Archive for 15/08/2019

‘Once upon a time … in Hollywood’ (Quentin Tarantino) @ Roxy   Leave a comment

once upon a time in ... hollywood

Het is alweer schandalig lang geleden (eind februari), dat ik nog eens de vertrouwde bioscoopomgeving opzocht dus dringend tijd om daar nu verandering in te brengen. We konden wellicht geen betere prent uitkiezen dan de (allerlaatste?) film die regisseur Quentin Tarantino zal draaien. In Humo meteen goed voor vierenhalve ster. Dat laat dus het beste vermoeden. We pikken ‘m nog net mee vóór de grote Pukkelpopdrukte van de komende dagen. Waar gaat de film over? De zomer van 1969. Rick Dalton (Leonardo DiCaprio), een acteur op zijn retour, voelt aan dat zijn dagen als leading man in tv-westerns stilaan geteld zijn. Hij vindt troost bij zijn rechterhand en stuntman, Cliff Booth (Brad Pitt) genaamd, die tevens zijn chauffeur en klusjesman is. Rick ziet met lede ogen aan hoe Hollywood een nieuw tijdperk ingaat, waarin het toeval wil dat Daltons huis zich vlak naast dat van de beroemde Poolse regisseur Roman Polanski en diens mooie vrouw Sharon Tate (Margot Robbie) bevindt. Je krijgt er van ons nog een mooie trailer bij, ons eigen eindoordeel geven we na afloop!

UPDATE

Ondanks de lange zittijd (ruim tweeënhalf uur!) heb ik me geen moment verveeld tijdens de film die aan een gezapig tempo de tijd neemt om alle protagonisten aan ons voor te stellen. Azijnpissers die op zoek zijn naar ‘the bigger picture’ blijven ongetwijfeld op hun honger zitten, want het gaat in deze prent meer om het scheppen van de juiste sfeer in een bepaald tijdsgewricht. Dat een geslaagde soundtrack al de helft van het werk doet vind ik in dit geval mooi meegenomen (voor mij is de juiste muziek al een troefkaart voor een film). En voor de rest kunnen we het vat met superlatieven alweer opentrekken wat mij betreft. Daar waar ik ‘The Hateful Eight’ een serieuze afknapper vond, is het dit keer weer een schot in de roos. De aankleding, de muziek, de fake trailers, posters en bioscooptitels, de ferme sixtiesbakken waarmee ze rijden, de acteerprestaties. Ik vond Margot Robbie al een knap kind, wat mij betreft was ze perfect gecast als Sharon Tate (toch één van de mooiste vrouwen aller tijden, ook al mocht ze helaas maar 26 jaar oud worden). Het laatste half uur is vintage Tarantino. Heerlijk hoe hij een bepaald segment uit de geschiedenis een héél andere invalshoek geeft. Zoals hier al gezegd kan ik me voorstellen dat sommige Tarantinofans ontgoocheld kunnen zijn over het eindresultaat van deze film, maar daar is weinig reden toe. ‘Once upon a time in Hollywood’ is namelijk een prima te verhappen werkstuk geworden dat de cinefielen onder ons wellicht zal plezieren.

Posted 15/08/2019 by ambijans in Film