Pukkelpop 2019 (dag 2)   Leave a comment

Met onze tijd mega(a)n, dus dat spatje regen overleven we ook wel

Wanneer we dag één probleemloos overleven, surfen we op pure adrenaline door naar dag twee. Het hoofdpodium lonkt bij Royal Blood (misschien) en Tame Impala (vrijwel zeker). Het wordt kiezen tussen Ezra Collective of Pond, Mini Mansions, Whitney, Mike D (dj-set), Eels, Ross From Friends en SOHN smeken verder ook nog om aandacht. Paul Kalkbrenner kom ik vandaag liever niet tegen, maar omdat die pas laat aan de dancekant staat geprogrammeerd is het risico op een encounter verwaarloosbaar klein. Vooraf goed plannen voorkomt al veel narigheid. Voor de rest hebben wij niet al te veel bezwaren. We houden het graag droog én we hopen dat er niet té veel geluld wordt bij concerten die een aandachtig publiek verdienen. En avant!

UPDATE

Onze regenachtige dag (op dat moment nog draaglijk) begon bij Whitney in de Marquee. Ideale openingsact als je bloedmooie nummers als ‘Golden Days’, ‘No woman’ en ‘Giving up’ in de aanbieding hebt. Goed begonnen, half gewonnen? Met Ezra Collective kregen we opnieuw een fijn feestje voorgeschoteld met jazz die flink buiten de lijntjes durfde te kleuren. De dj-set van Mike D (Beastie Boys) was voer voor de zware nostalgici onder ons, naar tijden die helaas niet meer terugkomen. Hoeveel mensen in de tent zouden de Beastie Boys ooit effectief hebben gezien op Pukkelpop? Zéér weinig denk ik. Anyways, tof om eventjes terug in de tijd te worden gezwierd, maar het had geen échte meerwaarde. De set van Jorja Smith was griezelig perfect. Zó perfect dat het verdacht was. Het leek haar allemaal zo makkelijk af te gaan, daar op dat podium. Ik denk dat zij een succesrijke carrière tegemoet gaat. Als haar neef Kemar Roofe (de nieuwe, geblesseerde spits van Anderlecht) straks ook zo’n brokken maakt, dan dwingen we zeker Europees voetbal af volgend seizoen. 😉 Ross From Friends bracht een zeer dansbare gig in de Castello, maar ook weer niet van die aard dat wij plots lyrisch werden. En wat we van het Luikse Cocaine Piss moeten denken weten we nog steeds niet. Het klonk als de Atari Teenage Riot van de rockmuziek. Een zangeres die lang met de micro tussen het publiek stond en op het einde ermee buiten de tent trok. Meteen het einde van hun set. Brutus zat niet écht in mijn planning, maar ik ging er toch naar kijken. Bij ‘Drive’ draaide het even in de soep, maar ze bleven verbeten doorgaan met o.a. ‘War’, ‘Distance’ en ‘All along’ liet weer blijken dat dit één van ’s lands betere bands is.

Bij Eels zie ik buiten de regen al serieus plenzen. Gelukkig staan er in de buurt enkele Nederlanders die de tijd van hun leven hebben. Ook actrice Joke Emmers zat vlak voor mij te shaken. Ook hier Princecover ‘Raspberry Beret’ en verder o.a. ‘Flyswatter’, ‘That look you give that guy’ (steeds weer kippenvel!), ‘Today is the day’ en ‘Novocaine for the soul’. Allemaal bijzonder overtuigend! En we blijven kwistig met goeie punten strooien want ook SOHN deed de Castello daveren. Wie van James Blake houdt (zoals ondergetekende), die vindt ook hier zijn gading. ‘Signal’, ‘Bloodflows’, ‘Lessons’, ‘Conrad’ en ‘Artifice’ kregen topuitvoeringen mee. Op een drafje door de regen naar The Streets, waar (vermoedelijk) meer schuilende medemensen dan fans zitten, al kan ik ze in dit geval goed volgen. Het regent ondertussen oude wijven (en misschien zelfs iets méér!). Ik hoor o.a. ‘Let’s push things forward’ en ‘It’s too late’ maar duwende mensen in mijn rug achteraan vond ik weinig comfortabel. Daarom maar snel naar Altin Gün in de Lift. Nog net in de tent geraakt, maar wanneer naast mij nog een koppel de ene sigaret na de andere sigaret meent te moeten paffen is mijn zin alweer over. Via de special beers wandelen we een doodse main stage over voor dé hoofdact (misschien wel van de hele editie) Tame Impala. Bijna twee uur in de regen staan trekt ons niet in normale omstandigheden, maar voor de Australiërs maken we graag een uitzondering. Meteen aftrappen met prijsbeest ‘Let it happen’, het getuigt van véél zelfvertrouwen. Het zou de opmaat zijn naar een fantastisch optreden met o.a. ‘Patience’, ‘Led Zeppelin’, ‘The moment’, ‘Elephant’, ‘Borderline’, ‘Why won’t you make up your mind’ en het heerlijke ‘Eventually’. De regen zorgde voor apocalyptische effecten die nog werden versterkt door hun lasershow. De lichteffecten, de gemoedelijkheid van zanger Kevin Parker (na Lennon & McCartney nu al één van dé songsmids van de 21ste eeuw), het confettikanon en de ongelofelijke strakke manier waarop alles in de juiste plooi viel. Grote klasse! Voor mij één van de allerbeste afsluiters in jaaaaaaren op Pukkelpop! Ze gingen eruit met een andere classic ‘The less I know the better’ en ‘New person, same old mistakes’. Wie dit nog wil overtreffen op dag drie zal van goeden huize moeten zijn. De strontregen van zaterdagavond had goed gepast bij Martin Solveig, maar trof helaas de verkeerde band daags nadien. Zij die erbij waren zullen het zich zeker niet hebben beklaagd! Onze kalvarietocht lag plas, beek en middelgrote vijver verliep gelukkig voorspoedig. Wél kletsnat uiteraard, maar dat verzinkt in het niets na alweer een fijne festivaldag!

Posted 17/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: