Archive for augustus 2019

Oorwurm van de week (167)   Leave a comment

Onze terugblik op de afgelegen week in een drafje: maandagavond afspraak bij de kiné, dinsdagavond optreden van Deerhunter in MOD, vrijdagavond hadden we een familie-etentje opstaan bij de Griekse Gemeenschap in Houthalen-Helchteren en vandaag brengen wij een bezoekje aan de kapper. Op het gebied van tv-reeksen verslonden wij o.a. het volgende: ‘Modern Family’ (seizoen 7), ‘The Handmaid’s Tale’ (seizoen 3), ‘Orange is the new black’ (seizoen 7), ‘Big Little Lies’ (seizoen 2), ‘Shameless UK’ (seizoen 7), ‘Il Miracolo’ en ‘Mindhunter’ (seizoen 2).

Shiny new model – BODEGA: enkele weken geleden stonden ze naar het schijnt nog te schitteren op Pukkelpop (van horen zeggen, want ik was er zelf geen getuige van). Hun debuut weekte vorig jaar al enthousiaste reacties los, wij kozen voor de titeltrack van hun nieuwe cd die in oktober zal verschijnen.

Fear inoculum – Tool: maar liefst dertien jaar geduld moesten alle fans uitoefenen sinds hun laatste wapenfeit ‘10,000 days’ uit 2005, maar nu is er eindelijk die nieuwe cd. O.a. bij Giga Swing werd er een middernachtelijke luistersessie plus verkoop ingelast. Wij hebben voorlopig nog maar weinig gehoord, maar het zou ons niet verbazen als dit werkstuk eind 2019 ‘meesterlijk’ wordt bevonden.

More is less – The Murder Capital: enkele weken geleden hoorde ik dit nummer bij de kinesist uit de luidsprekers knallen. Af en toe weet StuBru nog eens te verrassen zeker? De band wordt blijkbaar een beetje gezien als het Ierse postrockantwoord op Joy Division en Nick  Cave

Sleeping satellite – Tasmin Archer: onze classic track deze week (uitgebracht in 1992) is nog eens hypercommercieel van inslag. Ik heb er zelfs eventjes aan gedacht om ‘m te nomineren in de categorie ‘500 nummers die ik liever niet meer wil horen’, maar al snel bleek dat er gewoon véél slechtere muziek bestaat dan dit schijfje. Terug naar af, dus waarom er geen oorwurm van maken?

Show me – Mikal Cronin: we gaan er deze week uit met iemand die o.a. deel uitmaakt van Ty Segall’s band, maar die tevens nog bandlid is bij enkele andere groepen. Als er al eens kostbare tijd overblijft, maakt hij ook zelf muziek. Dit staat bijvoorbeeld op ‘Seeker’ dat ergens in oktober het levenslicht zal zien. Vermits we vanaf volgende week in vakantiemodus zitten is het nog een beetje afwachten of we klokvast zullen verschijnen. Vermoedelijk wél, want ik neem aan dat mooie muziek zich overal zal aandienen. 😉

Posted 31/08/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (80)   Leave a comment

Na deze editie zijn er nog exact 200 nummers te gaan tot aan het einde. Van de resem artiesten die hier ondertussen de revue reeds passeerden zijn er al een flink aantal overleden, sommige zangers en zangeressen hebben dankzij het nummer een royaal pensioen geïncasseerd en hier en daar bleef er iemand berooid of met véél zorgen achter. Geld of roem maakt dus niet (altijd) gelukkig, maar soms maakt het je leven een stuk makkelijker. Hieronder alweer een bloemlezing van tien songs die mij (ik trap nog eens een open deur in!) zéér matig kunnen boeien.

791. Taste of summer – Sonic Inc. : voetbalnummers die het goed doen … een uitzondering niet te na gesproken gaat het dan meestal over iets voor leeghoofden. Niets tegen de supporters van RAFC (had elke ploeg maar zo’n supporters!), maar het Duitse trancenummer uit 2001 waarop ze collectief uit de bol gaan is ‘hemeltergend slecht’. Dit lied zou zelfs play off 2 niet halen in elk beschaafd land! 😉 En sinds gisteravond is ook duidelijk dat Antwerp dit seizoen niet Europa in zal trekken. Een geheel terechte nominatie van dit prutnummer wat mij betreft!

792. Satellite – The Hooters : in de 80’s en 90’s waren deze Amerikanen eventjes populair in een genre dat we nu ongetwijfeld rootsrock zouden noemen. In 1987 brachten ze hun waarschijnlijk grootste hit uit, na 1993 zouden ze geen hits meer scoren. De band bestaat nog steeds (als Wikipedia betrouwbaar is).

793. Are you man enough – C.C. Catch : een van oorsprong Nederlandse zangeres die op haar vijftiende naar Duitsland verhuisde omdat ze werd ontdekt door Dieter Bohlen, de helft van het duo Modern Talking. Raar maar waar: zij zong eigenlijk ‘afdankertjes’ van MT, die de heren niet sterk genoeg vonden en scoorde daarmee dan hits (vooral in Duitsland). Onze keuze viel op een nummer uit 1987, de zangeres in kwestie is ondertussen 55 jaar oud. In 2012 kondigde ze haar afscheid aan en ze ging zich toeleggen op yoga en het schrijven van haar eigen muziek. Ze treedt nog regelmatig in de arena met andere vergane glorie op reünieconcerten e.d., voornamelijk in Oost-Europa.

794. Here we go – Stakka Bo : Zweeds voormalig muzikant (52 ondertussen) die in de nineties terechtkomt in de muziekwereld. Wellicht zijn belangrijkste wapenfeit: dit nummer uit 1993. Later gaat hij zich toeleggen op het regisseren van videoclips en tv-series en dat is nóg beter nieuws wat ons betreft. Zo voorziet hij o.a. Madonna, Beyoncé én David Bowie (‘Blackstar’ én ‘Lazarus’) van een videoclip. Hij draaide commercials voor enkele grote modehuizen en heeft meerdere afleveringen geregisseerd voor tv-reeksen als ‘Breaking Bad’, ‘The Walking Dead’, ‘Vikings’ en ‘Chernobyl’.

795. De telefoon huilt mee – Danny Fabry & Silvy Melody : een nummer van Claude François vakkundig verkrachten? Het is maar een woord. Dat leek precies de bedoeling van een Vlaamse charmezanger én een toenmalig kindsterretje toen die in 1990 hun versie lanceerden. Over de ellende van Silvy De Bie deden we onlangs een boekje open. Danny’s huwelijk liep niet lang hierna op de klippen en ook zijn zoon Danny junior haalt op zijn 17de de boekskes na een ultrakorte carrière in de porno-industrie.

796. Moskau – Dschinghis Khan : een door Ralph Siegel speciaal voor het Eurovisiesongfestival opgerichte Duitse muziekgroep, die het zo goed deed dat ze bleef verder doen. In 1979 was dit misschien wel hun grootste hit. Tot 1984 ging de band door, daarna viel ze uit elkaar. Sinds 2005 zijn ze als duo actief (in een gewijzigde bezetting). Van het oorspronkelijk viertal is de helft ondertussen overleden.

797. Breek de stilte – Stef Bos & Bob Savenberg : Nederlandse singer-songwriter (en o.a. ex-vriend van Ingeborg) die in ons land was blijven plakken, die samen met de ex-drummer van Clouseau een duet uitbracht in 1991. Nummer één in Vlaanderen, of we het nu wilden of niet …

798. Kwakhak – Michael’s Beatbox : een kinderliedje dat in een dancejasje werd gestoken, een schrale poging waar mensen met open ogen instonken. Hoofdverantwoordelijke: de toen 19-jarige Antwerpenaar Michael Sysmans. Aanklacht: zwaar gezondigd tegen de goede smaak in 1998. Eigenlijk verdiende de maker hiervan zweep of stokslagen, maar wie zijn wij hè. Naar het schijnt heeft de man later nog nummers geschreven voor Ian Thomas. Of dat een verbetering is?

799. Don’t miss the party line – Bizz Nizz  : Belgische dance-act van twee producers (De Coster en Neefs) waaruit later 2 Unlimited zou ontstaan. Oorspronkelijk begonnen als een project dat zich focuste op New Beat muziek (zoals dit lied uit 1990), maar dat dus snel zou uitmonden in mondiaal succes.

800. Tonight I celebrate my love – Peabo Bryson & Roberta Flack : deze week gaan we eruit met een single die in 1983 werd uitgebracht door een Amerikaanse zanger (nu 68) en een Amerikaanse zangeres (nu 82). Voor liefhebbers van zeemzoete ballads, waaronder ik mezelf dus niet reken.

Posted 30/08/2019 by ambijans in Muziek

‘Een jongensleven’ (Stephen Fry)   Leave a comment

stephen fry

Stephen Fry werd als zevenjarige jongen naar een kostschool gestuurd, 300 kilometer van zijn ouderlijk huis. Met flair en humor vertelt hij genadeloos eerlijk over deze roerige schoolperiode, waarin hij pesterijen en lijfstraffen doorstond, een eerste grote liefde kende, een zelfmoordpoging deed en in de gevangenis belandde. Ingrijpende en vormende jaren, waarna hij als achttienjarige jongeman de wereld opnieuw tegemoet trad, vastbesloten om zijn eigen weg te gaan. ‘Een jongensleven’ is even hilarisch en krankzinnig als ontroerend en onweerstaanbaar. Stephen Fry (1957) is mede door zijn hoofdrol in de verfilming van ‘De ontdekking van de hemel’ voor iedereen een begrip. Liefhebbers van de Britse komiek kenden hem al van zijn komische rollen in ‘A Bit of Fry and Laurie’, ‘The Young Ones’ en ‘Blackadder’ en uit films als ‘A Fish Called Wanda’ en ‘Wilde’, waarin hij de decadente dichter speelde. Ook is Fry schrijver van toneelstukken en romans. Na zijn debuut ‘De leugenaar’ verschenen bij uitgeverij Thomas Rap ook ‘Speelbal’, ‘Het nijlpaard’ en ‘Geschiedenis maken’.

Posted 29/08/2019 by ambijans in Literatuur

De top 100 boeken (21) ‘De Rotters Club’ (Jonathan Coe) (2001)   Leave a comment

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de honderd beste romans die ik ooit heb gelezen. Over kleuren en smaken valt eigenlijk een hele hoop te redetwisten dus het staat eenieder vrij om het met mij eens/oneens te zijn. Nu we jaarlijks weer (meer dan 40 boeken!) ‘back on track’ zijn qua leesgewoontes moet zo’n all time favouritesleeslijstje zeker lukken. Omdat ik bepaalde genres liever lees dan andere is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één boek dat de 100 niet heeft gehaald, omdat het volgens mij de hype niet waard was.

Trotter, Harding, Anderton en Chase: dat klinkt als een advocatenkantoor, volgens de cynische leraar Engels. Maar in werkelijkheid gaat het om een viertal jonge vrienden op een school in Birmingham in het onwerkelijke landschap van de jaren zeventig. Sean Hardings anarchistische gevoel voor humor maakt hem tot een legendarische figuur, zowel bij zijn medeleerlingen als op de naburige meisjesschool. Doug Anderton ontpopt zich gaandeweg als de politieke erfgenaam van zijn vader, een vooraanstaand vakbondsman. Philip Chase lijdt onder het feit dat het huwelijk van zijn ouders dreigt stuk te lopen en onder het uiteenvallen van zijn progressieve popgroep. En voor Benjamin Trotter, romancier in de dop, zal het leven nooit enige zin hebben zolang hij niet de aandacht van de beeldschone Cicely op zich heeft weten te vestigen. Niet alleen met dit boek, maar in de rest van zijn oeuvre bewijst Jonathan Coe dat hij een vlotte pen bezit. Coe volgt een groep jongeren die op weg zijn van adolescentie naar volwassenheid en de teleurstellingen, desillusies en onmacht die dat vaak oplevert. Soms grappig, dan weer pijnlijk maar ook ontnuchterend, zoals het leven zelf!

Laat deze kelk passeren: ‘De vampierenmoord’ (Sam van Rooy) (1996)

Posted 28/08/2019 by ambijans in Literatuur

Deerhunter @ MOD   Leave a comment

Deerhunter is het sublieme groepje rond Mastermind Bradford Cox. Eén van de groten in de alternatieve ‘rock-scene’. Nooit minder dan een 8 op 10 strooit Pitchfork voor het grillige parcours dat de band in die 10 jaar tijd heeft afgelegd. Van het in garages uitgebroeide “Monomania” tot het in synths gedrenkte “Fading Frontier”. Met hun recentste worp “Why Hasn’t Everything Already Disappeared?” doen ze wat Nick Cave hen met ‘Skeleton Tree’ eerder voor deed: van pijn en introspectie een ‘Grand Cru’ afleveren! Produced by Cate Le Bon. Voor fans van: Ariel Pink, Grizzly Bear, Real Estate, Broken Social Scene, DIIV, Pavement en Dirty Projectors. Er is vanavond zelfs een voor én een naprogramma. Goed voor brons in Humo’s Rock Rally 2016! dirk. levert daarna met ‘Album’ een debuutalbum af dat in een zucht voorbij is. Een beklijvende zucht. Die tot in De Afrekening hoorbaar is. Want er moet vanalles. En dat wordt geschreeuwd. Het viertal koppelt hard en zacht zoals Pixies dat eerder deden met de felheid van een band als Nothing of Metz. Brons kan ook goud zijn! Tonsils is een nogal heterogeen troepje muzikanten. Grote verschillen in lengte, leeftijd en burgerlijke stand worden overstegen door een gedeelde liefde voor de (faux-)popsong. Het vrolijk uitziend vijftal lijkt recht uit Portland, Oregon te komen, maar vindt in werkelijkheid haar thuisbasis in Hasselt, Limburg. Tonsils neigt tekstueel een beetje naar Ween, muzikaal wat naar opgepoetste Moldy Peaches of Mac DeMarco met Tom Tom Club maar helemaal naar zoete fruitcakesla met dikke indieroom, zurig anti-schlagersap en devote gospelschilfers. Vaak catchy, soms dansbaar, altijd TONSILS.

UPDATE

Niemand had kunnen vermoeden dat we nog zulke loeihete dagen zouden krijgen eind augustus. Wie goed tegen hete temperaturen is bestand en zijn sauna graag groter en drukker bezet wilde, die kon gisteravond in MOD terecht. Daar zijn ze nog volop bezig aan de ‘bouw’ van hun nieuwe concept. Straks zal het er ongetwijfeld héél anders uitzien, voorlopig staat alles nog in de steigers. We zagen nog een paar nummertjes van dirk. trouwens, maar daar werden we warm noch koud van, ik vond het allemaal net iets té braaf. Gelukkig brengt hoofdact Deerhunter wél meer leven in de brouwerij. Met o.a. ‘What happens to people?’, ‘Helicopter’, ‘Revival’, ‘Desire lines’, ‘Take care’, ‘Futurism’, ‘Death in midsummer’ en ‘Cover me (slowly)/Agorophobia’ werd er uit meerdere albums geput, al had ik de indruk dat de nadruk gisteravond lag op ‘Halcyon Digest’ uit 2010. De geluidsbalans tussen zang en instrumenten zat goed en het klonk (ondanks mijn oordopjes) vooral hard en melodieus. Bradford Cox maakte enkele keren allusie op het feit dat erg warm was, zelfs zijn stem had eronder te lijden. Ons heeft het alleszins niet gestoord of we merkten er nauwelijks iets van. Wij lieten TONSILS voor wat het was en keerden dik tevreden terug naar huis. Het lijkt er trouwens op dat MOD dit seizoen een aardige programmatie klaarstoomt want na Heather Nova haalt men straks in december ook nog onze vaderlandse trots Trixie Whitley in huis. Iets om naar uit te kijken …

Posted 27/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Oorwurm van de week (166)   Leave a comment

Wat deden wij de afgelopen dagen? Maandagavond had ik een sessie bij de kinesist, dinsdagnamiddag reed ik naar Eindhoven (niet ikzelf maar mijn ouders mochten in de stoel gaan zitten) en vrijdagavond had ik mijn allereerste quiz opstaan (Vragen Zonder Vlees in Mol aan tafel bij Moordgat/WvA), een quiz die toch wat moeilijker uitviel dan het beoogde C-niveau. Plaats 14 op 18 en bijna 65 % gehaald. Daags nadien trok ik met D.A.M. (net zoals vorig jaar) naar de Svarabhaktiquiz in Mariakerke. Toen sleepten we daar onverhoopt een vijfde plek uit de brand in een toch wel indrukwekkend deelnemersveld. De winnaars (De Limburgse Connectie featuring Tom Trogh) speelde outstanding en ook wij handhaafden ons bovenaan. Op zeker ogenblik stonden we zelfs eventjes derde, maar in de superronde werden we nog wat achteruitgeslagen. Door de ex-aequoregeling (een slecht beantwoorde schiftingsvraag) eindigden we samen met Malheur op plaats vier, maar wij moesten dus genoegen nemen met de vijfde plaats. Daar waren we dik tevreden mee. Superquiz alweer, de verre verplaatsing meer dan waard! Volgend jaar opnieuw (als ik nog mee mag). Zondagmiddag was er dan een etentje bij Van der Valk in Stein-Urmond ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van ome Paul. Bij thuiskomst bleek ik mijn huissleutels nog in een andere broek te hebben zitten. Via een alternatieve manier (ladder) geraakten we gelukkig wél binnen. Maar het was toch eventjes spannend. Wat staat er in de planning deze week? Vanavond terug kiné en dinsdagavond is er Deerhunter in MOD. Hierna volgt weer een periode van relatieve rust.

Sketch artist – Kim Gordon: 66 is ze ondertussen en na het stopzetten van Sonic Youth in 2011 legde ze zich toe op haar eigen muzikale projecten. Toch verschijnt in oktober pas haar eerste solocd die ‘No home record’ zal heten. Ik ben steeds geneigd om haar een rock chick te noemen, al klinkt dat openingsnummer van haar cd eigenlijk héél anders.

p:Machinery – Propaganda: voor onze classic track keren we deze week terug naar 1985 toen deze Düsseldorfers uitpakten met ‘A Secret Wish’, een synthpopplaat met hier en daar wat new wave-elementen. Dit heb ik bijvoorbeeld zelf nog ooit op single gekocht. Het is één van die dingen, waarvoor ik me zoveel jaar na datum niet hoef te schamen!

Indécent pur-sang – Josy & Pony: onze Belgische bijdrage vandaag zochten we deze keer over de taalgrens, in Charleroi meer bepaald (al zijn de meeste groepsleden afkomstig van Namen). Hoe moeten we hun muziekgenre noemen? Neo-rock? Surfpop? Wat wél zeker is: begin oktober verschijnt hun debuut ‘Eponyme’.

All armed – Nils Frahm: de tweede Duitse inzending in ons oorwurmlijstje? Hebben we een zonnesteek? Zijn we plots verlost van ons Duitslandcomplex? Ik hou het erop dat de kwaliteit van deze tracks volstaat om mijn keuze volkomen te rechtvaardigen. Onlangs speelde Frahm in OLT Rivierenhof, ik ga ‘m in oktober bekijken in de AB te Brussel. Dit komt uit ‘Encores 3’ dat eind september verschijnt. Heb je echter enkele weken langer geduld, dan schaf je jezelf beter ‘All Encores’ aan.

