Pukkelpop 2019 (dag 1)   Leave a comment

het is eigenlijk weer om een boek te lezen, maar ik draai de bladzij om en ga voor muziek

Op de weergoden zullen we dit jaar niet écht moeten rekenen, als we het zo eens meteorologisch bekijken. Hopelijk is het muzikaal geweld straks van dien aard dat we al onze bezwaren aan de kant kunnen schuiven. Nilüfer Yanya staat wellicht nog wat té vroeg geprogrammeerd voor mij, maar Frank Carter & The Rattlesnakes lijkt me wel goed haalbaar als openingsact.  Mijn hele Pukkelpopparcours valt onmogelijk te voorspellen, maar ‘bochtig en grillig’ zouden wel eens de kernwoorden kunnen worden. ‘Must sees’ zouden best wel eens Big Thief, Idles, Sharon Van Etten en Jon Hopkins kunnen zijn. James Blake, Kamaal Williams en The Comet Is Coming lijken me ook dik de moeite. Te mijden op vrijdag: de main stage (o.a. Kraantje Pappie, Post Malone en Martin Solveig). Nee, ik dacht het niet … Marquee, Club, Dance Hall, Lift en Castello: dát zijn de spannendste Pukkelpopplekken vandaag. Prove me wrong, kids! 😉

UPDATE

Niet dat we onze doelstellingen altijd zullen halen, maar de challenge van gisteren was alvast a piece of cake. Nilüfer Yanya (alleen met haar gitaar op een podium) was wat mij betreft een aardige binnenkomer. Met een hele band erbij had het wellicht wat voller geklonken, maar ook nu klonk het allemaal zoals in haar laatste nummer ‘Heavyweight champion of the year’. In de Marquee doet Bono’s jongste zoontje vervolgens zijn stinkende best om zijn band Inhaler aan het (grote) publiek te tonen. De looks en het stemtimbre van zijn vader, maar nog geen écht goeie songs om het geheel boven de middelmaat uit te tillen. Ik denk dan spontaan aan de zoon van Sting, wiens Fiction Plane een beetje ziek bleek in hetzelfde bedje. Omdat het iets spannender mag, trekken we naar de Lift voor Plague Vendor. Een zanger met branie en lef, een stevige portie gitaren. Meer moet dan soms niet zijn … al mag het natuurlijk altijd. Frank Carter & The Rattlesnakes spelen bijvoorbeeld al enkele divisies hoger. Hij droeg bijna elke song op aan bepaalde doelgroep, maar vergat daarbij niet dat het wél gezellig moest blijven. Met een kopstoot als ‘Crowbar’ in de setlist is de wedstrijd half gewonnen. Big Thief was onze volgende halte: het was misschien niet écht de topper die vooraf werd ingecalculeerd (daarvoor klonk het bij momenten iets te rommelig), maar dat neemt niet weg dat pakweg ‘Orange’, ‘Contact’ en ‘Not’ topsongs zijn. Ze zien er niet uit (qua looks), maar muzikaal is het absoluut de moeite! Even de oversteek maken voor de hiphop van Flohio blijkt niet zo’n goed idee. Ik had altijd wat problemen met mc’s die iets té nadrukkelijk om publieksparticipatie vragen. Toen de jongedame na véél vijven en zessen ook ten tonele verscheen werd mijn voorgevoel nog versterkt: geen spek voor mijn bek! Nee, doe ons dan maar de nagenoeg perfecte gig van Sharon Van Etten. Die oogste massaal bijval met bijvoorbeeld ‘Seventeen’ of het ingetogen ‘Every time the sun comes up’. Ik ben geen fan van leren broeken, maar die van Sharon zat zo strak als haar hele setlist. Perfect optreden!

White Lies in de Marquee dan maar. Ik blijf dat een vreemde band vinden. Ze hebben een neus voor aanstekelijke nummers zoals ‘Time to give’ en ‘Farewell to the playground’ (héél vooraan in hun setlist), maar na verloop van tijd vind ik dat alles wat op mekaar begint te lijken en treedt er bij mij een gewenningseffect op. Nee, dan word ik vééél blijer van het potje jammen dat Kamaal Williams in de Castello ten beste geeft. Het gaat zowat alle muzikale richtingen uit en men tovert de tent om in een intiem feestje. Een snelle oversteek naar Slowthai in de Lift dan maar. Twee rappende heren in nauwelijks meer dan hun ondergoed, eentje met het perfecte wasbordje. Als hun muzikale kwaliteiten hiermee moesten worden verdoezeld dan zijn ze er wat mij betreft aardig in geslaagd. Misschien leuk voor die jongedames op de eerste rijen, maar voor de rest nogal simpel. De vier eerste nummers van The Comet Is Coming zijn bijzonder sterk, ’t is bijna een logisch vervolg op de goeie vibe waarin Kamaal Williams vertoefde. Hierna hoop ik in een kolkende Club terecht te komen bij Idles, maar die houdt net een betoog over de Europese Unie (Anuna De Wever, waer bestu bleven?). Het publiek het refrein van ‘Raspberry beret’ laten meekwelen leek wat op een zwaktebod. Ook de stem van de zanger leek me niet écht top te zijn. Een dikke gemiste kans m.a.w. Voor het eerst trek ik naar de dancekant waar Jon Hopkins zijn ding doet in de dance hall. Die setlist is redelijk dansbaar al kakt het hier en daar wel eens in. Een ideale gelegenheid om tijdens de eerste regenbui van de dag (voor mij dan toch!) eens te gaan kijken hoe The National het doet. Van net buiten de tent klinkt dat behoorlijk vertrouwd. Nog snel kijken wat James Blake ervan bakt? Mét begeleidingsband kiest hij voor de experimentelere aanpak. Ik hoor mensen bij het naar buiten gaan zuchten dat het ‘boring’, ‘saai’ of ‘langdradig’ is, maar ik kan het wel appreciëren als er wat buiten de lijntjes wordt gekleurd. Pas na het door Leslie Feist uitgebrachte (maar door hem populairder gemaakte) ‘Limit to your love’ besluit ik het voor gezien te houden (toch voor wat dag één betreft). Op de terugweg naar de wagen hoor ik toch nog wat Martin Solveig doorkomen. Er is zeker een publiek voor, maar ik ben blij dat a rain check (letterlijk én figuurlijk) heb genomen. Hopelijk kunnen we ons ook amuseren op die druilerige tweede dag.

Posted 16/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: