Archive for 10/07/2019

De top 100 boeken (14) ‘De eeuwige bron’ (Ayn Rand) (1943)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het mijns inziens de hype niet waard was.

Howard Roark, een talentvol maar eigenzinnig architect, zet zich af tegen de kennelijk in de VS tussen de Wereldoorlogen heersende architectonische mode om terug te grijpen op klassieke stijlen en gebouwen met allerlei klassieke frutsels en versiersels te ontwerpen. Roark wil modern bouwen, wolkenkrabbers, strak van lijn en functioneel. Hij heeft daarbij een voorbeeld aan Henry Cameron, een inmiddels oudere architect, die het volgens Roark tot dan toe mooiste gebouw in New York heeft neergezet, maar die inmiddels omdat hij alleen in z’n eigen stijl wil ontwerpen geen opdrachten meer krijgt en aan de drank is geraakt. Hij raadt Roark af zijn volgeling te zijn, omdat hij bang is dat Roark hetzelfde lot beschoren is. Maar Roark is eigenwijs, gaat bij Cameron in de leer en richt daarna z’n eigen bureau op. Hij doet nooit enige concessie, dus de opdrachten komen maar mondjesmaat binnen. Ik heb de afgelopen tijd vaak gelezen dat dit boek vooral geadoreerd wordt in rechtse kringen, iets voor Republikeinen en mensen die meneer Trump nogal adoreren, maar het lijkt me dat die kritiek niet helemaal terecht is. Schrijfster Ayn Rand schijnt zelf niet zo’n aangenaam mens te zijn geweest, maar moet je als lezer meteen sympathie voelen voor iemand wiens boeken je leest?  Toen ik dit boek las vond ik dat het fantastisch goed geschreven was, los van het feit of je nu een bewonderaar bent van de vasthoudendheid waarmee de protagonist door het leven gaat. Ik heb tijdens het lezen juist meer dan eens gedacht ‘Man, probeer nu toch eens compromissen te sluiten want dit loopt gegarandeerd fout af’. Rand zorgt ervoor dat je sympathie kan opvatten voor haar personages. Als we haar filosofie doortrekken naar ons land, dan zouden alle Vlaams Belangstemmers haar boek zeker moeten lezen. Ook hier kan je zeggen: die partij hamert al sinds het begin van haar bestaan op dezelfde nagel. Dat kan als moedig én recht door zee worden bestempeld, maar tegenstanders zullen zeggen dat de plaat al jaren blijft hangen en dat ze een one issue partij zullen blijven. Zal de partij uiteindelijk overwinnen omdat ze trouw blijft aan haar principes of moet de ergernis en het eeuwige negativisme uiteindelijk de duimen leggen? ‘De eeuwige bron’ is een turf van 752 pagina’s, maar eentje die zeker de moeite van het lezen waard is (los van je politieke overtuiging). Er is trouwens ook een toneelstuk van gemaakt (met o.a. Ramsey Nasr in de cast). Dat had ik dolgraag gezien, maar ’t is helaas niet gebeurd.

Laat deze kelk passeren: ‘Guggenheimer wast witter’ (Herman Brusselmans) (1996)

Posted 10/07/2019 by ambijans in Literatuur