Swagger – Rhi: deze week gaan we eruit met deze Canadese singer-songwriter (echte naam Rhiannon Bouvier), die opereert (lees ‘muziek maakt’) vanuit Londen. In 2017 kwam haar debuutcd uit, in oktober is opvolger ‘The Pale Queen’ klaar. Lekker dansbaar spul! Of er volgend week ook zoveel te dansen valt? Dat moet je hier dan maar zelf komen ontdekken …

Posted 26/08/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (79)   Leave a comment

Nu we ons weekend (in blogberichten dan) toch al huilend zijn gestart, kunnen we er zonder problemen nog een nieuw deel leed bij doen. Gedeelde smart is halve smart of hoe zat dat weer? Niet dat we hiermee iets willen insinueren, maar we voelen ons in deze omstandigheden een beetje zoals Anderlecht. Het zit ons op dit moment niet mee, we zitten in de hoek waar de klappen vallen en we zullen dat tot nader order nog eventjes moeten uitzweten. Volgens het spreekwoord volgt na regen zonneschijn (al moeten we daar op dit eigenste moment niet over zeuren). Wij overleven het wel en Anderlecht op termijn uiteraard ook (zelfs al is het kalf ondertussen al vroegtijdig gezonken). Voor iedereen die de muziekjes hieronder ook niet kan smaken: hou vol, er is beterschap op komst (moet je maar denken).

781. C’est bon pour le moral – La Compagnie Créole : Franse popgroep uit de Franse Antillen en Frans-Guyana die in de 80’s populair waren. Dat blijkt o.a. uit dit vrolijke lied uit 1983, waar sommige mensen blijkbaar goedgezind van worden. Goedkoop, opgeklopt sentiment wat mij betreft. Ze zijn nog steeds actief en verkochten ondertussen ruim 60 miljoen platen. Het is hen gegund, zo lang ik er maar niet naar moet luisteren …

782. Professional widow (Armand Van Helden remix) – Tori Amos : vooraf geven we graag mee dat we niets tegen mevrouw Amos hebben. In 1996 zijn we ooit naar haar Dew Drop Inn tour geweest, toen die halt hield in het Koninklijk Circus te Brussel. De oorspronkelijke versie stond trouwens op ‘Boys for Pele’ dat in hetzelfde jaar verscheen. De remix is naar onze mening oervervelend!

783. You make me feel (mighty real) – Sylvester : Amerikaanse disco en soulzanger die vooral opviel door zijn androgyne en flamboyante uiterlijk. In 1978 was dit een joekel van een discohit. In 1988 overlijdt hij op 41-jarige leeftijd aan de gevolgen van AIDS.

784. Al wie da nie springt – T’NT : dat dit weerklinkt in sommige voetbalstadions (al dan niet in combinatie met die andere classic ‘Alle boeren zijn homo’s’) geeft meteen aan in welke regionen we het moeten zoeken. De regio der leeghoofdigen wat mij betreft. Louter voor de volledigheid: dit is een carnavalshit uit Aalst daterend uit 2000.

785. Windforce 11 – Nadieh : Nederlandse singer-songwriter die in 1987 stevig in de prijzen valt met deze hit. Vanaf 1992 trekt ze zich terug uit de showbizz en ze zoekt de rust op met haar kinderen. Ze zou blijven zingen, maar schreef veelal teksten voor andere artiesten omdat ze liever in de luwte bleef. In 1996 slaat het noodlot toe wanneer ze op 37-jarige leeftijd overlijdt aan de gevolgen van een longembolie en kanker. Eén van haar kinderen ging nadien ook zingen.

786. Butterfly – Crazy Town : nummer uit 2000 (van een rapcoreband uit LA), gebaseerd op een sample van een Red Hot Chili Peppers nummer. Zo is het makkelijk hè! In 2003 valt de band uit mekaar, in 2007 beslist een snoodaard om opnieuw te beginnen, met een gewijzigde bezetting. Ondertussen zijn er al twee ex-bandleden overleden.

787. We cheer you up – Barbarella : wij waren 15 jaar (we schrijven 1987) en natuurlijk vingen ook wij wel eens een glimp op van de ‘Pin Up Club’, een erotisch programma op de Nederlandse tv. Het was dat programma dat iedereen kende, waar niemand naar keek maar waar wél iedereen vrolijk over mee kon babbelen. Het had weinig om het lijf (letterlijk én figuurlijk), vraag maar eens aan Wendy Van Wanten. Het lied werd ingezongen door een Nederlands damestrio dat tussen 1987 en 1991 bestond. In 1989 kwetterde menigeen het vrolijk mee.

788. Mamma Maria – Ricchi e Poveri : gisteren een Italiaanse inzending? Vandaag gewoon opnieuw! Italiaanse popgroep dus die in 1968 werd opgericht door twee dames en twee heren. Ze treden nog steeds op met drie (twee heren, één dame). In 1982 scoorden ze hiermee ook bij ons een behoorlijke hit. Meer dan twintig miljoen stuks verkocht in hun carrière, dat kan tellen …

789. Trouble – Shampoo : Brits meidenduo (actief tussen 1993 en 2000) die met dit niemendalletje ooit de hitparade haalden in 1994. Het was zo’n band die zowel aanhang had in mainstreamkringen als bij de alternativo’s. Desalniettemin worden ze hier door mij vakkundig afgeserveerd. Next!

790. Allemaal – Wim Soutaer : tweede Vlaemsche inzending vandaag (Peter De Roover gaat zó gelukkig zijn!). Wim Soutaer behaalde brons in de allereerste editie van de crochetwedstrijd Idool in 2003. Met zijn zomerhit uit hetzelfde jaar scoorde hij een nummer één hit in Vlaanderen. Uiteraard leverde hem dat de Radio 2 zomerhit van dat jaar op. Wimpie maakt nog steeds muziek en is ondertussen hertrouwd met één van de zangeressen/danseressen van damesgroep Swoop.

Posted 25/08/2019 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (78)   Leave a comment

‘Waar haal jij toch al die inspiratie vandaan voor jouw lijstje?’ hoor ik her en der wel eens rondzingen onder vrienden, kennissen en familieleden. Als rechtgeaarde muziekliefhebber kom ik voortdurend in aanraking met zowel de mooie als de minder mooie deuntjes van de radio, tv enzovoorts. Ik hoor ze passeren op de werkvloer, op quizzen, in de auto of elders. Vroeger had ik geen radar om dit soort dingen te detecteren, maar nadat ik mijn favoriete muziek in een omvangrijk lijstje had gegoten, vond ik dat het ook mogelijk moest zijn om een lijstje te maken van minder geprefereerde deuntjes. Die eerste 500 titels vloeiden in één vlotte beweging uit mijn pen. Later kwam ik erachter dat 500 stuks gewoon véél te weinig was. 750 … nee, 1000 stuks waarover ik mijn ongenoegen kon ventileren, dat zou mij meer gemoedsrust brengen … en kijk: we zijn al een flink eind opgeschoven richting finish. Want niet alleen aan mooie liedjes komt een einde, ook vreselijke nummers moeten ooit eens worden afgezet.

771. De doodgewoonste dingen – Passe-Partout : pop in je moerstaal, deze close harmony uit Utrecht wiens meest bekende single in 1977 wekenlang de hitparade teistert. Een commercieel succes werd het echter niet omdat het geen échte popmuziek was.

772. Open your mind – U.S.U.R.A. : Italiaanse eurodance die bestond tussen 1991 en 1998, daarna was het vet écht wel van de soep. In 1993 was dit hun allergrootste hit, die helemaal dreef op een sample van Simple Minds‘ ‘New Gold Dream’. Het origineel van de Schotten is uiteraard wél de moeite.

773. Junge komm bald wieder – Freddy Quinn : Oostenrijkse schlagerzanger en acteur die straks al 88 wordt. Hij was populair in de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw en staat ook bekend als de eerste Duitse inzending voor het Eurovisiesongfestival in 1956. Ons snertlied werd geproduceerd in 1963.

774. Somewhere over the rainbow – Israel Kamakawiwo’ole : deze Hawaïaanse zanger met onuitsprekelijke naam oogste in 1993 bijval met zijn op een ukulele begeleid lied uit 1938 dat destijds werd gezongen door Judy Garland. Hij overleed in 1997 op 38-jarige leeftijd aan een gewichtsgerelateerde ademhalingsstoornis. Ruim 340 kilogram zwaar zijn, dan kan je als zanger serieus wat gewicht in de schaal werpen. En nee, dat is eigenlijk eerder tragisch dan grappig!

775. I like to move it – Reel 2 Real : Amerikaans projectje dat halfweg de jaren ’90 van de vorige eeuw enkele stevige hits wist te scoren. Dat was bijvoorbeeld het geval bij ons voor hun debuutsingle uit 1994, die het jaar ervoor was verschenen. Sinds 1997 is er van beide heren niets meer vernomen. Geen nieuws is goed nieuws, toch?

776. Max – Jacques Vermeire : op zijn visitekaartje staan dingen als zanger, acteur, komiek en presentator maar de term ‘flauwe plezante’ mag in dit geval hééél letterlijk worden genomen. De man is 68 en blijft (helaas) maar bezig, zelfs wanneer aangever Ruben Van Gucht voor de vlucht vooruit kiest. In 1994 draaide hij een film, waarvoor hij zelf de titelsong inzong.

