Archive for 22/07/2019

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (82)   Leave a comment

freddy maertens, de man die zijn volk leerde koersen

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Van de volgende herinnering ben ik vrijwel zeker dat ze zich in 1982 afspeelde. Dat weet ik omdat Freddy Maertens in 1981 de groene trui won in de Tour de France. De laatste jaren (het is al minstens vijftien jaar geleden dat ik nog hele ritten heb gezien) is mijn aandacht voor de TdF wat verslapt, al zie ik soms wel exploten (zoals die van onze landgenoten in deze Tour). Toch staan me nog flink wat beklijvende beelden uit het verleden voor de geest: o.a. de achtsecondenstrijd tussen Laurent Fignon en Greg Lemond bijvoorbeeld (in 1989), het machtsvertoon van Marco Pantani, de (alleen)heerschappij van Lance Armstrong, de klasse van Miguel Indurain, het jaar van Jan Ullrich, de doortochten van een Italiaanse berggeit als Claudio Chiapucci, de nadagen van Bernard Hinault, het Festinaschandaal met o.a. Richard Virenque én de dramatische tourrit waarin Fabio Cassartelli het leven liet in 1995. Blijkbaar mogen we daar ook de Tour van 1981 bij tellen. Ik stel me dan voor dat ik aan de overkant van de straat (bij mijn grootouders) wel eens iets oppikte van de koers want meestal zaten er hoop familieleden rond de tv verzameld om de ritten te volgen. Het zijn alleszins geen hele heldere herinneringen. Wat ik wél nog zeker weet is dat er in 1982 een Ronde van Limburg werd gereden en dat we daar met het hele gezin (vader, moeder, broer Bart en ik) naar zijn gaan kijken. We hebben ons tijdens die ronde op twee of drie plaatsen (waar ze passeerden) geïnstalleerd en de doortocht van de renners afgewacht. Eén keer ergens in Bolderberg of Stokrooie en ook in de buurt van de finish in Hasselt. Of we de renners effectief hebben zien finishen in alle drukte weet ik niet meer precies, het kan ook zijn dat we dat via een miniradiootje hebben gehoord. We zaten dus onderweg te wachten op de renners. Ik kan me voorstellen dat mijn vader ergens tussen het publiek heeft gestaan met een verrekijker om in de verte te turen, zodat hij ons tijdig kon waarschuwen wanneer er iets stond te gebeuren. Mijn broer en ik drentelden wat rond in de buurt, tot we aan het aanzwellende geluid in het publiek konden horen dat de renners in aantocht waren. Omdat Freddy Maertens het jaar ervoor zijn groene trui had gepakt in de Tour was hij natuurlijk zéér herkenbaar in het peloton. Toen wij ‘m voorbij zagen razen riepen we in koor ‘Allez Freddy!’. Dat was kicken! Op naar de volgende halte. Daar konden we ons ophouden in de buurt van de bevoorrading. Toen ik Freddy bijna kon aanraken, riep ik met een benepen stemmetje opnieuw ‘Allez Freddy!’. Maertens knipoogde eens naar mij alsof hij wilde zeggen ‘We zullen dat spel hier straks eens snel gaan winnen’. Dat gebeurde dan uiteindelijk ook aan de meet in Hasselt, waar hij met sprekend gemak de koers won. Wij door het dolle heen uiteraard, want wat hadden wij goed gesupporterd. In 1987 zou Freddy Maertens op zijn 35ste stoppen als actief wielrenner.

Posted 22/07/2019 by ambijans in Algemeen