Archive for juli 2019

De top 100 boeken (17) ‘De as van mijn moeder’ (Frank McCourt) (1996)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Uitgerekend wanneer heel wat Ieren afreizen naar Amerika in de hoop daar werk en geluk te vinden, verlaat de familie McCourt New York om terug te keren naar hun geboortestadje Limerick. Maar echt welkom zijn ze niet. De jonge Frank wordt door zijn nieuwe klasgenootjes gepest en uitgescholden voor ‘Yank’. Vader McCourt is een dromer. Hij vindt geen baan en ontvlucht de verantwoordelijkheid voor zijn gezin in de lokale pub. Franks moeder kan onmogelijk alleen instaan voor de opvoeding van de kinderen en op hulp van de familie hoeft ze niet te rekenen. Met een flinke dosis vechtlust en humor houdt Frank echter stand. Hij heeft namelijk een droom: schrijver worden en terugkeren naar Amerika. Het is vooral de humor die doorschemert doorheen alle ellende die ook de lezer hier overeind houdt, want het levensverhaal van Frank McCourt (1930-2009) is niet meteen rozengeur en maneschijn. De gevolgen van de Engelse onderdrukking en de grote rol die het katholicisme in die tijd nog speelde worden door de auteur trefzeker weergegeven zonder al te veel sentimentaliteit of overdreven pathos. Als je persoonlijke ellende in een boek kan weergeven zonder frustratie of verbittering, dan ben je niet alleen een bijzonder mens, maar ook een groot schrijver! Het boek is later ook verfilmd als ‘Angela’s Ashes’ (1999) met o.a. Emily Watson en Robert Carlyle in de cast, maar die heb ik helaas niet gezien.

Laat deze kelk passeren: ‘Onderworpen’ (Michel Houellebecq) (2015)

Posted 31/07/2019 by ambijans in Literatuur

‘In het diepe’ (Fabio Genovesi)   Leave a comment

fabio genovesi

Eindeloze zomerdagen, roomijs en het zoute water van de zee: duik in de wonderlijke, levendige en fantasierijke wereld van de kleine Fabio, die opgroeit met een afwezige vader. Fabio Mancini, zes jaar oud, groeit op in een klein Toscaans kustplaatsje. Hij woont daar met zijn lieve, zwijgzame vader, beschermende moeder, zijn oma en zijn negen oudooms, die hem mee uit vissen nemen en paddenstoelen met hem zoeken. Zijn chaotische, enorme familie lijkt onoverwinnelijk, tot een onverwachte gebeurtenis op kerstavond hun wereld op zijn kop zet: Fabio’s vader valt van een ladder en raakt in coma. Fabio besluit zijn vader elke week voor te lezen uit één van zijn handboeken, die hij wekelijks bij de kraam van mevrouw Stella koopt. Maar zal zijn vader ooit wakker worden? ‘In het diepe’ is een geestige, ontroerende roman over de overgang van kindertijd naar adolescentie, vol angst, eerste liefdes en naïviteit. Auteur Fabio Genovesi is geboren in Forte dei Marmi in 1974. Hij heeft scenario’s geschreven voor televisie en films en is bestsellerauteur van vier romans. Voor ‘Wat de golven brengen’ ontving hij de Premio Strega Giovani. Momenteel schrijft hij ook voor Corriere della Sera en Glamour.

Posted 30/07/2019 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (71)   Leave a comment

De meeste actieve tijd brengen wij nog altijd op de werkvloer door. De week die net is gestart zullen we opnieuw zeven op zeven dagen actief zijn. Gelukkig hebben we ook plaats ingeruimd voor een beetje ontspanning. Zo staat komende vrijdag de Boerenkermisquiz in Laakdal op de kalender (aan tafel bij Moordgat/WvA). Deze quiz staat vooral bekend om zijn prachtige bierkaart. Zaterdag gaan we dan weer een kijkje nemen op de C-Mine site voor het Absolutely Free Festival. Op de affiche o.a. John Parish, Let’s Eat Grandma, Blanck Mass, The Bony King of Nowhere, El Yunque, Tristan en DJ Eppo Janssen. Muziek voor serieuze mensen m.a.w. Als het écht om te lachen is, dan lonken wij eerder naar de ‘hits’ die we hieronder hebben samengebracht …

701. Ai se eu te pego – Michel Teló : zoveelste internationale zomerhit van het jaar die deze eindlijst weet te bereiken. Oorspronkelijk werd dit Braziliaanse nummer al in 2008 gecomponeerd, maar onze man zorgde er in 2011 voor dat het wereldwijd werd gepopulariseerd. Bij ons was het de bestverkochte single uit 2012.

702. Something – Lasgo : Belgische dance act die in 2001 o.a. door Peter Luts werd opgericht. Ten tijde van hun debuutsingle (2001) werden de vocals door Evi Goffin ingezongen, sinds 2008 neemt Jelle Van Dael de honneurs waar.

703. Arms of Mary – Sutherland Brothers  & Quiver : zomerhit uit 1976 van deze Schotse broers met hun band, die actief was tussen 1971 en 1979. Hun bestverkochte single is echter ‘Sailing’, dat ooit door ene Rod Stewart werd gecoverd die daarmee ook deze lijst haalde.

704. Sugar, sugar – The Archies : nog iets uit de bubblegumperiode, deze hit uit 1969 die werd vertolkt door fictieve tekenfilmpersonages met een eigen show. Tussen 1968 en 1973 blijft de band actief. Van dit nummer zullen er iets meer dan één miljoen exemplaren worden verkocht.

705. Generations of love – Jesus Loves You : we hebben al enkele weken niet meer op de kap van Boy George gezeten, maar vandaag brengen we daar met véél plezier verandering in. Tussen 1989 en 1992 richtte hij een band op waarmee hij nogal dwaze spirituele muziek probeerde te maken. Hij had daar nood aan na de split van Culture Club, zijn opgestarte solocarrière en het afkicken van zijn heroïneverslaving. In 1991 deed dit nummer wat stof opwaaien in het clubcircuit, maar hitparadegewijs leverde het weinig of niets op.

706. Love and devotion – Real McCoy : de eerste van twee Duitse inzendingen vandaag. Ze waren vooral bekend in de jaren ’90 van de vorige eeuw (zoals onze keuze uit 1994). In 1989 werd de band opgericht, anno 2019 bestaan ze nog steeds, met als kleine kanttekening dat ze ondertussen al redelijk wat personeelswissels hadden voor wat het vocale gedeelte betreft.

707. Saltwater – Chicane : 48-jarige Britse dj die actief is in het trance en chill-out genre. Het door ons gekozen nummer is exact twintig jaar oud en is een nogal gemakzuchtige op ‘Theme from van Harry’s Game’ van Clannad gebaseerde dancecover.

708. Überall auf der Welt – Freddy Breck : tweede Duitse bijdrage, maar dan in het schlagersegment. In de jaren ’70 was Breck alomtegenwoordig getuige dit bekende riedeltje uit 1972. Eind 2008 overleed Breck op 66-jarige leeftijd aan de gevolgen van longkanker.

709. The real thing – Tony di Bart : ondertussen 55-jarige Brit die halfweg de nineties enkele eurodancehits scoorde. Wij gingen voor zijn allergrootste hit uit 1994. Na 1998 werd er niets meer van hem vernomen, i.e. hij doet geen pogingen meer om nog muziek te maken.

710. Wat ben je mooi, meid – En Zo : boysbands vormen een dankbaar onderwerp om lacherig over te doen, geheel terecht uiteraard! Filip D’haeze richtte deze band in 1994 op nadat hij eerst solo optrad als Phil Dean. En Zo (actief tot in 2001) wordt vooral bekend door covers van andere hits, al denk ik dat onze keuze (uit 1998) een eigen compositie is. D’haeze zal verderop in zijn carrière nog mensen oplichten met belspelletjes op VTM en 2BE. Tot zover deze lezing!

Posted 29/07/2019 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (162)   Leave a comment

wilco

Onze terugblik kunnen we hier nog maar net navertellen, want bijna waren we hier gesmolten door de aanhoudende hitte. Werken is sinds juli vorig jaar geen opgave meer voor ons (het plaatsen van die airco moet zowat het allerbeste zijn wat ons op de werkvloer kon overkomen), maar omdat er een klein sadomasochistje in ons woont, gingen we wél drie keer quizzen tijdens die warme dagen. Op dinsdag was er de Chaotical Brain quiz in Aarschot (aan tafel bij Happy Ending), een stevige B-C quiz die ons alsnog naar plaats vier katapulteerde omdat ik bij de allerlaatste (muziek)vraag een solo wist te scoren. Donderdagavond was er dan weer de Attenrode Kermisquiz (de voorbije twee edities gewonnen met Happy Ending), maar dit jaar op één puntje achterstand gespeeld door Mannen van ’71. Ik heb er alleszins mijn nachtrust niet voor gelaten, want het kerktorengehalte van de vragen was wat aan de hoge kant. Vrijdagavond zorgde de regen voor flink wat verkoeling in onze volgende tentenquiz (mogelijk de laatste ‘Varendonk Vraagt’ editie). Gezelligheid ging dit keer voor op resultaat, vandaar onze 19de plaats in de eindafrekening. We hebben ook nog wat nieuws van het ‘series kijken’ luikje. Zo zijn we nu rond met ‘Fiskepark’, ‘Dark’ (seizoen 2), ‘When they see us’, ‘Stranger Things’ (seizoen 3), ‘La Casa de Papel’ (seizoen 3) en ‘El caso Alcàsser’. We zitten ook nog volop in de afwikkeling van ‘The Handmaid’s Tale’ (seizoen 3), het allerlaatste seizoen van ‘Orange is the new black’ (seizoen 7) en ‘Big Little Lies’ (seizoen 2). Voilà, jullie zijn weer helemaal bij. Nu de muziek hieronder nog!

Love is everywhere (beware) – Wilco: we openen deze week in stijl met één van de allerbeste exportproducten uit Chicago. Drie jaar na ‘Schmilco’ presenteren ze in oktober hun nieuwe plaat ‘Ode to joy’. Dat het alweer een schot in de roos zal zijn, daar moeten we de rasechte fans hier niet meer van overtuigen zeker?

Tokyo, Tokyo – 808 State: ik had geen idee dat deze heren uit Manchester na al die jaren (ze bestaan al sinds 1988) nog steeds actief zouden zijn. Hun voorlaatste cd brachten ze in 2004 uit, hun nieuwe (‘Transmission Suite’) brengen ze in eigen beheer uit, we mogen ‘m eveneens in oktober verwachten.

One eye open – Black Marble: onze volgende bijdrage is een mooie symbiose van coldwave en synthpop, geproduceerd door een zekere Chris Stewart die samen met een sidekick aan dit project begon, maar die ondertussen alweer enige tijd solo bezig is. In oktober verschijnt alweer zijn derde full cd ‘Bigger than life’.

Oostende bonsoir – Arno: sinds 21 mei jongstleden zit het enfant terrible van de Belgische pop -en rockmuziek op tram zeven, maar het ziet er niet naar uit dat de man snel op zijn lauweren zal rusten. ‘Santeboutique’ komt midden september uit.

Do it – Rollins Band: en we gaan er deze week uit met onze classic uit 1988 van de heer/brulboei Henri Rollins. Wij zullen ‘m (nadat ie gisteravond voorbijkwam op de Varendonk Vraagt quiz) alvast nooit meer verwarren met die andere band van Rollins, Black Flag. Die groep stond na 1986 blijkbaar eventjes on hold om zijn solocarrière wat meer ademruimte te geven. Bij leven en welzijn verzinnen wij tegen volgende week weer een nieuwe resem keitoffe tracks! Tot dan …

Posted 28/07/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (70)   Leave a comment

Mocht er iemand zijn die vindt dat wij elke editie weer ‘in herhaling’ vallen, dan kunnen we hem/haar geruststellen. Ook wij lijden aan hetzelfde syndroom waarvoor netmanagers op tv zo bevattelijk zijn, nl. oeverloze herhalingen geven. Mocht men héél toffe dingen herhalen, dan zou ik daar nog vrede mee hebben. Waarom EEN ons al bijna vijfentwintig jaar opzadelt met FC De Kampioenen (in prime time dan nog!) is een raadsel dat ongetwijfeld met de stelling van Fermat kan wedijveren (al hoop ik dat ze het geen 357 jaar gaan volhouden) voordat het probleem zich oplost (zowel letterlijk als figuurlijk). Wanneer gaat een andere snuggere tv-bons (die van Ketnet bijvoorbeeld) er eens voor zorgen dat FCDK de komende eeuw voor de ‘juiste doelgroep’ wordt herhaald? Eeuwige roem voor wie dat klaarspeelt! Nog zo’n tv-gerelateerde vraag: wanneer komt EEN (of desnoods Canvas) eens op de proppen met een eigen Vlaamse versie van Twee voor Twaalf? De keiharde (figuurlijk dan!) kennisquiz lijkt precies een beetje uitgestorven op de openbare omroep (over de commerciële zenders zal ik zedig zwijgen), maar 80 % van wat er op tv komt is al zó laagdrempelig … Wanneer gaat er eindelijk eens iemand op een deftige manier OVER de lat proberen te springen in plaats van er rustig overheen te stappen? Er wordt in Vlaanderen flink wat afgequizd (van beginnersniveau tot aan het expertenlevel), maar bijna alle tv-spelletjes zijn in hetzelfde bedje ziek. Er zit té weinig uitdaging in, alsof ‘ambitie’ om je kennis eens uitgebreid te etaleren té elitair is. Soit, ’t is te heet om er een discussie ten gronde over te voeren, maar laat er (in een contemplatief moment) jullie licht eens over schijnen zou ik zeggen … Doet de laatste de lamp uit?

691. I don’t wanna dance – Lady Linn & Her Magnificent Seven : niets tegen Lien De Greef, dat is vast een topwijf! Ik was echter niet zo’n fan van haar fletse cover van dit Eddy Grant nummer uit 1982. Het is ondertussen exact tien jaar geleden, dat ze die meende te moeten uitbrengen. Ik ben tijdens een optreden van DAAN in de AB ooit eens bijna tegen haar gebotst. Het viel me toen vooral op hoe klein ze was, qua grootte bedoel ik dan.

692. Despacito – Luis Fonsi featuring Daddy Yankee : Puerto Ricaan die hiermee dé zomerhit van 2017 scoorde. Hij kreeg daarbij vocale steun van een landgenoot. Voor wat het waard is: de videoclip van dit nummer zou de meestbekeken clip op YouTube zijn. Kijk gerust of het nog steeds klopt, ik ga er mijn tijd niet insteken.

693. Mexico – Les Humphries Singers : zanggroep die in de jaren ’70 werd opgericht door een in Hamburg wonende gelijknamige Brit (die in 2007 overleed). ‘Mexico’ was in 1972 (fantastisch jaar trouwens!) een dikke hit voor hen. De band werd in 1980 opgeheven omdat hun frontman belastingsschuld had in Duitsland. Hij vertrok hierna terug naar zijn thuisland.

694. I’ve got a little something for you – MN8 : Britse R&B-groep met een ontstaansgeschiedenis tussen 1992 en 1999 wiens debuutsingle uit 1995 mij niet meteen vrolijk maakte. Ze kunnen nochtans de nodige adelbrieven voorleggen (o.a. op tournee met Janet Jackson, Madonna, Céline Dion, Robbie Williams en Backstreet Boys), maar voor mij is dat te weinig om enige goodwill te kweken.

695. Samen leven – Artiesten tegen kanker : liedjes die worden uitgebracht voor één of ander goed doel kunnen mij zelden in hogere sferen brengen. Het kan allemaal goed bedoeld zijn, maar ’t is vaak ook van een tenenkrullend slecht niveau. Hoe luider het werd meegebruld door het makke VTM-publiek, hoe meer ik mij ergerde. Als ik me niet vergis kwam dit nummer in 1989 uit om o.a. de toen aan kanker lijdende zanger Jimmy Frey een hart onder de riem te steken. De man is ondertussen 80 én nog steeds alive and kicking!

696. One – Swedish House Mafia : Axwell, Steve Angelo en Sebastian Ingrosso, drie Zweedse dj’s met naam in de dancescene, besluiten om in 2008 te gaan samenwerken. In 2010 brengen ze bijvoorbeeld dit nummer uit, waarna ze er in 2013 eventjes mee kappen om elk terug hun eigen ding te doen. Sinds 2018 hebben ze hun USB-stick terug van onder het stof gehaald om de mensen zand in de ogen te strooien. Nog tot 2025 te bekijken op Tomorrowland (van horen zeggen).

697. Chirpy chirpy cheep cheep – Middle of the Road : deze Schotten maakten een Europese variant van de bubblegum. Het ging om voor mij net iets te vrolijke meezingdeuntjes die zich bijzonder snel in eenieders hersenpan nestelden. Zo maakten ze er nogal wat. Wij gingen voor hun allereerste single uit 1971, maar ze bleven tot ergens in 1981 populair. Volgens bepaalde bronnen werd er pas vorig jaar besloten om niet langer op te treden. Het beste zal er voor de kwieke zeventigers ondertussen vanaf zijn geweest.

698. Bridge over troubled water – Simon & Garfunkel : over Paul Simon zijn solocarrière zal je mij geen onvertogen woord horen zeggen, maar de tijd die hij samen met zijn maat Art Garfunkel in muziek investeerde zou ik liefst zo snel mogelijk willen vergeten. Muziekliefhebbers die ondertussen op tram zes, zeven of acht zitten vinden dit misschien top, maar ik dacht eerder aan flop. Dit nummer verscheen in 1970 (vóór er überhaupt sprake was van Ambijans), maar mijn mening blijft onveranderd.

699. Outside – Staind : Amerikaanse rockband die hiermee aan het begin van het nieuwe millennium (in 2001) een hitje scoorde. De band bestaat nog steeds, al zijn ze daarvoor wél enkele keren gesplit. Daarom is mijn persoonlijke vaststelling dat ze geen algemene betekenis meer hebben in het huidige muzieklandschap.

700. Fun fun fun – Dada Life : dit weekend wordt de herhaling van Tomorrowland uitgezonden in De Schorre te Boom. Er was een tijd dat ik zelf zo zot was om daar tussen gaan te staan, maar er komt een moment in je leven dat ‘de jaren van verstand’ eindelijk doorbreken. Bij sommige mensen gebeurt dat helaas nooit, ik zag (als atheïst) alsnog het licht. Dit hitje van een Zweeds electrohouseduo (uit 2008) zag ik ooit ‘live’ (nu ja!) voorbijkomen op de main stage. Zo fun, fun, fun was het bij nader inzien toch niet. Benieuwd of onze eerstvolgende editie volgende week wél een schamel moment van vreugde zal bevatten. 😉

Posted 27/07/2019 by ambijans in Muziek

Pukkelpop 2019 … voor wie door het bos de bomen niet meer ziet (3)   Leave a comment

met wat bloemetjes in het haar zie je er altijd jolig uit

Volhouders halen puur op karakter altijd weer hun zondag. Die is ook dit jaar weer flink gestoffeerd. Wie écht voor de muziek gaat, moet gedurende drie dagen aan topsport doen, weliswaar op amateurniveau. ‘De laatste loodjes wegen het zwaarst’, zo wil althans het spreekwoord maar wij zitten al half in gedachten bij de nieuwe werkweek die maandagmorgen alweer start. Omdat Pukkelpop toch net iets meer ontspanning dan inspanning is, slaan we er ons wel door. Dat zou kunnen zijn op één van de onderstaande plekken.

Billie Eilish : nu op haar zeventiende al een (super)ster in wording, ook al weet je nooit hoe alles zal evolueren. Doorwinterde muziekcritici hebben nochtans voor het eerst in jaren de indruk dat zij ‘een blijvertje’ zal worden. Wie wil vermijden dat ie een middelbare schoolgevoel krijgt, kan zich best onthouden. Wie later aan zijn kleinkinderen wil vertellen dat ie Billie Eilish ooit in haar beginperiode heeft gezien, this is the place to be!

Weval : twee Nederlandse vrienden (Harm Coolen en Merijn Scholte Albers) spreken beide dezelfde taal als het om muziek gaat. Waar ze in begin nog gefascineerd waren door electronica, durven ze zich live ondertussen aan wat menggenres te wagen. Met twee deftige cd’s op zoek een ‘must see’.

Kate Tempest : Leonard Cohen zong op het einde van zijn carrière niet meer, Paul Young krijgt de hoge noten ondertussen niet meer uit zijn strot, zelfs Whitney Houston was op het eind een karikatuur van zichzelf geworden. De Londense Kate Tempest kan ook niet zingen (denken wij dan spontaan), maar ze had zo maar de dochter van Anne Clark kunnen zijn, mocht diens interesse in mansvolk iets doorslaggevender zijn geweest. 😉

The Beths : voor de hele vroege vogels (waaronder ik mezelf niet reken!) is er op zondag dit Nieuw-Zeelandse trio, dat jullie met hun scheurende gitaren zal verlossen van die zaterdagkater. Hun debuutcd zou waanzinnig goed zijn (ook maar van horen zeggen), maar als je toch niets beters te doen hebt: uitchecken die handel!

Anna Calvi : ik heb me laten vertellen dat deze Britse singer-songwriter live een verademing zou zijn. Haar cd’s worden door de internationale muziekpers unaniem lovend onthaald. Tenzij dan door die ene journalist van ’t Pallieterke, die een beetje humor en Vlaamsgezindheid miste. Na haar doortocht in de Botanique eind vorig jaar sprak de journalist van De Morgen volgende woorden: ‘als een kruising tussen een flamencodanseres, een vurige wraakgodin en een femme-fatale bracht ze een concert dat je ballen tussen een bankschroef stak en je gemoed in een wurggreep hield. Auwtsch! Be prepared!

Prophets of Rage : B-Real van Cypress Hill, Chuck D van Public Enemy en o.a. Tom Morello van RATM spelen o.a. RATM-stuff maar ook andere stevige nummers. Verzoeknummertjes worden wellicht niet ingewilligd, al kan je uiteraard altijd een poging wagen!

Anderson .Paak & The Free Nationals : wie graag eens een dansje placeert of het showbeest wil uithangen, kan trachten deze man naar de kroon te steken. In principe laat ik dit soort acts links (soms ook rechts) liggen, maar uit nieuwsgierigheid zal ik zeker eens gaan piepen.

Yeasayer : een eclectische mengeling van indiepop, etnische muziek, artrock en psychedelische rock met een snuifje electronica. Hun vorige Pukkelpopdoortocht was een waar feestje (zo zag ik toen zelf). Hun hele oeuvre haalt misschien geen constant hoog niveau, maar ik zou ze toch in overweging durven nemen.

Durand Jones & The Indications : Charles Bradley en James Brown zijn ondertussen niet meer onder de levenden, dus iedereen zal zijn versie portie soul elders moeten opdelven. In de vroege namiddag in de Club krijgt iedereen een unieke kans voorgeschoteld.

Johnny Marr : hij stond jarenlang bekend als de gitarist én tekstschrijver bij The Smiths, maar hij heeft ondertussen bewezen dat ie meer is dan dat. Hij hielp andere muzikanten (o.a. Bryan Ferry) en was lid van The The, Electronic, Modest Mouse en The Cribs. Tip: in zijn buurt voer je best geen luide privégesprekken over Morrissey. Niet doen!

Connan Mockasin : deze Nieuw-Zeelander heeft al flink wat kilometers op de teller, niet enkel muzikaal. Zo woonde hij de laatste tien jaar o.a. in Londen, Manchester, Los Angeles en ondertussen blijkbaar in Tokyo. Wie op zoek is naar psychedelische pop om bij weg te dromen: Conan is uw man!

Posted 26/07/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (69)   Leave a comment

Net nu de mensheid hier bij ons weer af te rekenen krijgt met een serieus hittefront, komt er nog één extra zorg jullie kant uit door ons fameuze lijstje. Een aantal onder jullie durft deze tracks vast héél luid laten weergalmen door woonkamers, auto’s en gepimpte stereo-installaties, al vinden wij persoonlijk dat je het noodlot niet moet tarten. Dat sommige liedjes hieronder uitstekend tot hun recht komen onder een loden zonnetje is iets wat zeker is. Wie meer nood heeft aan afkoeling kan het ook hard meebrullen onder de douche. Denk dan aub wél aan jullie buren. Verdienen die mensen dat nu écht? 😉

681. 7 years – Lukas Graham : we starten met het allerrecentste van de tien nummers deze week, afgeleverd in 2015 door een Deense band. Huh? Jawel, een band! Ik ging er ook steeds verkeerd vanuit dat er een singer-songwriter achter dit lied verborgen zat. Hun frontman heet Lukas, maar daar stopt het dan ook. Ze timmeren sinds 2010 aan de weg, ik hoop dat ze nog lang moeten hameren.

682. C’est la vie – B*Witched : vrolijk Iers popgroepje dat aan het einde van de 90’s enkele hits scoort. Deze debuutsingle uit 1998 is er meteen boenk op. Er volgen nog enkele kleinere hits, waarna de band wat blijft aanmodderen tot in 2002. Enkele groepsleden proberen solocarrières te lanceren, doch dat wordt een gigantische flop. Sinds 2012 zijn ze terug samen (in oorspronkelijke samenstelling) en daarmee doen ze o.a. reünietours met andere ‘vergeten grootheden’.

683. Poco loco – Poco Loco Gang : snertmuziek uit eigen land, ontstaan in een discotheek te Ninove (say no more!) door twee dj’s aldaar. Begin 1999 was dit hun debuutsingle. Tot ergens in 2005 werd er steevast op de hitparade gemikt, daarna werd het gelukkig muisstil. Vermoedelijk té veel Witkap Pater tripel gedronken …

684. Bro hymn – Pennywise : punkrockanthem of niet, dit lied is ondertussen eerder tot voetbalhymne verheven dan wat anders. Deze in 1988 opgerichte Amerikaanse band (genoemd naar de clown uit ‘It’) brak door met hun debuutplaat uit 1991, waarop dit nummer staat.

685. Girlie girlie – Sophia George : Jamaïcaanse zangeres (55 ondertussen) die hiermee in haar thuisland een nummer één hit scoorde in 1985. Het succes bleef trouwens vooral beperkt tot louter Jamaïca. Ze trouwde later met haar manager, waarna het muzieksprookje meteen gedaan was.

686. Yéké yéké – Mory Kanté : ondertussen 69-jarige zanger uit Guinee, die hiermee in 1987 een bijzonder dikke hit te pakken had bij ons. We zijn geneigd om hem een eendagsvlieg te noemen, al beweren liefhebbers van wereldmuziek dat ie nog steeds goed bezig is omdat er nog regelmatig cd’s van hem verschijnen.

687. Capri c’est fini – Hervé Vilard : Franse chansonnier (net 73 geworden), die in de jaren ’60 van de vorige eeuw populair was in zijn biotoop. Deze regelrechte classic van zijn hand (uit 1965) verkocht wereldwijd bijvoorbeeld 3,3 miljoen exemplaren. Gene kattepis!

688. Better off alone – Alice Deejay : Nederlandse dancegroep (opgericht door Wessel Van Diepen, ook verantwoordelijk voor o.a. Vengaboys), die eventjes succesvol was tussen 1998 en 2002. Later werden nog enkele vergeefse pogingen gelanceerd om de groep nieuw leven in te blazen, maar de interesse was nagenoeg nihil. Hun debuutsingle uit 1999 deed het vrijwel overal in Europa goed, behalve in Vlaanderen. Zou de smaakpolitie dan toch onraad hebben geroken?

389. Slave to the music – Twenty 4 Seven : Nederlands danceproject dat in het begin van de nineties enkele succesvolle singles uitbracht. Zangeres Nance Coolen is mooi om naar te kijken, helaas kunnen we over de kwaliteit van haar muziek niet hetzelfde zeggen. Onze bijdrage stamt uit 1993. Vanaf 1995 probeerde Nance een solocarrière van de grond te krijgen (die niet zo indrukwekkend goed verliep), haar carrière als tv-presentatrice bij zowel de publieke als de commerciële omroep duurde gelukkig een flink stuk langer.

690. Bye bye baby – Bay City Rollers : en we eindigen deze week in 1975 met dit schijfje dat we opdragen aan alle teenyboppers en liefhebbers van zeemzoete bubblegum (het muziekgenre, niet de kauwgum). Deze Schotten waren in het midden van de jaren ’70 een aantal jaar bijzonder populair in Groot-Brittannië, al vertellen we er ook graag bij dat ze in de VS in 1976 werden uitgeroepen tot ‘slechtste band ter wereld’ in een populariteitspoll. Now that’s more like it!

Posted 25/07/2019 by ambijans in Muziek