777. Crush – Jennifer Paige : Amerikaanse zangeres van bijna 46, wiens moment de gloire deze hitsingle uit 1998 was. Meteen het belangrijkste wapenfeit uit haar carrière, die nog steeds bezig is, maar die hier te lande weinig meer opleverde. In de States wellicht nog wel, maar kijk naar hun huidige president en je kan deze zin zelf afmaken.

778. They stood up for love – Live : Amerikaanse band wiens eerste albums nog best oké waren. Vanaf 2000 heeft er iemand echter iets raars in het drinkwater van zanger Ed Kowalczyk gedaan, want plots kwam er enkel nog ‘muzak voor de grote massa’ uit zijn pen gevloeid, waarvan dit één van de exponenten was. Het is nooit meer goed gekomen …

779. Mamy blue – Pop Tops : Madrileense popband wiens grootste hit werd gescoord in 1971. In 1974 valt de band uit elkaar wanneer verder succes uitblijft. Enkele groepsleden blijven hierna wel actief in de muziekwereld, de één al succesvoller als de ander.

780. Sempre sempre – Al Bano & Romina Power : ik heb nooit begrepen waarom zo’n lelijkerd als Al Bano ooit getrouwd is geweest met een beauty als Romina Power. Hij (ondertussen 76) en zij (67) trouwden in 1970 nadat ze elkaar leerden kennen tijdens het samen zingen. In 1999 ging het koppel uit mekaar. Er waren genoeg mogelijkheden voor deze lijst, maar wij gingen voor een nummer uit 1986.

Posted 24/08/2019 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (84)   Leave a comment

rijden met een L

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Deze week ging één van de gesprekken op de werkvloer (onder collega’s) over het rondrijden met een L, het wél of niet hebben van een rijbewijs en het feit dat jongere mensen het behalen van een rijbewijs én het kopen van een wagen steeds langer uitstellen. We kwamen ook meteen tot de conclusie dat ‘geen rijbewijs hebben in deze tijd’ toch vrij problematisch kan zijn. Het is in zekere zin een handicap als je afhankelijk bent van derden die wél een rijbewijs hebben. Ik moet dan spontaan terugdenken aan mijn eigen hobbelige parcours richting het rijbewijs voor de wagen. Zoals elke achttienjarige trok ik destijds ook met mijn fietsje richting Alken om daar het examen voor mijn theoretisch rijbewijs te behalen. Eerste keer geslaagd (in de tijd dat je de antwoorden nog met een ponssysteem moest aanduiden). Zo lang geleden dus al! Theoretisch geen vuiltje aan de lucht, maar praktisch liep het niet meteen van een leien dakje. Ik ben enkele keren gaan rijden samen met mijn vader. Dat is een doodbrave, lieve man … alleen had hij niet het engelengeduld dat vaders normaal horen op te brengen voor hun kroost, zeker wanneer die al eens flatert in het verkeer. Hij kon in gevaarlijke situaties plots een snok aan de handrem geven waardoor je (nadat je jezelf eerst de pleuris was geschrokken) ineens stil stond. In al mijn zenuwachtigheid kon ik na verloop van tijd geen chocola meer maken van de aanwijzingen die hij gaf. Op zeker moment week ik van mijn baanvak af, waardoor ik plots ergens bij mensen in de struiken terechtkwam (zonder schade gelukkig). Mijn vader en ik brulden wat tegen mekaar, ik gaf hem kwaad de autosleutels en ging terug aan de bijzitterskant zitten. Hiermee had ik resoluut een streep getrokken onder mijn autorijkunsten (of wat daarvoor door moest gaan). Mijn moeder probeerde er tevergeefs nog een draai aan te geven (‘Anders moet ik eens met jou meegaan?’) maar daar had deze jongen eventjes geen zin meer in. Gedurende de jaren die volgden heeft mijn moeder nog talloze keren (tot vervelens toe!) gevraagd wanneer ik nu eindelijk eens dacht mijn rijbewijs te halen! Ik geraakte overal waar ik wilde zijn (met vrienden, familie, kennissen, …) en werd door hen als een soort privéchauffeur overal naartoe gegidst. En als het écht niet anders kon, dan was er altijd nog de fiets. Mijn jongere broer nam alweer een voorsprong, want in tegenstelling tot mij behaalde hij gewoon zijn rijbewijs terwijl hij in Leuven begon te studeren. Tussendoor hier en daar wat oefenen als de kans er was, examen afleggen én slagen! Niet dat hij dat rijbewijs meteen nodig had, maar het was nooit weg om het toch al op zak te hebben! Wanneer vrienden vroegen waarom ik niet met de auto reed, probeerde ik het gesprek snel richting ‘ander onderwerp’ te sturen, maar vroeg of laat moest ik toch kleur bekennen. ‘Ik heb helemaal geen rijbewijs!’ Verbaasde blikken waren mijn deel. ‘Mijn auto, mijn vrijheid!’ ‘Komaan Geert, da’s toch superhandig als je met de auto kan rijden’ en ‘Wat houd je eigenlijk tegen om ervoor te gaan?’ Ik zocht naar (geldige) uitvluchten en aanvaardbare excuses genre ‘Als ik moet leren schakelen, begin ik alles al stuk te analyseren’ en ‘Ik ga dat toch niet kunnen, het is vroeger ook misgegaan’. Allemaal drogredenen uiteraard. Kerstavond 2005 kwam er echter een stevige verrassing uit de bus. We vierden die avond het kerstfeest bij de schoonouders van mijn broer in Lommel. Eén van de cadeaus die ik kreeg was namelijk ‘betaalde rijlessen theorie voor het rijbewijs B’. Er zat zelfs al een handig schemaatje bij wanneer ik de lessen diende te volgen eind januari 2006. Mijn broer brak het ijs en zei enthousiast ‘Fantastisch cadeautje niet? Het moest er toch ooit eens van komen!’. Zelf was ik iets minder blij, maar ik gaf wél ruiterlijk toe dat dit mischien het duwtje was wat ik al een hele tijd nodig had. Het schoonzusje van mijn broer (tien jaar jonger dan ondergetekende) kreeg trouwens identiek hetzelfde cadeau als dat van mij. Bij het plannen van het kerstfeest was er vooraf al wat over en weer gebeld om afspraken te maken. Toen mijn kerstcadeau ter sprake kwam, werd onmiddellijk duidelijk dat er nóg een familielid was dat best wat rijlessen kon gebruiken (omdat ze er ook té snel de brui aan had gegeven). Toen zij haar cadeau zag is ze wél eventjes huilend naar boven gerend. Nadat de eerste emoties onder controle waren is ze terug naar beneden gekomen en hebben we allebei tegen mekaar gezegd ‘We gaan ervoor, wij kunnen dat!’ Eind januari 2006 was het zover. Eerste rijles. In eerste instantie betekende dat o.a. ‘droog’ leren schakelen zonder dat het contact opstond, wat korte uitleg over de knopjes op het dashboard, gordel aan, sleutel in het contact, de wagen starten, pinker op en rijden maar. ‘Hoezo rijden? Ik weet niet wat ik moet doen?’ ‘Jawel, dat weet je dadelijk wél. Ik leg je tijdens het rijden uit wat je waar én wanneer moet doen. Als je niet luistert, kan ik zelf nog meeremmen en eens aan jouw stuur draaien, kameraad’. Wij dus die eerste avond van aan de rijschool richting Bokrijk en datzelfde traject een paar keer opnieuw. De dag erna identiek hetzelfde parcours maar na het tweede rondje mocht ik afslaan richting Hasselt waarna ik op de Grote Ring terechtkwam in vééél drukker verkeer. Aanvankelijk was ik nog wat angstig, maar al snel was het kicken geblazen. Dag erna, wéér een stapje verder. Na een les of vier ben ik al naar de garage gegaan om mezelf een nieuwe wagen te bestellen (dat ging nog net aan de saloncondities van het autosalon). In april begon ik eindelijk toertjes te maken met mijn eigen auto. Mocht ik destijds geen déclic hebben gemaakt, dan zou mijn leven er toch héél anders hebben uitgezien (besef ik nu). Autorijden is heus niet moeilijk, daar ben ik na al die jaren wel achter gekomen. Het duurt echter wél even voor je jezelf een goeie chauffeur mag noemen.

Posted 23/08/2019 by ambijans in Algemeen

‘De ketting’ (Adrian McKinty)   Leave a comment

adrian mckinty

Het is een ochtend als alle andere. Rachel Klein zet haar dochter af bij de bushalte en begint aan haar dag. Maar een telefoontje van een onbekend nummer verandert alles. De beller vertelt Rachel dat haar dochter vastgebonden en gekneveld op de achterbank van zijn auto ligt. Als ze haar ooit weer wil zien, moet ze losgeld betalen en een ander kind ontvoeren. Dit is geen gewone kidnapping: de beller is zelf een moeder wier zoon is ontvoerd en als Rachel niet doet wat haar wordt gezegd, zullen beide kinderen sterven. Rachel maakt nu deel uit van de Ketting, een oneindig en ingenieus plan dat ouders verandert in criminelen – en iemand heel rijk maakt. De regels zijn eenvoudig, de morele keuzes onmogelijk: vind snel geld, zoek een eigen slachtoffer en bega een vreselijke daad waarvan je 24 uur geleden nog dacht dat je er nooit toe in staat zou zijn. De genieën achter de Ketting weten dat ouders alles voor hun kinderen overhebben. Wat ze niet weten is dat zelfs de sterkste ketting maar zoveel druk kan verdragen … tot hij breekt. Auteur Adrian McKinty (1968) is een Ierse misdaadromanschrijver en -criticus o.a. bekend van zijn Sean Duffy-romans.

Posted 22/08/2019 by ambijans in Literatuur