Pukkelpop 2019 (dag 3)   Leave a comment

Genoeg mooi volk op de wei, geef af en toe ook je ogen de kost

Als we Billie Eilish vandaag halen, dan zitten we helemaal op schema (vermoed ik). Dat wordt ongetwijfeld ‘bakvissenalert’ straks, maar als de hype terecht is (wij denken van wél) dan krijgen we misschien zelfs een fantastisch optreden voorgeschoteld. Verder nog in onze planning: Durand Jones & The Indications, de hartverscheurende keuze tussen Anna Calvi en Kate Tempest, nóg een serieuze clash tussen Anderson .Paak en Weval, Kikagaku Moyo en Yeasayer kunnen eventueel ook worden uitgecheckt. Na drie dagen weten wij weer hoe vermoeiend zo’n festival kan aanvoelen. Maar wij zullen niet versagen, al zullen we maandagmorgen op de werkvloer ongetwijfeld worden aangetroffen in ‘oude pekes modus’. In dat geval: don’t be to hard on bompa! 😉

UPDATE

In tegenstelling tot mijn voorafgaande vrees bleek het op maandagmorgen bijzonder goed mee te vallen met mijn fysieke gezondheid. Over mijn geestelijke gezondheid zijn de meningen vooralsnog verdeeld, voer voor psychologen m.a.w. Vooraf had ik deze dag ingecalculeerd als ‘de minst sterke’ van de drie, een vermoeden dat achteraf werd bevestigd. Geen slechte dingen gezien nochtans, maar ook geen échte uitschieters. We zijn nog ruim op tijd aan de main stage om de kleine volksverhuizing mee te maken die de doortocht van Billie Eilish vandaag op gang brengt. Te oordelen naar het decibelgehalte van de krijsende meiden heeft ze de wind alvast in de zeilen met een setlist die start met ‘Bad guy’ en die toepasselijk zal eindigen met ‘Bury a friend’. Ook de rest (het middengedeelte so to speak) heeft bij mij geen ergernissen losgeweekt. Nog iets té licht voor een vijfsterrenrecensie, maar toch minstens *** zou ik denken. Ze is amper zeventien, geef haar nog vijf extra jaren op de teller plus twee extra cd’s op haar palmares en geef haar dan een herkansing: ze zal héél dicht aan die vijfsterrenrecensie raken denk ik. Wie er nu nog om lacht, zit tegen dan misschien ook in het believerskamp? ’t Is nooit te laat om van mening te veranderen, Eilish is nu al dé stem van een hele generatie tieners! Hierna is het tijd voor een beetje Anna Calvi (was wel oké) en in iets mindere mate Kate Tempest, wiens ‘Firesmoke’ ik o.a. hoor voorbijkomen. Kameraden die buiten stonden waren zéér duidelijk in hun oordeel: ‘pokkesaai’. Ik ben geneigd hen daarin te volgen, ook de zéér goed gevulde Castello reageerde ongeveer zo loom als mijn beenspieren na een nachtje Pukkelpoppen. Nee, dan Anderson .Paak met zijn begeleidingsband. De zon begon er spontaan bij te schijnen. Songs als ‘Heart don’t stand a chance’, ‘Come down’ en ‘Tints’ kwamen hierdoor nóg meer tot hun recht. Zonder twijfel bij het beste wat ik op zondag te horen kreeg. Omdat ik toch ook benieuwd ben naar Weval trek ik nog eens naar de Castello. Iets meer dan een halve (weliswaar enthousiaste) tent ziet hen ook ‘op niveau’ acteren waarvan ik o.a. wereldsong ‘Someday’ nog meepik.

Kelis zou je (indien je van slechte wil bent) een has been kunnen noemen, maar dat neemt niet weg dat ze toch een aantal classic tracks op haar naam heeft staan waaruit ze gretig put: ‘Caught out there’, ‘Trick me’, ‘Baby, I got your money’, Richard X zijn ‘You’re the finest’ (dikke schijf met Human League sample!) en andere ‘Milkshake’ referenties. Ik behoor tot categorie twee (van goede wil wegens diverse keren ‘live’ gezien). Dat ze even later de populaire toer opgaat met nummers die niet van haar zijn (o.a. Nirvana en Whitney Houston) bedekken we hier graag met de mantel der liefde. De zon schijnt nog steeds, het publiek amuseert zich te pletter dus ach … waarom niet! Voor iets meer ernst moeten we in de Club zijn waar Yeasayer voor een halfvolle tent mag aantreden. Het contrast met dik tien jaar geleden (een overvolle tent aan de Club tegenover de main stage) kon haast niet groter zijn. Desalniettemin vond ik het resultaat nog vrij behoorlijk met o.a. opener ‘Madder Red’, ‘Henrietta’, ‘2080’, topschijf ‘O.N.E.’ en ‘I’ll kiss you tonight’ alvorens ze er met ‘Ambling Alp’ een einde aan breiden. Terwijl ik Matt Berninger van The National al fluks door het scherm zie floepen moet ik nog bonnen opmaken. Twee cava’s, een aperol spritz en ettelijke watertjes will do the trick. Probleem: het pissende pony syndroom treedt in werking. Na elke twee nummers van The National moet ik een spurtje richting toilet trekken. We besluiten nog een nummer of vijf van Johnny Marr mee te pikken (o.a. The Smiths classic ‘Bigmouth strikes again’). Voldoende om te zien dat de man aan een strakke set bezig is. Mijn Pukkelpopapp maakt me er dan attent op dat ik straks nog wat vuurwerk mag verwachten. Omdat ik de afgelopen dagen genoeg muzikaal vuurwerk heb gezien, beslis ik om rustig terug te wandelen richting auto. Zo sta ik vlak vóór middernacht terug aan mijn voordeur. Netjes! Het eindrapport van Pukkelpop 2019 krijgt van mij bijna ‘onderscheiding’. Iets minder fletse hiphop (waar de ‘jeugd’ zo zot van is), vis noch vlees popnimfjes met anderhalve hit én een goedboerend Instagramaccount en nóg meer échte muzikanten die een deftig instrument kunnen bespelen (o.a. Kamaal Williams, Ezra Collective en The Comet Is Coming en het door mij gemiste Brass Against) en die 35ste verjaardag wordt volgend jaar vast en zeker opnieuw een topeditie. Ik dartel dan alleszins (wéér een jaartje ouder én wijzer) ergens in de buurt rond in dat geval …

Posted 18/08/2019 by ambijans in Concert, Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: