Archive for 27/06/2019

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (60)   Leave a comment

Er moet nooit lang worden gewacht op een nieuwe editie, omdat we hier nog een hoop ballast willen dumpen. De tien onderstaande schijfjes zijn voor mij het equivalent van ‘op zaterdag gaan winkelen in een doorsnee grootwarenhuis’, ‘dikke Duitsers/Britten/Amerikanen die het strandbeeld ontsieren in de zomer’ én ‘luid kwekkende medemensen tijdens een goed concert’. Het lijkt een beetje op je ergste nachtmerrie … en dat is het bij momenten ook. Vanaf nu mogen jullie ook het volgende wegstrepen!

591. No olvidaras – Allan Théo : ten eerste heeft deze Fransman in kwestie al een redelijk belachelijke artiestennaam (wat niet écht helpt), maar het is nóg véél erger dat hij hiermee in 1998 een dikke hit scoorde. De cd waaruit dit nummer kwam ging vlotjes meer dan één miljoen keer over de toonbank.

592. Boem Boem Boem – Andy : Andy had een bekendere broer die Jimmy heette en die lange tijd de schijn van heteroseksualiteit probeerde hoog te houden binnen zijn boysband Get Ready. Hij deed dat ten behoeve van zijn producers, zijn piepjonge vrouwelijke fans én een probleem met zijn kastdeur die lange tijd klem bleef zitten. In 1998 was Andy negen jaar oud (pure kindermishandeling imho) en hij mocht zijn kans wagen met deze classic, die eigenlijk best een Studio 100 format had verdiend. Fijn voor de kindjes, maar kwalitatief maar zo zo!

593. Heidschi Bumbeidschi – Heintje : Heintje Simons zal best een aimabel man zijn, maar hetzelfde kunnen we hoogstwaarschijnlijk van Jan Smit zeggen en ook diens muziek is niet te harden. Heintje was (met een beetje goeie wil) de wegbereider voor de Jan Smitjes dezer wereld. De ellende begon toen hij in 1967 om zijn moeder riep (had ze hem toen maar geholpen!), deze hit volgde één jaar later.

594. Het spel kaarten – Gerard De Vries : zingen deed deze in 2015 overleden zanger én dj eigenlijk niet. Het was eerder parlandomuziek met een moraliserend ondertoontje waarmee hij bekend raakte. Hij vertaalde Amerikaanse countrynummers naar het Nederlands. In 1965 begon het allemaal met dit nummer. ‘Helemaal van de kaart zijn’ vertolkt mijn gevoel als ik hier te lang naar luister.

595. Monja – Roland W : Duitse schlagerzanger die in 2009 op 68-jarige leeftijd overleed. Hij bezong méér vrouwen in zijn leven, maar niemand van de dames werd nog zo succesvol als deze meid uit 1967. Wie een Monja in zijn/haar kennissenkring heeft zitten, moet maar eens vragen of ze naar dit lied is vernoemd.

596. Spanish eyes – Al Martino : ook deze Italiaans-Amerikaanse smartlappenkoning/acteur is sinds 2009 niet meer onder de levenden. In 1966 wist men helaas niet beter, maar wie deze kraker nu nog vrijwillig durft opleggen heeft vast last van de loden hitte.

597. Boten Anna – Basshunter : ‘dit is toch geen muziek!’ riep ik ergens in 2006 telkens als ik dit ergens op de radio hoorde blèren. Idem trouwens voor de Nederlandse remake. Het wordt nóg grappiger als je weet dat men dacht dat het nummer over een boot ging, terwijl dat helemaal niet het geval was. Zo’n beetje hetzelfde als ‘Every breath you take’ van The Police dé ideale openingsdans van je huwelijk vinden … maar dan toch nét een beetje anders!

598. Blue (Da Ba Dee) – Eiffel 65 : blauw is een prima kleur, tot op het moment dat een Italiaanse dance-act er in 1999 een wereldhit mee scoort. De kleur blijft top, de muziek is echter een dikke flop. Van hun cd waaruit dit nummer kwam verkocht dit trio ruim drie miljoen exemplaren. Het leven is niet eerlijk!

599. No sound (but the wind) – Editors : ik vrees dat ik met deze keuze nogal wat mensen op hun zere teentjes zal trappen. Ik heb hoegenaamd niets tegen deze band, ik ben alleen geen fan van dit nummer. Dat hun latere oeuvre al een flink stuk minder goed is, laat ik dan nog geheel buiten beschouwing. In 2010 werd het gespeeld op Rock Werchter en het verwierf al snel een cultstatus.

600. Vrijgezel – Benny Neyman : in de tijd dat Benny (die in 2008 overleed) dit nummer neerpende (1981) was het misschien hét lijflied van de relatieloze medemens, maar ik ben benieuwd wie er zichzelf (zoveel jaar na datum) nog in kan herkennen. Er lijken er steeds meer te zijn (vrijgezellen bedoel ik dan). Zouden zij ook allemaal zo’n hekel hebben aan dit nummer? Indien het antwoord affirmatief is, dan maken we graag een vervolgafspraak later deze week. 😉

Posted 27/06/2019 by ambijans in Muziek