbaar eens iets héél onnozels gedaan, tegen beter weten in eigenlijk. In de voormiddag had ik het met een klasgenoot (die ik hier omwille van privacyredenen niet zal vernoemen) afgesproken, in de namiddag werden onze woorden al meteen in daden omgezet. De eerste zonnestralen hadden net die week hun intrede gedaan en de kolder was ons hierna blijkbaar een beetje in ons hoofd geslagen. ‘Ik kom namiddag naar school in een fluoshort én een kostuumjas’. ‘Serieus? Als jij dat doet, dan doe ik gewoon mee!’ ‘Haha, jij durft dat niet?’ ‘Nee? Je zal het wel zien. Om 12u40 bij mij thuis in fluoshirt én kostuumjas?’ ‘Tuurlijk dat, lachen jongen!’ Wij doken in onze kleerkast voor een deftige kostuumjas en voor wat waarschijnlijk onze meest opzichtige fluoshort van de hele hoop was. Toen was fluo nog niet zo ‘fout’ als nu, maar toch … Puntje kwam uiteindelijk bij paaltje en op het afgesproken uur ontmoetten we elkaar aan de ingang van de Kantoorweg. Toen we elkaar zo zagen lachten we onszelf een breuk. We hadden het allebei gewoon gedaan, zo cool zeg! Nadat we onze fiets in de stalling hadden geplaatst wandelden we parmantig de speelplaats op. Er waren verbaasde blikken, er klonk gelach, hier en daar floot iemand (al dan niet) bewonderend. En er was ook iemand die vlakaf zei dat dit niet meteen de allerbeste inval uit de schoolgeschiedenis zou worden. Hij/zij zou uiteraard overschot van gelijk krijgen. We hadden dan ook nog de brute pech dat ons allereerste lesuur in de namiddag Frans was. De leerkracht in kwestie stond bekend als streng en onvoorspelbaar. Iedereen die ooit les van hem heeft gehad, zal dat kunnen bevestigen. Voor alle duidelijkheid: na ons afstuderen leerden we de man van een hele andere kant kennen, zoals wel vaker het geval is. Soit, bij het belsignaal trokken we via de speelplaats met de klasrij richting klaslokaal. Tot zover niets aan de hand. De deur van de klas was nog niet eens dicht of hij stond plots langs ons. Hij vroeg ons om eens recht te gaan staan langs onze bank, waarna hij ons aan een nadere inspectie onderwierp. ‘Met deze outfit mogen jullie mijn les niet volgen!’ sprak hij vervolgens op bitse toon. ‘Ga maar terug naar huis om fatsoenlijke kleding aan te doen!’ We dachten nog héél even dat het een grap was, maar aan zijn gezicht konden we zien dat hij het serieus meende. Wij twee dus met de staart tussen de benen per fiets terug naar huis. Eén snelle kledingwissel later stonden we na ongeveer twintig minuten terug op school. We klopten op de deur, gingen naar binnen en wilden onze plaats opnieuw innemen. Dat was echter buiten de leerkracht gerekend. Die wees doodleuk op zijn horloge en zei: ‘jullie zijn allebei te laat voor mijn les, ga maar een afwezigheidsbriefje vragen op het secretariaat met een geldig excuus voor jullie afwezigheid.’ We liepen opnieuw het klaslokaal uit en trokken richting secretariaat. Daar werden we natuurlijk niet meteen opgemerkt door de directie, dus besloten we maar te kloppen. Dat sorteerde gelukkig het gewenste effect. Vervolgens bedachten we een ongeveer gelijklopend excuus waarom we te laat waren. Iemand van het secretariaat vulde ons verhaal op een briefje in en gaf het ons mee. We maakten ons op voor een nieuwe calvarietocht richting klaslokaal. ‘Ah, le voilà’ sprak de leraar, ‘Laat mij eens kijken?’ waarna hij voor een vol klaslokaal onze neergeschreven argumenten omstandig uit de doeken deed. Niemand durfde hardop lachen, er werd door onze klasgenoten hoogstens eens gegrinnikt in onze richting. ‘Asseyez-vous messieurs, s’il vous plaît!’ Hierna ging hij doodleuk verder met de les, die daarna nog ongeveer vijf minuten heeft geduurd. De leerkracht keek bij het naar buiten gaan nog eens in onze richting met een monkellach op zijn gezicht en verliet daarna ons lokaal. We moesten geen straf schrijven, kregen geen aantekening in onze agenda’s, zelfs geen strafstudie, helemaal niets! Hij is er later ook nooit meer op teruggekomen. De zaak werd ‘plain and simple’ geklasseerd. We wisten natuurlijk zelf ook wel dat het een ‘ontzettend domme actie’ was geweest. Noem het gerust een jeugdzonde! Misschien was het feit dat we hierdoor een belangrijke levensles hadden geleerd (‘Doe geen impulsieve dingen waar je achteraf spijt van krijgt’) relevanter dan elke mogelijke sanctie die ons deel had kunnen zijn.

Posted 05/06/2019 by ambijans in Algemeen