Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (84)   Leave a comment

rijden met een L

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Deze week ging één van de gesprekken op de werkvloer (onder collega’s) over het rondrijden met een L, het wél of niet hebben van een rijbewijs en het feit dat jongere mensen het behalen van een rijbewijs én het kopen van een wagen steeds langer uitstellen. We kwamen ook meteen tot de conclusie dat ‘geen rijbewijs hebben in deze tijd’ toch vrij problematisch kan zijn. Het is in zekere zin een handicap als je afhankelijk bent van derden die wél een rijbewijs hebben. Ik moet dan spontaan terugdenken aan mijn eigen hobbelige parcours richting het rijbewijs voor de wagen. Zoals elke achttienjarige trok ik destijds ook met mijn fietsje richting Alken om daar het examen voor mijn theoretisch rijbewijs te behalen. Eerste keer geslaagd (in de tijd dat je de antwoorden nog met een ponssysteem moest aanduiden). Zo lang geleden dus al! Theoretisch geen vuiltje aan de lucht, maar praktisch liep het niet meteen van een leien dakje. Ik ben enkele keren gaan rijden samen met mijn vader. Dat is een doodbrave, lieve man … alleen had hij niet het engelengeduld dat vaders normaal horen op te brengen voor hun kroost, zeker wanneer die al eens flatert in het verkeer. Hij kon in gevaarlijke situaties plots een snok aan de handrem geven waardoor je (nadat je jezelf eerst de pleuris was geschrokken) ineens stil stond. In al mijn zenuwachtigheid kon ik na verloop van tijd geen chocola meer maken van de aanwijzingen die hij gaf. Op zeker moment week ik van mijn baanvak af, waardoor ik plots ergens bij mensen in de struiken terechtkwam (zonder schade gelukkig). Mijn vader en ik brulden wat tegen mekaar, ik gaf hem kwaad de autosleutels en ging terug aan de bijzitterskant zitten. Hiermee had ik resoluut een streep getrokken onder mijn autorijkunsten (of wat daarvoor door moest gaan). Mijn moeder probeerde er tevergeefs nog een draai aan te geven (‘Anders moet ik eens met jou meegaan?’) maar daar had deze jongen eventjes geen zin meer in. Gedurende de jaren die volgden heeft mijn moeder nog talloze keren (tot vervelens toe!) gevraagd wanneer ik nu eindelijk eens dacht mijn rijbewijs te halen! Ik geraakte overal waar ik wilde zijn (met vrienden, familie, kennissen, …) en werd door hen als een soort privéchauffeur overal naartoe gegidst. En als het écht niet anders kon, dan was er altijd nog de fiets. Mijn jongere broer nam alweer een voorsprong, want in tegenstelling tot mij behaalde hij gewoon zijn rijbewijs terwijl hij in Leuven begon te studeren. Tussendoor hier en daar wat oefenen als de kans er was, examen afleggen én slagen! Niet dat hij dat rijbewijs meteen nodig had, maar het was nooit weg om het toch al op zak te hebben! Wanneer vrienden vroegen waarom ik niet met de auto reed, probeerde ik het gesprek snel richting ‘ander onderwerp’ te sturen, maar vroeg of laat moest ik toch kleur bekennen. ‘Ik heb helemaal geen rijbewijs!’ Verbaasde blikken waren mijn deel. ‘Mijn auto, mijn vrijheid!’ ‘Komaan Geert, da’s toch superhandig als je met de auto kan rijden’ en ‘Wat houd je eigenlijk tegen om ervoor te gaan?’ Ik zocht naar (geldige) uitvluchten en aanvaardbare excuses genre ‘Als ik moet leren schakelen, begin ik alles al stuk te analyseren’ en ‘Ik ga dat toch niet kunnen, het is vroeger ook misgegaan’. Allemaal drogredenen uiteraard. Kerstavond 2005 kwam er echter een stevige verrassing uit de bus. We vierden die avond het kerstfeest bij de schoonouders van mijn broer in Lommel. Eén van de cadeaus die ik kreeg was namelijk ‘betaalde rijlessen theorie voor het rijbewijs B’. Er zat zelfs al een handig schemaatje bij wanneer ik de lessen diende te volgen eind januari 2006. Mijn broer brak het ijs en zei enthousiast ‘Fantastisch cadeautje niet? Het moest er toch ooit eens van komen!’. Zelf was ik iets minder blij, maar ik gaf wél ruiterlijk toe dat dit mischien het duwtje was wat ik al een hele tijd nodig had. Het schoonzusje van mijn broer (tien jaar jonger dan ondergetekende) kreeg trouwens identiek hetzelfde cadeau als dat van mij. Bij het plannen van het kerstfeest was er vooraf al wat over en weer gebeld om afspraken te maken. Toen mijn kerstcadeau ter sprake kwam, werd onmiddellijk duidelijk dat er nóg een familielid was dat best wat rijlessen kon gebruiken (omdat ze er ook té snel de brui aan had gegeven). Toen zij haar cadeau zag is ze wél eventjes huilend naar boven gerend. Nadat de eerste emoties onder controle waren is ze terug naar beneden gekomen en hebben we allebei tegen mekaar gezegd ‘We gaan ervoor, wij kunnen dat!’ Eind januari 2006 was het zover. Eerste rijles. In eerste instantie betekende dat o.a. ‘droog’ leren schakelen zonder dat het contact opstond, wat korte uitleg over de knopjes op het dashboard, gordel aan, sleutel in het contact, de wagen starten, pinker op en rijden maar. ‘Hoezo rijden? Ik weet niet wat ik moet doen?’ ‘Jawel, dat weet je dadelijk wél. Ik leg je tijdens het rijden uit wat je waar én wanneer moet doen. Als je niet luistert, kan ik zelf nog meeremmen en eens aan jouw stuur draaien, kameraad’. Wij dus die eerste avond van aan de rijschool richting Bokrijk en datzelfde traject een paar keer opnieuw. De dag erna identiek hetzelfde parcours maar na het tweede rondje mocht ik afslaan richting Hasselt waarna ik op de Grote Ring terechtkwam in vééél drukker verkeer. Aanvankelijk was ik nog wat angstig, maar al snel was het kicken geblazen. Dag erna, wéér een stapje verder. Na een les of vier ben ik al naar de garage gegaan om mezelf een nieuwe wagen te bestellen (dat ging nog net aan de saloncondities van het autosalon). In april begon ik eindelijk toertjes te maken met mijn eigen auto. Mocht ik destijds geen déclic hebben gemaakt, dan zou mijn leven er toch héél anders hebben uitgezien (besef ik nu). Autorijden is heus niet moeilijk, daar ben ik na al die jaren wel achter gekomen. Het duurt echter wél even voor je jezelf een goeie chauffeur mag noemen.

Posted 23/08/2019 by ambijans in Algemeen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: