Archive for 25/07/2019

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (69)   Leave a comment

Net nu de mensheid hier bij ons weer af te rekenen krijgt met een serieus hittefront, komt er nog één extra zorg jullie kant uit door ons fameuze lijstje. Een aantal onder jullie durft deze tracks vast héél luid laten weergalmen door woonkamers, auto’s en gepimpte stereo-installaties, al vinden wij persoonlijk dat je het noodlot niet moet tarten. Dat sommige liedjes hieronder uitstekend tot hun recht komen onder een loden zonnetje is iets wat zeker is. Wie meer nood heeft aan afkoeling kan het ook hard meebrullen onder de douche. Denk dan aub wél aan jullie buren. Verdienen die mensen dat nu écht? 😉

681. 7 years – Lukas Graham : we starten met het allerrecentste van de tien nummers deze week, afgeleverd in 2015 door een Deense band. Huh? Jawel, een band! Ik ging er ook steeds verkeerd vanuit dat er een singer-songwriter achter dit lied verborgen zat. Hun frontman heet Lukas, maar daar stopt het dan ook. Ze timmeren sinds 2010 aan de weg, ik hoop dat ze nog lang moeten hameren.

682. C’est la vie – B*Witched : vrolijk Iers popgroepje dat aan het einde van de 90’s enkele hits scoort. Deze debuutsingle uit 1998 is er meteen boenk op. Er volgen nog enkele kleinere hits, waarna de band wat blijft aanmodderen tot in 2002. Enkele groepsleden proberen solocarrières te lanceren, doch dat wordt een gigantische flop. Sinds 2012 zijn ze terug samen (in oorspronkelijke samenstelling) en daarmee doen ze o.a. reünietours met andere ‘vergeten grootheden’.

683. Poco loco – Poco Loco Gang : snertmuziek uit eigen land, ontstaan in een discotheek te Ninove (say no more!) door twee dj’s aldaar. Begin 1999 was dit hun debuutsingle. Tot ergens in 2005 werd er steevast op de hitparade gemikt, daarna werd het gelukkig muisstil. Vermoedelijk té veel Witkap Pater tripel gedronken …

684. Bro hymn – Pennywise : punkrockanthem of niet, dit lied is ondertussen eerder tot voetbalhymne verheven dan wat anders. Deze in 1988 opgerichte Amerikaanse band (genoemd naar de clown uit ‘It’) brak door met hun debuutplaat uit 1991, waarop dit nummer staat.

685. Girlie girlie – Sophia George : Jamaïcaanse zangeres (55 ondertussen) die hiermee in haar thuisland een nummer één hit scoorde in 1985. Het succes bleef trouwens vooral beperkt tot louter Jamaïca. Ze trouwde later met haar manager, waarna het muzieksprookje meteen gedaan was.

686. Yéké yéké – Mory Kanté : ondertussen 69-jarige zanger uit Guinee, die hiermee in 1987 een bijzonder dikke hit te pakken had bij ons. We zijn geneigd om hem een eendagsvlieg te noemen, al beweren liefhebbers van wereldmuziek dat ie nog steeds goed bezig is omdat er nog regelmatig cd’s van hem verschijnen.

687. Capri c’est fini – Hervé Vilard : Franse chansonnier (net 73 geworden), die in de jaren ’60 van de vorige eeuw populair was in zijn biotoop. Deze regelrechte classic van zijn hand (uit 1965) verkocht wereldwijd bijvoorbeeld 3,3 miljoen exemplaren. Gene kattepis!

688. Better off alone – Alice Deejay : Nederlandse dancegroep (opgericht door Wessel Van Diepen, ook verantwoordelijk voor o.a. Vengaboys), die eventjes succesvol was tussen 1998 en 2002. Later werden nog enkele vergeefse pogingen gelanceerd om de groep nieuw leven in te blazen, maar de interesse was nagenoeg nihil. Hun debuutsingle uit 1999 deed het vrijwel overal in Europa goed, behalve in Vlaanderen. Zou de smaakpolitie dan toch onraad hebben geroken?

389. Slave to the music – Twenty 4 Seven : Nederlands danceproject dat in het begin van de nineties enkele succesvolle singles uitbracht. Zangeres Nance Coolen is mooi om naar te kijken, helaas kunnen we over de kwaliteit van haar muziek niet hetzelfde zeggen. Onze bijdrage stamt uit 1993. Vanaf 1995 probeerde Nance een solocarrière van de grond te krijgen (die niet zo indrukwekkend goed verliep), haar carrière als tv-presentatrice bij zowel de publieke als de commerciële omroep duurde gelukkig een flink stuk langer.

690. Bye bye baby – Bay City Rollers : en we eindigen deze week in 1975 met dit schijfje dat we opdragen aan alle teenyboppers en liefhebbers van zeemzoete bubblegum (het muziekgenre, niet de kauwgum). Deze Schotten waren in het midden van de jaren ’70 een aantal jaar bijzonder populair in Groot-Brittannië, al vertellen we er ook graag bij dat ze in de VS in 1976 werden uitgeroepen tot ‘slechtste band ter wereld’ in een populariteitspoll. Now that’s more like it!

Posted 25/07/2019 by ambijans in Muziek