Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (78)   Leave a comment

agressieve chauffeurs, van alle tijden

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik was een jaar of 17 en het was een zonnige dag geweest (bloedheet zelfs), een beetje zoals op dit moment. In die tijd (zo’n dertig jaar geleden) trokken wij op de fiets (met een hele hoop kameraden) richting Brobra in de Hortweidenweg, waar we een ijsje gingen eten. Nadat we daar de hele tijd gezellig hadden gezeten, besloten we (toen het al wat donkerder begon te worden) om toch nog eventjes met zijn allen richting Zonhoven te fietsen, om daar nog iets gaan te drinken. Via de Hoeveweg kwamen we op de Zavelstraat terecht, waar we via de rode lichten naar het centrum trapten. We reden met een paar fietsen langs mekaar (ik weet het, da’s gevaarlijk maar ik zie dat het dertig jaar na datum nog steeds gebeurt) in een laatste rechte lijn richting café. Plots kwam er een auto met een behoorlijke snelheid vlak langs ons heen geraasd. We schrokken ons een hoedje én één van mijn vrienden stak woedend zijn middenvinger op. Even verderop ging de bestuurder hard in de remmen, waarna hij ‘m in achteruit gooide en vlak voor ons terug tot stilstand kwam. Ohoh! Een norse, kalende man, klein postuur, beetje dikbuikig kwam op ons afgebeend. Hij brulde op degene die zijn middenvinger had opgestoken en trok ‘m nogal hardhandig z’n t-shirt kapot. ‘Hé, wat was dat jongen? Tekens op mij doen?’ Hij stak een priemende wijsvinger omhoog en riep ‘Zoals jou pak ik er drie tegelijk, drie!’ Hij keek ons nog even aan, liep terug naar zijn wagen en hij reed gewoon verder. Daar moesten we toch eventjes van bekomen. ‘Nu kan ik best wel een dikke pint gebruiken’ zei iemand van ons. Eén van ons had zelfs het kentekenbewijs van de ‘agressieve bullebak’ onthouden, al kwamen we snel tot de conclusie dat we daar weinig mee konden doen. Nog eventjes afkoelen op café en daarna snel naar huis. Dat was ons plan. Toen we het café binnenkwamen en ergens achterin gingen zitten, viel ons een man op die op een kruk aan de toog zat. ‘Hé, is dat die man niet die ons daarnet zo brutaal heeft behandeld?’ Nadat de cafébaas onze bestelling had opgenomen, besloten we (wanneer hij terugkwam met onze pintjes) om eens voorzichtig te informeren. ‘Zeg, mogen we eens iets vragen? Die kalende man die daar aan de toog zit, ken jij die toevallig?’ ‘Jaja, da’s X, een vaste klant hier’ sprak hij. ‘Waarom moeten jullie dat weten?’ Daarna vertelden we hem wat ons vlak daarvoor was overkomen. De cafébaas fronste zijn wenkbrauwen eens en zei toen afgemeten ‘Ik denk dat jullie daar niet veel gaan tegen kunnen doen, want X is politieagent.’ Oké, tot zover ons voornemen om er een zaak van te maken. We hebben daar nog een tijdje low-profile iets zitten drinken en zijn na betaling van onze consumpties rustig naar buiten gewandeld. X heeft daar waarschijnlijk nog een tijdje op zijn kruk gezeten. Ik ben ‘m later nog vaker aan de toog van een café tegengekomen. Ik heb ‘m er nooit over aangesproken en ik vermoed zelfs dat hij het voorval al was vergeten vanaf het moment dat hij terug zijn auto inkroop.

Posted 19/06/2019 by ambijans in Algemeen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: